DEEL 3 — De man die mijn vader kende
Claire trok me snel naar de gang.
“De kelder.”
“Wat?”
“Nu.”
We renden naar beneden.
Ik hoorde Marcus de woonkamer binnenkomen.
“Claire?”
Geen antwoord.
Hij liep verder.
Wij bereikten de kelder en Claire sloot de deur.
“Waarom heeft hij ons gevolgd?”
“Omdat hij nooit van plan was je alleen te laten.”
Ik keek haar aan.
“Hoe weet je dat?”
Claire haalde diep adem.
“Omdat ik hem al jaren ken.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
“Marcus werkte vroeger voor mijn vader.”
Ik kon nauwelijks spreken.
“Je liegt.”
“Ik wou dat het zo was.”
Claire ging op een oude doos zitten.
“Tien jaar geleden ontdekte ik dat je vader betrokken was bij een geheim programma.”
“Nightfall?”
Ze knikte.
“Het was geen gewoon onderzoek.”
“Wat deden ze?”
“Ze bestudeerden mensen die tijdens hun slaap volledig hun geheugen konden verliezen.”
Ik voelde een rilling.
“Waarom?”
“Omdat ze wilden weten hoe ver iemand kon worden beïnvloed zonder zich daar later iets van te herinneren.”
Ik keek naar het zwarte boek onder mijn jas.
“En Marcus?”
“Hij was een van de mensen die de gegevens verzamelde.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Maar waarom trouwde hij met mij?”
Claire keek naar de grond.
“Omdat jij het laatste ontbrekende onderdeel was.”
Ik verstijfde.
“Onderdeel van wat?”
Claire antwoordde niet.
Boven ons hoorden we voetstappen.
Marcus zocht ons.
“Emma,” fluisterde Claire, “we moeten hier weg.”
“Hoe?”
Ze wees naar een kleine deur achter een kast.
“Daar.”
We duwden de kast opzij.
Achter de deur zat een smalle tunnel.
Ik keek haar ongelovig aan.
“Heb jij een tunnel onder je huis?”
“Mijn vader heeft hem laten bouwen.”
“Waarom?”
“Voor noodgevallen.”
We liepen naar binnen.
De deur viel achter ons dicht.
Na enkele minuten bereikten we een tweede uitgang.
We kwamen uit in een verlaten steeg.
Claire haalde opgelucht adem.
Maar toen ik mijn telefoon controleerde, zag ik twaalf gemiste oproepen.
Van Marcus.
Daarna kwam een bericht.
Je kunt niet voor me wegrennen, Emma.
Ik liet mijn telefoon zakken.
“Hij weet waar we zijn.”
Claire keek naar het scherm.
“Niet alleen hij.”
“Wat bedoel je?”
Ze wees naar een tweede bericht.
Dit kwam van een onbekend nummer.
Je moet stoppen met vertrouwen op je zus.
Ik keek naar Claire.
“Wie stuurt dit?”
“Ik weet het niet.”
“Je liegt.”
Claire keek me recht aan.
“Ik zweer het.”
We besloten naar een hotel te gaan.
Onderweg vertelde Claire eindelijk alles.
Jaren geleden had mijn vader een groep opgericht.
Nightfall.
Marcus werkte voor hem.
Maar volgens Claire was mijn vader niet de leider.
Er was iemand boven hem.
Een vrouw.
Niemand kende haar echte naam.
Ze werd alleen genoemd als:
The Director.
Ik dacht aan de vrouwen in het boek.
“Is zij nog actief?”
Claire knikte.
“Waarschijnlijk.”
“Waarom ben ik Subject 27?”
Claire keek naar mij.
“Omdat de eerste 26 vrouwen verdwenen.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Wat?”
“Ze probeerden hetzelfde proces op verschillende vrouwen.”
“En wat gebeurde er?”
“Geen van hen herinnerde zich iets.”
“Behalve ik?”
“Jij wel.”
Ik begreep het niet.
“Maar ik herinner me niets.”
Claire keek me ernstig aan.
“Dat is precies het probleem.”
We bereikten het hotel.
Ik wilde uitstappen.
Maar Claire pakte mijn arm.
“Wacht.”
Een zwarte sedan stond tegenover het hotel.
Dezelfde auto die ik eerder had gezien.
De achterdeur ging open.
Een vrouw stapte uit.
Ze keek rechtstreeks naar ons.
Ik kende haar.
Ze was jaren geleden op mijn bruiloft geweest.
De beste vriendin van mijn moeder.
Maar ik wist niet waarom ze hier was.
Claire fluisterde:
“Dat is The Director.”
Ik keek naar de vrouw.
Ze glimlachte.
Toen pakte ze haar telefoon.
Mijn telefoon trilde.
Een bericht.
Hallo, Emma.
Daaronder:
Je hebt mijn boek gevonden.
Ik keek naar Claire.
“Ze wist dat we het hadden.”
Claire werd bleek.
Toen verscheen een tweede bericht.
Maar je hebt nog steeds niet gevonden wat ik echt wil.
Ik typte:
Wat wil je?
Het antwoord kwam onmiddellijk.
Herinner je eerste nacht met Marcus.
Ik verstijfde.
Claire keek me aan.
“Emma… wat is er gebeurd op jullie eerste huwelijksnacht?”
Ik kon het me niet herinneren.
En dat was het moment waarop ik begreep dat mijn geheugenverlies misschien helemaal geen toeval was.
