DEEL 6 — Marcus kende mij voordat ik hem ontmoette
Ik belde Marcus.
Hij nam meteen op.
“Emma.”
“Wanneer heb je mij voor het eerst gezien?”
Hij zweeg.
“Marcus?”
“Je weet het antwoord.”
“Nee. Dat weet ik niet.”
Hij zuchtte.
“Tien jaar geleden.”
Mijn hart sloeg over.
“Waar?”
“In het ziekenhuis.”
“Waarom was ik daar?”
“Je vader had je naar een kliniek gebracht.”
“Voor Nightfall?”
“Ja.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“En jij werkte daar?”
“Ja.”
“Waarom trouwde je met me?”
Hij antwoordde niet.
“Marcus!”
“Ik moest je beschermen.”
Ik lachte bitter.
“Door me te verdoven?”
“De thee was niet wat je denkt.”
“En de vrouwen in het boek?”
“Niet allemaal waren slachtoffers.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Ze waren getuigen.”
“Getuigen waarvan?”
“Van The Director.”
Ik keek naar Claire.
Marcus vervolgde:
“Je vader dacht dat The Director dood was.”
“Maar ze leeft.”
“Ja.”
“Wie is ze?”
Hij zweeg lang.
Toen zei hij:
“Je moeder.”
Mijn lichaam verstijfde.
“Dat is onmogelijk.”
“Je moeder is niet wie je denkt.”
Ik keek naar Claire.
Zij was wit weggetrokken.
Marcus zei:
“Je moeder heeft Nightfall opgericht.”
Ik voelde mijn knieën zwak worden.
“Waarom?”
“Omdat ze geloofde dat herinneringen konden worden gebruikt om mensen te controleren.”
“En mijn vader?”
“Hij probeerde het project te stoppen.”
“Dus wie heeft hem vermoord?”
Marcus zweeg.
“Marcus?”
“Ik weet het niet.”
Ik geloofde hem niet.
Toen stuurde hij een adres.
Kom hier alleen.
Ik keek naar Claire.
“Hij wil dat ik alleen kom.”
Claire schudde haar hoofd.
“Het is een val.”
Maar ik moest antwoorden.
“Als mijn moeder werkelijk The Director is, moet ik weten waarom.”
We reden naar het adres.
Het was een verlaten onderzoekscentrum buiten de stad.
Marcus stond bij de ingang.
Alleen.
Hij zag er uitgeput uit.
“Emma.”
“Vertel me alles.”
Hij keek naar Claire.
“Niet hier.”
We gingen naar binnen.
Marcus bracht ons naar een kamer vol oude dossiers.
Daar stond één naam overal.
PROJECT NIGHTFALL — DIRECTOR: HELENA CARTER.
Mijn moeder.
Ik voelde mijn maag omdraaien.
Marcus zei:
“Je moeder heeft haar eigen dood in scène gezet.”
“Waarom?”
“Omdat iemand haar probeerde te ontmaskeren.”
“Wie?”
“Je vader.”
Ik keek naar de dossiers.
“En mijn derde zus?”
Marcus keek naar Claire.
“Zij was het eerste succesvolle experiment.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Wat bedoel je?”
“Ze konden haar herinneringen wissen en opnieuw programmeren.”
Claire sloot haar ogen.
“Dat is waarom ze verdwenen is.”
Ik keek naar Marcus.
“Waar is ze?”
Hij wees naar een monitor.
Een beveiligingsbeeld verscheen.
Een jonge vrouw zat in een kamer.
Ik herkende haar meteen.
Mijn zus.
Ze keek recht in de camera.
Toen zei ze:
“Emma, als je dit ziet…”
Ze glimlachte.
“…heb ik eindelijk gewonnen.”
Ik verstijfde.
“Wat bedoelt ze?”
Marcus keek naar het scherm.
“Ze is niet de gevangene.”
“Wat?”
“Zij runt het systeem.”
Op dat moment gingen alle deuren op slot.
Een stem klonk door de luidsprekers.
Mijn moeders stem.
“Welkom thuis, Emma.”
Claire pakte mijn hand.
Marcus keek omhoog.
En ik besefte dat we precies in de val waren gelopen die iemand twintig jaar geleden voor ons had voorbereid.
