DEEL 1 — Er klopte iets niet aan de thee die ik elke avond dronk
Ik vermoedde dat mijn man elke avond iets in mijn thee deed.
Dus toen hij de kamer verliet, goot ik de thee door de gootsteen, kroop in bed en deed alsof ik sliep.
Precies om 2:17 uur lag ik volledig stil naast mijn man, terwijl ik deed alsof ik bewusteloos was en hij met latexhandschoenen door onze slaapkamer liep.
Mijn man, Marcus, droeg een kleine zwarte tas die ik nog nooit eerder had gezien.
Hij dacht dat ik diep sliep.
Drie uur eerder had hij me mijn gebruikelijke kop kamillethee gegeven, dezelfde thee die hij al een maand lang elke avond voor me maakte.
Maar deze keer, nadat hij zijn tanden was gaan poetsen, goot ik de thee door de gootsteen, spoelde het kopje schoon, kroop in bed en deed alsof ik sliep.
Nu wist ik dat mijn angst terecht was.
Wat Marcus ook in die thee deed, het was bedoeld om mij bewusteloos te maken.
En de kalme, geoefende manier waarop hij zich bewoog, maakte één ding duidelijk…
Dit was niet de eerste keer dat hij dit deed.
Het begon drie weken geleden.
Elke ochtend nadat Marcus thuis had geslapen, werd ik suf, verward en uitgeput wakker.
Soms zat mijn pyjama helemaal gedraaid.
Of lag mijn lichaam in houdingen waarvan ik me absoluut niet kon herinneren dat ik zo had gelegen.
In het begin gaf ik stress de schuld.
Marcus reisde vaak voor zijn werk in de medische-apparatuurbranche.
En ik werkte lange dagen aan een belangrijk grafisch ontwerp-project.
Toen belde mijn zus, Claire.
“Emma, gaat het wel goed met je? Je klonk gisteravond zo vreemd. Alsof je dronken was, maar je zei dat je niets had gedronken.”
Ik kon me niet herinneren dat ik met Claire had gesproken.
Het laatste wat ik me herinnerde, was dat ik de thee van Marcus had gedronken en naar bed was gegaan.
Daarna begon ik hem nauwlettend in de gaten te houden.
Als Marcus weg was, sliep ik normaal.
Maar als hij thuis was en ik die thee dronk, werd ik de volgende ochtend altijd suf en gedesoriënteerd wakker.
Toen begon ik kleine, onverklaarbare krasjes op mijn armen en benen te ontdekken.
Toen ik hem ernaar vroeg, deed Marcus bezorgd en zei hij dat ik misschien slaapwandelde.
Een tijdje gaf zijn bezorgdheid me zelfs een schuldgevoel omdat ik mijn eigen man verdacht.
Maar toen begon ik hem te testen.
Als ik de thee weigerde, sliep ik normaal.
Als ik de thee wel dronk, werd ik de volgende ochtend weer zwaar en verward wakker.
Op een avond ging ik vroeg naar bed zonder iets te drinken.
Marcus bleef meer dan een uur beneden.
Hij leek duidelijk onrustig.
Toen wist ik het.
Er was echt iets mis.
Daarom besloot ik die avond te doen alsof ik sliep.
Marcus kwam naar het bed en staarde naar me.
Toen haalde hij een kleine camera uit de zwarte tas en zette die op het nachtkastje, recht op het bed gericht.
Een klein rood lampje begon te knipperen.
Hij was aan het filmen.
Daarna opende Marcus een notitieboekje, bekeek enkele pagina's aandachtig en haalde vervolgens een schaar uit de tas.
Voorzichtig knipte hij een klein stukje van de zoom van mijn pyjama af.
Daarna stopte hij het in een plastic zakje.
Ik wilde schreeuwen.
Maar ik bleef doodstil liggen.
Marcus begon foto's te maken.
Hij verplaatste mijn arm en liep met een angstaanjagende nauwkeurigheid door de kamer.
Toen trilde zijn telefoon.
Hij las het bericht.
En glimlachte.
Er kwam nog een bericht binnen.
En daarna nog één.
Marcus bleef foto's maken en stuurde ze naar degene aan de andere kant.
Toen besefte ik wat het allerergste was.
Mijn man deed dit niet alleen.
