DEEL 9 — De vrouw met mijn gezicht kende mijn hele verleden
“Jullie zoeken nog steeds naar de verkeerde Evelyn.”
De stem kwam vanachter ons.
Mijn eigen stem.
Precies dezelfde toon.
Dezelfde zachte trilling.
Dezelfde manier waarop ik de laatste woorden uitsprak.
Ik draaide me langzaam om.
In de deuropening stond een vrouw.
Ze droeg een lange donkere jas.
Haar gezicht werd gedeeltelijk verborgen door de schaduw.
Maar ik herkende haar ogen.
Mijn ogen.
Mijn gezicht.
Mijn litteken.
Mijn hele lichaam verstijfde.
Amelia greep mijn arm.
“Mam…”
Ik kon niet antwoorden.
De vrouw stapte naar voren.
Het licht van de straat viel door het raam naar binnen.
En toen zag ik haar volledig.
Ze zag eruit als ik.
Niet ongeveer.
Niet een beetje.
Precies als ik.
Daniel richtte zijn wapen.
“Blijf staan.”
De vrouw keek hem rustig aan.
“Als ik jullie kwaad wilde doen, was ik niet alleen gekomen.”
Richard fluisterde:
“Subject B…”
Ze keek hem aan.
“Je hebt mijn naam eindelijk onthouden.”
* * *
Ik keek naar Victor.
Hij was lijkbleek.
“Wie is zij?”
Hij antwoordde niet.
“Victor!”
Hij keek naar de vrouw.
“Dat is Evelyn.”
Mijn hart stopte.
“Nee.”
De vrouw glimlachte.
“Dat klopt.”
Ik deed een stap achteruit.
“Mijn naam is Evelyn.”
“Dat weet ik.”
“Wie ben jij?”
Ze kwam dichterbij.
“De vrouw die jouw leven had moeten leiden.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
Ze keek naar Amelia.
“En jij bent haar dochter.”
Amelia trok mijn arm steviger vast.
“Ga bij ons weg.”
De vrouw keek haar verdrietig aan.
“Ik wil jullie geen kwaad doen.”
“Waarom lijk je dan op mijn moeder?”
“Omdat we hetzelfde lichaam hebben.”
Ik voelde een rilling door mijn hele lichaam gaan.
“Wat bedoel je?”
Ze keek naar Victor.
“Vertel het haar.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Niet hier.”
“Dan doe ik het.”
* * *
De vrouw keek mij aan.
“Dertig jaar geleden werden er twee embryo's ontwikkeld.”
Ik keek naar de foto die nog steeds in mijn hand zat.
“Subject A.”
Ze wees naar mij.
“En Subject B.”
Toen wees ze naar zichzelf.
“Wij waren genetisch identiek.”
Mijn keel werd droog.
“Dus jij bent mijn tweeling?”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Wat dan?”
“Mijn lichaam werd gemaakt met jouw genetisch materiaal.”
Ik begreep het niet.
“Maar waarom?”
“Om jou te vervangen.”
De woorden kwamen als een klap aan.
“Wie wilde mij vervangen?”
“De mensen die achter het programma zaten.”
“Welk programma?”
Ze antwoordde:
“Project Echo.”
* * *
Victor sloot zijn ogen.
“Dat project moest jaren geleden vernietigd zijn.”
De vrouw keek hem aan.
“Dat dacht je.”
“Wie heeft het opnieuw gestart?”
Ze glimlachte.
“Ik.”
Iedereen verstijfde.
Daniel richtte zijn wapen hoger.
“Waarom?”
“Omdat ik de waarheid wilde weten.”
Richard keek haar woedend aan.
“Je hebt mensen in gevaar gebracht.”
“Jij hebt mijn leven gestolen.”
“Dat heb ik niet gedaan.”
“Je hebt gezwegen.”
Richard zweeg.
Ik keek naar hem.
“Wat weet jij?”
Hij antwoordde:
“Meer dan ik je ooit heb verteld.”
* * *
Ik voelde mijn woede oplopen.
“Dan vertel het nu.”
Richard keek naar de vrouw.
“Toen jullie geboren werden, wist de familie niet welk kind Victor zou kiezen.”
“Waarom?”
“Omdat beide kinderen genetisch stabiel waren.”
De vrouw knikte.
“Maar één van ons had een bijzondere eigenschap.”
Ik keek haar aan.
“Welke?”
“Herstel.”
Ik fronste.
“Herstel?”
“Ons lichaam kon beschadigde cellen sneller herstellen dan normaal.”
Victor voegde eraan toe:
“En dat maakte jullie waardevol.”
“Voor wie?”
“Voor een onderzoek dat miljoenen waard was.”
Ik voelde walging.
“Dus jullie wilden geld verdienen aan kinderen?”
Victor antwoordde:
“Niet alleen geld.”
“Wat dan?”
“Onsterfelijkheid.”
De kamer werd stil.
* * *
Ik lachte ongelovig.
“Onsterfelijkheid bestaat niet.”
De vrouw keek mij aan.
“Niet zoals mensen denken.”
Ze wees naar haar eigen lichaam.
“Maar cellulaire veroudering kan worden vertraagd.”
Victor knikte.
“Dat was het doel.”
“En ik?”
“Jij was het bewijs dat het werkte.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“En zij?”
“Een reserve.”
De vrouw glimlachte bitter.
“Een reserve die nooit een eigen naam mocht hebben.”
Ik keek haar aan.
“Maar waarom heb jij mijn gezicht?”
“Omdat ze mijn uiterlijk hebben aangepast aan dat van jou.”
“Wanneer?”
“Toen ik vijf was.”
Ik verstijfde.
“Vijf?”
Ze knikte.
“Ze wilden testen of mensen mij als jou zouden accepteren.”
Mijn hoofd begon te tollen.
“Dus…”
Ik slikte.
“Mijn jeugdherinneringen…”
“Zijn echt.”
“Maar misschien niet allemaal van jou.”
* * *
Ik keek naar Victor.
“Heb jij mijn herinneringen veranderd?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Wie dan?”
Hij wees naar Richard.
Ik keek hem aan.
“Jij?”
Richard zei niets.
Mijn hart brak.
“Waarom?”
Hij antwoordde eindelijk:
“Omdat je vader mij smeekte.”
“Mijn vader?”
“Hij wilde dat jij een normaal leven kreeg.”
“Door mijn herinneringen te manipuleren?”
“Niet volledig.”
“Wat betekent dat?”
Richard keek naar de vrouw.
“Hij liet bepaalde herinneringen verwijderen.”
“Welke?”
Richard antwoordde zacht:
“De herinneringen aan het laboratorium.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Waarom herinner ik me dan dat ik daar was?”
De vrouw zei:
“Omdat sommige herinneringen terugkomen wanneer je wordt geconfronteerd met de juiste prikkels.”
Ze pakte een klein apparaat uit haar zak.
Een oude muziekspeler.
Toen drukte ze op play.
Een kinderstem klonk.
Mijn eigen stem.
“Waar is mijn zus?”
Mijn lichaam verstijfde.
Een tweede kinderstem antwoordde:
“Je hebt geen zus.”
Ik begon te trillen.
“Nee…”
De opname ging verder.
“Ze bestaat niet.”
Toen hoorde ik een kind huilen.
Mijn eigen kinderstem.
“Maar ik heb haar gezien.”
Ik zakte bijna door mijn knieën.
* * *
De vrouw zette de opname uit.
“Dat was jij.”
Ik keek haar aan.
“Wanneer?”
“De dag voordat ze ons uit elkaar haalden.”
“Waarom herinner ik me dit niet?”
“Omdat ze ervoor zorgden dat je het vergat.”
Amelia sloeg haar armen om mij heen.
“Mam…”
Ik huilde.
Niet alleen vanwege de waarheid.
Maar omdat ik plotseling besefte dat er een kind in mij zat dat dertig jaar lang had geweten dat er iets mis was.
Een kind dat niemand had geloofd.
* * *
Toen zei Victor:
“Maar er is één probleem.”
Ik keek hem aan.
“Welke?”
“Als zij leeft…”
Hij wees naar de vrouw.
“…dan is Project Echo nog actief.”
De vrouw knikte.
“Dat klopt.”
“Wie bestuurt het?”
Ze keek mij aan.
“Iemand die jij kent.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Wie?”
Ze haalde een foto uit haar jas.
Ik pakte hem aan.
Mijn handen werden koud.
Op de foto stond mijn man.
Levend.
Jonger.
Naast hem stond mijn vader.
En tussen hen in stond een derde persoon.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Richard.
Maar de foto was niet het ergste.
Op de achterkant stond een datum.
Twee dagen vóór mijn huwelijk.
Ik keek naar Richard.
“Waarom sta jij daar?”
Hij werd bleek.
“Ik kan het uitleggen.”
“Wanneer wist je dat mijn man nog leefde?”
Hij antwoordde niet.
“Richard!”
Toen fluisterde hij:
“Vanaf het begin.”
Mijn wereld stortte in.
“Dus mijn man…”
“Hij leeft.”
Ik keek naar Victor.
Hij knikte.
“Ja.”
“Waar is hij?”
Niemand antwoordde.
Toen ging de telefoon van de vrouw.
Ze keek naar het scherm.
Haar gezicht veranderde.
“Wat is er?” vroeg ik.
Ze gaf de telefoon aan mij.
Op het scherm stond één bericht.
IK WEET DAT JULLIE EINDELIJK BIJ ELKAAR ZIJN.
Daaronder een foto.
Mijn man.
Zittend in een donkere kamer.
Levend.
Maar met een pistool tegen zijn hoofd.
En onder de foto stond:
“Evelyn, kies goed. Red je man… of ontdek wie van jullie twee de echte Evelyn is.”
Ik keek naar de vrouw met mijn gezicht.
Zij keek naar mij.
En voor het eerst zag ik angst in haar ogen.
“Hij heeft ons gevonden.”
“Wie?”
Ze fluisterde:
“De man die ons allebei heeft gemaakt.”
Toen ging het licht uit.
