DEEL 13 — Ik ging alleen naar mijn dochter… maar ontdekte wie er werkelijk achter Project Echo zat
“Kom alleen.”
Ik staarde naar het bericht op mijn telefoon.
Mijn vingers waren ijskoud.
Bovenaan stond een adres.
Een oude locatie aan de rand van de stad.
Daaronder slechts vier woorden:
“Geen politie. Geen familie.”
Ik keek naar mijn man.
Hij lag nog steeds op de vloer.
Daniel was naast hem geknield en controleerde zijn pols.
“Hij leeft.”
Ik sloot mijn ogen.
Een golf van opluchting ging door mij heen.
“Kun je hem redden?”
Daniel keek naar de wond.
“De kogel heeft hem geraakt, maar niet zijn hart. We moeten hem onmiddellijk naar een ziekenhuis brengen.”
Mijn vader pakte mijn arm.
“En jij gaat nergens heen.”
Ik keek hem aan.
“Mijn dochter is daar.”
“Dat weten we niet.”
“Arthur heeft haar.”
“Juist daarom mag je niet gaan.”
Ik trok mijn arm los.
“Als ik niet ga, weet ik niet wat ze met haar doen.”
Mijn vader keek mij diep aan.
“Evelyn, luister naar me. Dit is precies wat ze willen.”
Ik keek naar mijn telefoon.
“Dan geef ik ze precies wat ze willen.”
* * *
Anna begon te huilen.
“Niet alleen.”
Ik keek naar haar.
“Waarom?”
“Omdat je niet weet wie je tegenover je krijgt.”
“Dat weet ik wel.”
Ik keek naar de foto van Amelia die nog op mijn telefoon stond.
“Ze hebben mijn dochter.”
Mijn stem brak.
“Dat is genoeg.”
Daniel wilde protesteren.
Maar ik hield hem tegen.
“Breng mijn man naar het ziekenhuis.”
“Evelyn…”
“Als hij wakker wordt, moet iemand hem vertellen dat ik Amelia ga halen.”
Mijn vader keek mij aan.
“En als je niet terugkomt?”
Ik antwoordde niet.
Want voor het eerst in mijn leven wist ik dat angst geen reden meer was om stil te blijven.
* * *
Twee uur later reed ik alleen naar het adres.
De regen sloeg tegen de voorruit.
De stad verdween langzaam achter mij.
Geen straatverlichting.
Geen huizen.
Alleen donkere bomen en verlaten wegen.
Toen verscheen het gebouw.
Een oud onderzoekscentrum.
Mijn hart sloeg over.
Ik herkende het.
Niet uit mijn herinneringen.
Maar uit de foto's.
Het oude laboratorium.
Project Echo.
Ik stapte uit.
De voordeur stond open.
Ik liep naar binnen.
“Amelia?”
Mijn stem echode door de lege gang.
Geen antwoord.
Toen hoorde ik een geluid.
Een zachte piep.
Een monitor.
Ik volgde het geluid.
Een kamer.
Achter glas zag ik Amelia zitten.
Ze zat op een stoel.
Niet vastgebonden.
Maar achter haar stond Arthur.
“Je bent gekomen.”
Ik stapte dichterbij.
“Laat haar gaan.”
Arthur glimlachte.
“Dat kan.”
“Nu.”
“Maar eerst moet je iets begrijpen.”
Ik keek naar Amelia.
“Ben je gewond?”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee, mam.”
Arthur glimlachte.
“Ze is volkomen veilig.”
“Waarom heb je haar meegenomen?”
“Omdat jij nooit vrijwillig zou zijn gekomen.”
Ik keek hem aan.
“Wat wil je van mij?”
“Niet van jou.”
Hij wees naar Amelia.
“Van haar.”
* * *
Amelia keek hem woedend aan.
“Je krijgt niets van mij.”
Arthur lachte.
“Dat is precies wat je moeder dertig jaar geleden ook zei.”
Ik verstijfde.
“Wat bedoel je?”
Arthur keek naar mij.
“Je moeder wist dat Project Echo niet alleen onderzoek naar genetica was.”
Hij liep naar een groot scherm.
Daarop verscheen een oud document.
PROJECT ECHO — PHASE III
Ik las verder.
MEMORY TRANSFER
IDENTITY RECONSTRUCTION
GENETIC STABILIZATION
Mijn adem stokte.
“Dit is wat je vader verborgen hield.”
Arthur keek mij aan.
“Niet alleen je vader.”
Hij drukte op een knop.
Een nieuwe foto verscheen.
Mijn moeder.
Mijn vader.
Mijn man.
Victor.
En nog iemand.
Ik herkende hem meteen.
Richard.
Maar dit keer stond er iets onder zijn naam.
DIRECTOR — PHASE III
Mijn hart sloeg over.
“Richard?”
Arthur knikte.
“Hij leidde het laatste deel van het programma.”
“Dat is onmogelijk.”
“Is het?”
Hij keek mij aan.
“Vraag jezelf af waarom hij altijd wist waar je was.”
Ik dacht aan de foto.
Aan de documenten.
Aan mijn verdwenen dossier.
Aan de avond waarop mijn man verdween.
Alles begon op zijn plaats te vallen.
“Hij heeft ons verraden.”
Arthur glimlachte.
“Niet helemaal.”
* * *
Amelia stond op.
“Wat wil je van mij?”
Arthur keek haar aan.
“Jouw lichaam bevat de enige stabiele versie van het Echo-gen.”
“En wat betekent dat?”
“Dat jouw cellen de overdracht mogelijk maken zonder dat de ontvanger sterft.”
Mijn hart bonsde.
“Ontvanger?”
Arthur keek naar mij.
“Er is iemand die al dertig jaar wacht.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie?”
Arthur antwoordde:
“Je echte moeder.”
Ik verstijfde.
“Anna?”
“Nee.”
Mijn adem stokte.
“Welke moeder dan?”
Hij drukte opnieuw op het scherm.
Een oude video verscheen.
Een vrouw lag op een bed.
Jong.
Zwak.
Met mijn gezicht.
Maar het was niet ik.
Ik keek naar Amelia.
Ze fluisterde:
“Wie is dat?”
Arthur antwoordde:
“De oorspronkelijke Evelyn.”
Ik voelde mijn hele lichaam koud worden.
“Dat kan niet.”
Arthur keek mij aan.
“Je hebt haar herinneringen gekregen.”
Hij wees naar het scherm.
“Maar haar lichaam leeft nog.”
Mijn knieën werden zwak.
“Waar?”
Arthur glimlachte.
“Hieronder.”
* * *
Een deur achter hem ging open.
Een lift.
Arthur liep naar binnen.
“Kom.”
Ik bleef staan.
“Als ik meega, laat je Amelia gaan?”
“Zodra jij beneden bent.”
Amelia schudde haar hoofd.
“Mam, niet doen.”
Ik keek haar aan.
“Het komt goed.”
“Je weet niet wat daar is.”
“Nee.”
Ik glimlachte zwak.
“Maar ik weet wel waarom ik hier ben.”
Ik liep naar haar toe.
Arthur liet de deur open.
“Je hebt altijd gedacht dat je leven een reeks leugens was.”
Ik keek hem aan.
“Dat is het ook.”
“Nee.”
Hij drukte op de knop.
De lift begon te dalen.
“Je leven was een experiment.”
De deuren sloten.
* * *
Beneden was de lucht anders.
Kouder.
Steriel.
Ik liep door een lange witte gang.
Aan beide kanten stonden glazen kamers.
In sommige lagen medische apparaten.
In andere stonden lege bedden.
Toen zag ik een deur.
ARCHIVE ZERO.
Arthur hield stil.
“Hier begon alles.”
Hij opende de deur.
Binnen stond één glazen capsule.
Mijn hart stopte.
In de capsule lag een vrouw.
Haar gezicht.
Mijn gezicht.
Haar ogen gesloten.
Haar haren lang.
Een slangetje liep langs haar arm.
Ik liep langzaam dichterbij.
“Nee…”
Arthur stond naast mij.
“Zij is de oorspronkelijke Evelyn.”
Ik raakte het glas aan.
De vrouw bewoog niet.
“Hoe lang ligt ze hier?”
“Dertig jaar.”
Ik keek naar Arthur.
“Waarom heeft niemand haar ooit gevonden?”
“Omdat iedereen dacht dat jij haar was.”
Mijn adem stokte.
“Waarom heeft ze mijn herinneringen?”
Arthur keek mij aan.
“Dat is niet de juiste vraag.”
“Wat dan?”
Hij wees naar de capsule.
“Vraag jezelf af waarom haar hart nog klopt.”
Ik keek naar het scherm.
HEART RATE: 72
Levend.
Na dertig jaar.
Dat was onmogelijk.
Toen gingen haar ogen open.
Ik deinsde achteruit.
Ze keek rechtstreeks naar mij.
En fluisterde:
“Eindelijk.”
Mijn hart bonsde.
“Wie ben jij?”
Ze glimlachte.
“Jij.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
Ze keek naar Arthur.
“Ze weet het nog steeds niet.”
Arthur antwoordde:
“Daarom hebben we Amelia nodig.”
Mijn bloed werd koud.
De vrouw in de capsule keek naar mij.
“Ze willen mijn herinneringen terug.”
“Waarom?”
Haar gezicht werd ernstig.
“Omdat ik niet alleen herinneringen bezit.”
Ze keek naar mij.
“Ik bezit het bewijs.”
“Welk bewijs?”
Ze fluisterde:
“Wie Project Echo werkelijk heeft opgericht.”
Op dat moment ging het alarm af.
Arthur keek naar zijn telefoon.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat is er?”
Hij keek naar mij.
“Ze hebben het ziekenhuis gevonden.”
“Wie?”
Arthur antwoordde:
“Je vader.”
Ik voelde een golf van opluchting.
Maar die verdween onmiddellijk toen hij eraan toevoegde:
“En hij komt niet om jou te redden.”
Ik keek hem aan.
“Waarom dan?”
Arthur keek naar de vrouw in de capsule.
“Om haar te doden.”
De vrouw glimlachte.
En toen zei ze iets waardoor mijn hele lichaam verstijfde:
“Evelyn… je vader weet dat ik zijn echte dochter ben.”
