DEEL 11 — Mijn moeder leefde nog… en ze vertelde waarom ik nooit haar echte dochter mocht zijn
“Evelyn…”
Mijn moeders stem.
Ik had die stem dertig jaar geleden voor het laatst gehoord.
Of dat dacht ik.
Mijn lichaam weigerde te bewegen.
Mijn vingers werden koud.
Mijn ademhaling stokte.
Voor mij stond een vrouw die ik al jaren dood waande.
Dezelfde ogen.
Dezelfde glimlach.
Dezelfde kleine moedervlek bij haar rechteroog.
Mijn moeder.
Levend.
Ik fluisterde:
“Hoe…”
Ze keek mij aan.
“Je bent eindelijk oud genoeg om de waarheid te kennen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Je bent dood.”
Ze glimlachte verdrietig.
“Dat was de bedoeling.”
* * *
Amelia keek van mij naar mijn moeder.
“Wie is dat?”
Ik kon nauwelijks antwoorden.
“Mijn moeder.”
Ze keek verbaasd.
“Maar…”
“Ja.”
Mijn moeder kwam langzaam dichterbij.
“Amelia.”
Ze sprak haar naam alsof ze haar al kende.
“Je bent groot geworden.”
Amelia deed een stap achteruit.
“U kent mij?”
Mijn moeder keek naar mij.
“Ik heb haar haar hele leven gevolgd.”
Mijn hart brak.
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat ze op een dag naar jou zou leiden.”
Ik keek naar haar.
“Waarover heb je het?”
“Over de waarheid.”
* * *
Mijn man stond achter haar.
Levend.
Zijn gezicht was ouder geworden.
Zijn haar was grijs.
Maar het waren zijn ogen.
Dezelfde ogen die ik vroeger iedere ochtend zag.
Dezelfde ogen waarin ik ooit geloofde dat ik veilig was.
Ik wilde naar hem toe rennen.
Maar mijn benen bleven staan.
“Waarom?”
Hij keek naar mij.
“Het spijt me.”
“Dat is alles?”
“Nee.”
“Dertig jaar.”
Mijn stem brak.
“Dertig jaar heb ik gedacht dat je dood was.”
“Ik weet het.”
“Waarom liet je me geloven dat je weg was?”
“Omdat ik geen keuze had.”
Ik lachte bitter.
“Niemand heeft ooit een keuze, blijkbaar.”
Mijn moeder legde een hand op mijn schouder.
“Je vader heeft je laten geloven dat hij je beschermde.”
Ik keek haar aan.
“Deed hij dat niet?”
Ze schudde langzaam haar hoofd.
“Niet helemaal.”
* * *
De man die achter ons stond kwam dichterbij.
Hij was de man die Project Echo had geleid.
Mijn vaders oude vriend.
Mijn hele jeugd had ik hem gekend als Arthur Hale.
Hij keek mij aan.
“Je hebt veel vragen.”
“Ja.”
“Dan krijg je eindelijk antwoorden.”
Daniel hield zijn wapen op hem gericht.
“Eén verkeerde beweging…”
Arthur glimlachte.
“Je kunt me neerschieten.”
Hij keek naar mij.
“Maar dan sterft de waarheid met mij.”
Daniel bleef stil.
Arthur draaide zich om en liep naar een metalen kast.
Hij haalde er een map uit.
Op de voorkant stond:
PROJECT ECHO — SUBJECT ZERO
Hij gaf hem aan mij.
“Open hem.”
Mijn handen trilden.
Ik sloeg de map open.
De eerste pagina bevatte een foto van mij.
Maar niet als volwassene.
Als baby.
Onder de foto stond:
SUBJECT ZERO — ORIGINAL GENETIC SOURCE.
Ik slikte.
De volgende pagina toonde mijn moeder.
GENETISCHE DRAGER.
Toen mijn vader.
VOOGD EN BESCHERMER.
Daarna mijn man.
BEWAKER.
Ik keek hem aan.
“Bewaker?”
Hij knikte.
“Mijn opdracht was om jou te beschermen.”
“En mijn moeder?”
Arthur antwoordde:
“Zij moest ervoor zorgen dat jij nooit wist wie je werkelijk was.”
Ik keek mijn moeder aan.
Ze huilde.
“Het spijt me.”
* * *
Ik bladerde verder.
Een pagina bevatte drie foto's.
Drie baby's.
Mijn hart sloeg over.
SUBJECT ZERO.
SUBJECT A.
SUBJECT B.
Onder Subject A stond een naam.
Amelia.
Ik keek naar haar.
“Jij…”
Ze keek naar mij.
“Wat?”
“Je staat hier.”
Amelia kwam naast me staan.
Ze keek naar de foto.
“Maar ik ben geboren in een ziekenhuis.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Dat was het verhaal.”
“Wat is de waarheid?”
“Amelia werd in het laboratorium geboren.”
Amelia begon te huilen.
“Nee.”
Mijn moeder pakte haar hand.
“Je was het eerste succesvolle genetische duplicaat.”
Amelia trok haar hand terug.
“Ik ben geen kopie.”
“Dat ben je ook niet.”
Mijn moeder keek haar recht aan.
“Je bent meer dan dat.”
* * *
Ik keek naar Subject B.
Het gezicht was identiek aan het mijne.
De vrouw die ons had gevolgd.
De vrouw die zei dat ze mijn leven had moeten leiden.
Maar onder haar foto stond een andere naam.
Nora.
Ik fluisterde:
“Nora…”
Arthur knikte.
“Nora was gemaakt om jou te vervangen als het experiment mislukte.”
Ik keek naar mijn man.
“En jij wist dit?”
“Ja.”
“Vanaf wanneer?”
“Vanaf de dag dat ik je ontmoette.”
Mijn hart brak opnieuw.
“Dus onze liefde begon met een leugen.”
Hij kwam dichterbij.
“Mijn opdracht begon als een leugen.”
“Maar?”
“Mijn liefde voor jou niet.”
Ik keek weg.
Ik wilde hem geloven.
Maar ik wist niet meer wat echt was.
* * *
Plotseling begon Amelia te schreeuwen.
“Waarom heb je dit allemaal gedaan?”
Arthur keek haar aan.
“Omdat jouw lichaam iets bezit wat geen van de anderen heeft.”
“Wat?”
“Een stabiele genetische combinatie.”
“En wat betekent dat?”
Arthur glimlachte.
“Dat jij de enige bent die het proces kan voltooien.”
Ik voelde angst.
“Welk proces?”
Hij keek naar mij.
“De overdracht.”
“Van wat?”
“Herinneringen.”
Mijn lichaam verstijfde.
“Herinneringen?”
Arthur knikte.
“Project Echo was nooit bedoeld om mensen te klonen.”
Hij wees naar mij.
“Het doel was om menselijke herinneringen van het ene lichaam naar het andere te verplaatsen.”
Mijn hart bonsde.
“Dus…”
Mijn man fluisterde:
“Je herinneringen zijn niet allemaal van jou.”
Ik keek naar hem.
“Welke dan?”
Hij antwoordde niet.
Mijn moeder deed het.
“De herinneringen aan je jeugd.”
Ik voelde een koude rilling.
“Van wie zijn die?”
Ze keek mij recht aan.
“Van het meisje dat vóór jou leefde.”
* * *
Ik kon niets zeggen.
Mijn hele jeugd.
Mijn eerste schooldag.
Mijn eerste verjaardag.
Mijn angst voor het donker.
Mijn herinneringen aan mijn vader.
Mijn herinneringen aan mijn moeder.
Alles kon van iemand anders zijn.
“Wie was zij?”
Mijn moeder keek naar Arthur.
Arthur zei:
“Subject Zero.”
Ik fronste.
“Maar ik ben Subject Zero.”
“Nee.”
Hij keek mij aan.
“Jij bent het lichaam dat Subject Zero kreeg.”
Ik voelde mijn knieën zwak worden.
“Wat bedoel je?”
Hij antwoordde:
“Het oorspronkelijke Subject Zero stierf toen je vijf jaar oud was.”
Mijn moeder begon te huilen.
“En toen besloten ze haar herinneringen in een ander lichaam te plaatsen.”
Ik keek naar mezelf.
“Mijn lichaam?”
Arthur knikte.
“Ja.”
* * *
Plotseling kwam Nora naar voren.
“Dat is niet de hele waarheid.”
Iedereen keek naar haar.
Arthur verstijfde.
Nora keek naar mij.
“Ze hebben je niet alleen haar herinneringen gegeven.”
“Wat dan?”
Nora slikte.
“Ze hebben ook iets anders overgedragen.”
“Wat?”
Ze keek naar Amelia.
“De genetische sleutel.”
Amelia werd bleek.
“Welke sleutel?”
Nora antwoordde:
“De sleutel die nodig is om Project Echo opnieuw te activeren.”
Mijn hart bonsde.
“Dus waarom zijn jullie allemaal achter mij aan?”
Arthur glimlachte.
“Omdat jij de sleutel bent.”
“En Amelia?”
“De drager.”
Ik keek naar mijn man.
“En jij?”
Hij keek mij verdrietig aan.
“Ik ben degene die het programma dertig jaar geleden probeerde te vernietigen.”
Toen klonk er plotseling een alarm.
Een rood licht begon te knipperen.
Arthur keek naar zijn telefoon.
Zijn gezicht veranderde.
“Ze hebben het gevonden.”
“Wie?”
Hij keek naar mij.
“De mensen die Project Echo nu bezitten.”
Mijn moeder greep mijn arm.
“Je moet hier weg.”
“Waarheen?”
Ze keek naar de deur.
“De enige plek waar ze je niet kunnen vinden.”
“Waar?”
Mijn man pakte mijn hand.
“Het huis waar jij bent opgegroeid.”
Ik keek hem aan.
“Mijn oude huis?”
Hij knikte.
“Daar ligt het laatste bewijs.”
“Welk bewijs?”
Hij keek naar mijn moeder.
Toen zei hij:
“Het bewijs dat jij niet de enige Evelyn bent.”
Op dat moment vloog de deur open.
Een groep gewapende mannen stormde binnen.
Maar achter hen stond iemand die ik nooit meer dacht te zullen zien.
Mijn vader.
Levend.
Hij keek rechtstreeks naar mij.
En zijn eerste woorden waren:
“Evelyn, luister goed. Je moeder liegt tegen je.”
