DEEL 4 — De nacht die uit mijn geheugen was gewist
Ik probeerde me mijn eerste huwelijksnacht te herinneren.
Niets.
Alleen flarden.
Een hotelkamer.
Witte gordijnen.
Een glas champagne.
Marcus die mijn hand vasthield.
Daarna…
Leegte.
“Je weet het echt niet?” vroeg Claire.
Ik schudde mijn hoofd.
“Waarom zou die nacht belangrijk zijn?”
“Dat weet ik niet.”
We gingen niet naar het hotel.
We reden naar een oud appartement dat Claire ooit gebruikte als veilige plek.
Daar zette ze haar laptop op tafel.
“Mijn vader hield alles digitaal bij.”
“Denk je dat we iets kunnen vinden?”
“Als Marcus niet alles heeft verwijderd.”
Na bijna een uur zoeken vonden we een oud bestand.
NIGHTFALL — MARRIAGE EVENT 27
Mijn hart sloeg over.
Ik opende het bestand.
Er verscheen een video.
De datum was onze trouwdag.
Ik zag mezelf.
Ik zag Marcus.
Maar wat ik daarna zag, maakte me misselijk.
We waren niet alleen.
Mijn vader stond achter ons.
En naast hem stond dezelfde vrouw die ik eerder had gezien.
The Director.
Ik zette het beeld stil.
“Mijn vader kende haar.”
Claire knikte.
“Ja.”
De video ging verder.
Mijn vader zei:
“Na vanavond zal ze niets meer weten.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Wat bedoelde hij?”
Toen hoorde ik Marcus in de video.
“Hoe lang blijft het effect?”
Mijn vader antwoordde:
“Lang genoeg.”
Ik keek naar Claire.
“Ze hebben mijn geheugen gewist.”
Claire keek verdrietig.
“Waarschijnlijk.”
De video ging verder.
The Director kwam dichter bij de camera.
Ze zei:
“Emma is anders dan de anderen.”
Mijn vader vroeg:
“Waarom?”
“Omdat haar hersenen weerstand bieden.”
Marcus vroeg:
“En als ze zich herinnert?”
The Director glimlachte.
“Dan moeten we haar wakker maken.”
De video stopte.
Ik zat roerloos.
“Wakker maken?”
Claire knikte langzaam.
“Misschien was alles wat Marcus deed een test.”
Ik dacht aan de thee.
De camera.
De foto's.
Het zwarte boek.
“Waarom wilde hij mijn slaap controleren?”
“Misschien probeerde hij te ontdekken wat je herinnerde.”
Ik keek opnieuw naar het scherm.
“Maar waarom andere vrouwen?”
Claire zweeg.
Toen opende ze een tweede bestand.
Daarin stonden videobeelden van verschillende vrouwen.
Ze lagen allemaal in bed.
Sommigen praatten tijdens hun slaap.
Anderen reageerden op bepaalde geluiden.
Ik herkende één van de vrouwen.
“Dat is…”
Claire knikte.
“Ze werkte vroeger bij Marcus.”
Ik keek verder.
Een andere vrouw.
Nog een.
En toen zag ik een naam.
Anna Reed.
Mijn hart stopte bijna.
“Wie is Anna?”
Claire keek naar mij.
“De eerste vrouw die Marcus probeerde te beschermen.”
“Beschermen?”
“Ja.”
Ik begreep het niet.
“Als Marcus de dader is, waarom zou hij iemand beschermen?”
Claire keek naar de video.
“Omdat hij misschien niet vrijwillig meedeed.”
Ik wilde antwoorden.
Toen ging de laptop plotseling uit.
Het scherm werd zwart.
Daarna verscheen één zin:
STOP SEARCHING.
Claire sprong overeind.
“Ze hebben ons systeem gehackt.”
“Wie?”
Het scherm veranderde opnieuw.
Een video begon automatisch af te spelen.
Marcus verscheen.
Hij zat alleen in een donkere kamer.
Hij keek recht in de camera.
“Emma, als je dit ziet, betekent het dat Claire je alles heeft verteld.”
Ik hield mijn adem in.
Marcus vervolgde:
“Je denkt dat ik je vijand ben.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Dat ben ik niet.”
Claire fluisterde:
“Dit is een val.”
Marcus keek recht naar de camera.
“De thee was nooit bedoeld om je pijn te doen.”
Ik fronste.
“Wat?”
“Het was bedoeld om te testen of je lichaam reageerde op een bepaalde stof.”
Ik keek naar Claire.
Marcus ging verder.
“De camera was niet om jou te bespioneren.”
“Waarvoor dan?”
“Om te zien of je herinneringen terugkwamen.”
Het beeld begon te storen.
Maar voordat de video eindigde, zei Marcus:
“En Emma…”
Hij keek angstig.
“Vertrouw je zus niet.”
Het scherm werd zwart.
Claire keek me aan.
Ik deed een stap achteruit.
Voor het eerst wist ik niet meer wie van hen ik moest geloven.
