DEEL 14 — Mijn vader kwam om zijn eigen dochter te doden… maar hij wist niet dat ik alles had gehoord
“Je vader weet dat ik zijn echte dochter ben.”
De woorden van de vrouw in de capsule bleven door mijn hoofd echoën.
Ik keek naar Arthur.
“Dat kan niet.”
Hij zei niets.
“Mijn vader is mijn vader.”
De vrouw achter het glas glimlachte verdrietig.
“Dat dacht ik vroeger ook.”
Ik voelde een koude rilling.
“Hoe heet jij?”
Ze keek mij recht aan.
“Mijn naam was Elena.”
Mijn adem stokte.
Elena.
De naam die ik mijn hele leven nooit had begrepen.
De naam die steeds opnieuw opdook in de dossiers.
De naam die mijn moeder had genoemd.
De naam die mijn vader had verborgen.
“Dus jij bent…”
“De oorspronkelijke Elena.”
Ik keek naar mijn eigen gezicht in het glas.
“En ik?”
Ze antwoordde zacht:
“Jij bent Evelyn.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Maar mijn herinneringen…”
“Zijn van mij.”
Mijn hart brak.
“Waarom?”
Ze sloot even haar ogen.
“Omdat je vijf jaar oud was toen ze mij uit mijn lichaam haalden.”
Ik deinsde achteruit.
“Uit je lichaam?”
Arthur keek weg.
Elena ging verder.
“Ze konden mijn lichaam niet redden.”
“Maar mijn lichaam…”
“Werd gebruikt om jou te maken.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Dus ik besta dankzij jou?”
Ze glimlachte.
“Je bestaat niet dankzij mij.”
Ze legde haar hand tegen het glas.
“Je bestaat door mij.”
* * *
Boven klonk een alarm.
Voetstappen.
Veel voetstappen.
Arthur keek naar de deur.
“Hij is er.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Mijn vader?”
Arthur knikte.
Elena keek mij aan.
“Ga.”
“Nee.”
“Evelyn, luister naar mij.”
“Ik laat je niet achter.”
“Je moet.”
“Waarom?”
“Omdat je vader niet alleen komt.”
Ik keek naar Arthur.
“Wie neemt hij mee?”
Hij antwoordde:
“Richard.”
Mijn bloed werd koud.
“Richard?”
Elena knikte.
“Hij was altijd onderdeel van het plan.”
Ik voelde woede.
“Maar waarom?”
Elena keek naar mij.
“Omdat Richard nooit jouw familie wilde beschermen.”
“Wat wilde hij dan?”
“De controle over Project Echo.”
* * *
De deur ging open.
Mijn vader kwam binnen.
Walter.
Achter hem stonden Richard en vier gewapende mannen.
Mijn vader keek eerst naar mij.
Toen naar de capsule.
Zijn gezicht veranderde.
“Evelyn.”
Ik deed een stap achteruit.
“Waarom ben je hier?”
Hij antwoordde niet.
“Je kwam haar doden.”
Hij keek naar Elena.
“Ze mag niet blijven leven.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Waarom?”
Mijn vader keek mij aan.
“Omdat zij alles kan vernietigen.”
Elena lachte zacht.
“Niet alles.”
Ze keek naar hem.
“Alleen jouw leugens.”
Mijn vader liep naar de capsule.
“Je had moeten sterven.”
Mijn hart brak.
“Papa…”
Hij keek mij aan.
“Dit gaat niet over jou.”
“Ze zei dat ze je echte dochter is.”
Hij zweeg.
“Is dat waar?”
Na enkele seconden knikte hij.
“Ja.”
De wereld leek stil te vallen.
* * *
“Dus ik ben niet jouw dochter?”
Hij keek mij aan.
“Je bent mijn dochter.”
“Maar zij ook?”
Hij antwoordde:
“Ja.”
Ik begreep het niet.
Elena keek mij aan.
“Wij zijn allebei jouw dochters.”
“Hoe?”
Ze zei:
“Ze maakten mij eerst.”
Ze wees naar mij.
“En daarna maakten ze jou.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Het was nooit de bedoeling dat jullie allebei zouden leven.”
Mijn stem trilde.
“Waarom niet?”
“Omdat Project Echo maar één perfecte genetische drager nodig had.”
“Wie?”
Hij keek naar mij.
“Jij.”
Elena glimlachte bitter.
“Zie je?”
Ze keek naar mijn vader.
“Zelfs nu kiest hij haar.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Niet om de reden die jij denkt.”
* * *
Richard kwam naar voren.
“Genoeg.”
Ik keek hem aan.
“Jij.”
Hij keek rustig terug.
“Ja.”
“Je hebt mijn dossier laten verdwijnen.”
“Ja.”
“Je hebt mijn zoon beïnvloed.”
“Ja.”
“Je hebt mijn man gevangen gehouden.”
Hij zweeg.
“Heb je hem vermoord?”
“Nee.”
“Waar is hij?”
Richard glimlachte.
“Veilig.”
“Waar?”
“Op een plek waar hij niets meer kan vertellen.”
Mijn vader keek hem boos aan.
“Je zou hem vrijlaten.”
Richard lachte.
“Dat was voordat ik begreep hoeveel ik met Project Echo kon verdienen.”
Mijn hart zonk.
“Dus dit ging altijd om geld?”
Richard schudde zijn hoofd.
“Niet alleen geld.”
Hij wees naar Elena.
“Dit gaat om macht.”
* * *
Richard liep naar een bedieningspaneel.
“Als we Elena's geheugen volledig kunnen overdragen…”
Hij keek naar mij.
“…kunnen we een menselijk leven reconstrueren.”
Ik voelde walging.
“Je bedoelt mij.”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat jij de perfecte ontvanger bent.”
Elena begon te schreeuwen.
“NIET DOEN!”
Richard activeerde het systeem.
Rode lampen begonnen te knipperen.
Mijn hoofd begon plotseling te bonzen.
Een scherpe pijn schoot door mijn schedel.
Ik greep mijn hoofd.
“Wat gebeurt er?”
Elena keek geschokt.
“Ze starten de overdracht.”
Arthur stormde naar het paneel.
“Stop ermee!”
Richard duwde hem weg.
“Het is te laat.”
* * *
Beelden begonnen door mijn hoofd te flitsen.
Een klein meisje.
Een witte kamer.
Mijn vader.
Mijn moeder.
Een baby.
Een laboratorium.
Een vrouw die huilde.
Mijn man.
Een deur.
Een schot.
Alles door elkaar.
Ik viel op mijn knieën.
“Stop!”
Elena schreeuwde:
“Evelyn!”
Ik keek naar haar.
En plotseling zag ik iets.
Een herinnering die ik nooit had gehad.
Ik was vijf jaar oud.
Ik stond in een laboratorium.
Naast mij stond mijn vader.
Hij hield mijn hand vast.
En tegenover ons stond Richard.
Maar Richard was jonger.
Hij hield een klein meisje vast.
Elena.
Ik hoorde mijn vader zeggen:
“Neem haar mee.”
Richard vroeg:
“En de andere?”
Mijn vader keek naar mij.
“Die houden we.”
Mijn hart stopte.
Ik begreep het.
Mijn vader had niet geprobeerd ons allebei te redden.
Hij had gekozen.
Hij had mij gekozen.
* * *
Ik opende mijn ogen.
Ik keek naar mijn vader.
“Je hebt haar achtergelaten.”
Hij keek weg.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik dacht dat jij zou sterven als ik haar meenam.”
Elena fluisterde:
“Je loog.”
Mijn vader keek haar aan.
“Ik heb geprobeerd je later terug te halen.”
“Te laat.”
“Ja.”
* * *
Plotseling klonk een explosie boven ons.
Het gebouw schudde.
Richard keek omhoog.
“Wat was dat?”
Daniel's stem klonk door de luidsprekers.
“Laat mijn familie gaan!”
Mijn hart sloeg over.
Mijn man.
Daniel.
Mijn vader keek naar de deur.
Richard werd nerveus.
“Hoe zijn ze binnengekomen?”
Arthur glimlachte.
“Omdat je één ding vergeten bent.”
“Wat?”
“Je kunt geen gevangenis bouwen zonder uitgang.”
Hij drukte op een verborgen knop.
Een muur schoof open.
Daarachter verscheen een geheime gang.
“Ren!” riep hij.
Ik keek naar Elena.
“En jij?”
“Ga.”
“Nee.”
Elena glimlachte.
“Je moet je dochter vinden.”
“Amelia?”
Ze knikte.
“Ze is niet alleen gevangen.”
Mijn hart bonsde.
“Wat bedoel je?”
Elena keek naar Richard.
“Ze is al aangesloten op het systeem.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Richard gebruikt haar lichaam om de laatste fase te activeren.”
Ik keek naar mijn vader.
“Kunnen we haar redden?”
Hij antwoordde:
“Misschien.”
“Misschien?”
Hij keek naar mij.
“Maar als we het systeem uitschakelen…”
Hij zweeg.
“Wat gebeurt er?”
Mijn vader fluisterde:
“Dan sterft Amelia.”
Ik voelde mijn wereld instorten.
Aan de andere kant van de gang klonk plotseling een gil.
Mijn dochter.
“MAAAAM!”
Ik rende naar het geluid.
Maar voordat ik de deur bereikte, sloeg deze dicht.
Achter het glas zag ik Amelia liggen.
Ze was verbonden met tientallen kabels.
En naast haar stond Richard.
Hij keek naar mij.
Hij glimlachte.
Toen zei hij:
“Evelyn, kies.”
Hij wees naar twee schermen.
Op het eerste stond:
AMELIA — LIFE SUPPORT: 98%
Op het tweede:
ELENA — MEMORY TRANSFER: 99%
Richard keek mij aan.
“Red je dochter…”
Hij pauzeerde.
“…of krijg je eindelijk de waarheid over jezelf.”
