DEEL 15 — Ik moest kiezen tussen mijn dochter redden… en de waarheid over mezelf
“Red je dochter…”
Richard keek mij recht aan.
“…of krijg je eindelijk de waarheid over jezelf.”
Ik staarde naar de twee schermen.
Links:
AMELIA — LIFE SUPPORT: 98%
Rechts:
ELENA — MEMORY TRANSFER: 99%
Mijn dochter lag achter glas.
Bewegingloos.
Kabels liepen over haar armen en borst.
Haar ogen waren gesloten.
“Amelia…”
Mijn hand raakte het glas.
“Mam…”
Haar stem was nauwelijks hoorbaar.
Ik draaide me om.
“Richard, laat haar gaan.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Dat kan ik niet.”
“Je vermoordt haar.”
“Nee.”
Hij wees naar het scherm.
“Ik geef haar een kans om iets te worden wat niemand ooit is geweest.”
“Ze is al iemand.”
Mijn stem brak.
“Ze is mijn dochter.”
Richard glimlachte.
“Precies daarom is ze zo waardevol.”
* * *
Mijn vader kwam naast mij staan.
“Richard, stop.”
Richard keek hem aan.
“Je hebt dertig jaar geleden dezelfde keuze gemaakt.”
Mijn vader verstijfde.
“Je koos Evelyn.”
“Ja.”
“En liet Elena sterven.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Ja.”
Richard wees naar de twee schermen.
“Nu mag jij opnieuw kiezen.”
Mijn vader keek naar mij.
“Nee.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Deze keer kiest niemand voor mij.”
Ik keek naar Richard.
“Hoe zet ik het systeem uit?”
Hij lachte.
“Dat kun je niet.”
“Waarom?”
“Omdat het systeem gekoppeld is aan Amelia's hart.”
Mijn adem stokte.
“Als je de stroom uitschakelt…”
“Sterft ze.”
“En als ik de overdracht laat doorgaan?”
Richard keek naar Elena.
“Dan wordt haar geheugen volledig overgebracht.”
Ik keek naar de capsule.
Elena keek mij aan.
“Niet doen.”
Ik voelde tranen over mijn gezicht lopen.
“Waarom?”
“Omdat ik niet wil dat jij mijn leven draagt.”
“Maar jij bent mijn zus.”
Ze glimlachte.
“En jij bent mijn tweede kans.”
* * *
Plotseling klonk een harde knal.
Het glas van de gang trilde.
Daniel verscheen aan het einde van de corridor.
Naast hem stond mijn man.
Levend.
Hij liep moeilijk.
Maar hij was er.
Mijn hart brak bijna van opluchting.
“Jij…”
Hij keek mij aan.
“Evelyn.”
Ik rende naar hem toe.
Hij sloeg zijn armen om mij heen.
Voor enkele seconden bestond de wereld niet.
Geen Project Echo.
Geen leugens.
Geen Victor.
Geen Richard.
Alleen wij.
Toen fluisterde hij:
“Je moet Amelia redden.”
Ik knikte.
“Dat ga ik doen.”
Hij keek naar de schermen.
“Richard heeft één ding niet verteld.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Het systeem heeft een handmatige noodprocedure.”
Richard verstijfde.
“Nee.”
Mijn man keek hem aan.
“Je hebt haar nodig om de overdracht te voltooien.”
Richard werd woedend.
“Hou je mond.”
Mijn man glimlachte zwak.
“Maar je hebt mij nooit verteld dat ik de oorspronkelijke code heb.”
Mijn hart sloeg over.
“Welke code?”
Hij keek naar mij.
“De code die je vader mij gaf voordat ik verdween.”
* * *
Richard stormde naar het bedieningspaneel.
Daniel richtte zijn wapen.
“Geen beweging.”
Richard bleef staan.
Mijn man liep naar een terminal.
Hij typte een reeks cijfers.
Het scherm veranderde.
EMERGENCY OVERRIDE
AUTHORIZED USER: E. HART
Ik keek hem aan.
“E. Hart?”
Hij knikte.
“Jouw naam.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Maar waarom zou ik geautoriseerd zijn?”
Mijn vader antwoordde:
“Omdat het systeem voor jou gebouwd is.”
Ik keek hem aan.
“Voor mij?”
Hij knikte.
“Jij was nooit alleen een proefpersoon.”
“Wat dan?”
Hij keek naar Elena.
“Jij was de sleutel.”
* * *
Ik liep naar het paneel.
Een waarschuwing verscheen:
SELECT OUTCOME
A — MEMORY TRANSFER
B — SYSTEM RESET
C — SUBJECT RELEASE
Ik keek naar Amelia.
“Welke moet ik kiezen?”
Mijn man zei:
“C.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Als je haar vrijlaat, kan het systeem zichzelf vernietigen.”
“Dan vernietigen we het.”
Richard schreeuwde:
“NEE!”
Ik keek hem aan.
“Waarom ben je zo bang?”
Hij antwoordde niet.
Ik begreep het.
“Het systeem kan niet zonder Amelia.”
Hij keek naar mij.
“Ze is de enige stabiele drager.”
“Dus als ik haar vrijlaat…”
“Dan verlies ik alles.”
Ik glimlachte voor het eerst.
“Dat hoop ik.”
* * *
Ik drukte op:
C — SUBJECT RELEASE
Een alarm begon te loeien.
Rode lichten flitsten.
De kabels rond Amelia begonnen los te komen.
“NEE!”
Richard rende naar haar toe.
Daniel hield hem tegen.
Amelia's ogen gingen open.
“Mam…”
Ik trok haar onmiddellijk uit de stoel.
Ze viel in mijn armen.
“Ik heb je.”
Ze huilde.
“Ik wist dat je zou komen.”
Ik hield haar stevig vast.
“Altijd.”
* * *
Achter ons begon de capsule van Elena te piepen.
SYSTEM FAILURE
Ik keek naar haar.
“Elena!”
Ze glimlachte.
“Ga.”
“Nee.”
“Evelyn…”
Ze keek mij aan.
“Je hebt me dertig jaar geleden al een leven gegeven.”
Ik begreep het niet.
“Hoe?”
“Door mijn herinneringen te dragen.”
Ze legde haar hand tegen het glas.
“Nu moet jij je eigen leven gaan leiden.”
De capsule begon te sluiten.
Ik rende naar het bedieningspaneel.
“Hoe krijg ik haar eruit?”
Mijn man schudde zijn hoofd.
“De capsule is verbonden met het systeem.”
“Dan verbreek ik de verbinding.”
“Evelyn…”
“Ik laat haar niet opnieuw sterven.”
Mijn vader kwam naast mij staan.
“Ik help je.”
We drukten samen op de knoppen.
Het systeem kraakte.
Een vonk schoot door het paneel.
Toen gingen de deuren van de capsule open.
Elena viel naar voren.
Ik ving haar op.
Ze was zwak.
Maar ze leefde.
* * *
Richard stond stil.
Alles wat hij had opgebouwd, was verdwenen.
Victor keek hem aan.
“Het is voorbij.”
Richard lachte plotseling.
“Jullie denken dat dit voorbij is?”
Hij keek naar mij.
“Je hebt de waarheid nog steeds niet.”
Ik keek hem aan.
“Welke waarheid?”
Hij wees naar Elena.
“Zij is niet de eerste.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
Richard glimlachte.
“Er waren vier proefpersonen.”
Iedereen verstijfde.
“Vier?”
Hij knikte.
“Subject Zero.”
Hij wees naar Elena.
“Subject One.”
Hij wees naar mij.
“Subject Two.”
Hij wees naar Amelia.
Toen keek hij naar Victor.
“En Subject Three.”
Victor werd bleek.
Ik voelde een koude rilling.
“Wie is Subject Three?”
Richard glimlachte.
“De persoon die Project Echo al die jaren heeft bestuurd.”
Mijn man keek hem aan.
“Dat is onmogelijk.”
Richard lachte.
“Is het?”
Toen haalde hij een telefoon uit zijn zak.
Het scherm toonde een liveverbinding.
Een onbekend persoon zat in een donkere kamer.
We konden alleen zijn silhouet zien.
De stem kwam door de luidspreker.
“Richard.”
Richard werd onmiddellijk stil.
“Ja.”
“Je hebt gefaald.”
Ik keek naar het scherm.
De stem ging verder:
“Breng Evelyn naar mij.”
Richard antwoordde:
“Ze weet alles.”
De stem lachte.
“Nee.”
Een korte stilte.
“Ze weet bijna niets.”
Mijn hart begon te bonzen.
De stem sprak opnieuw.
“Evelyn, je denkt dat jij eindelijk vrij bent.”
Het scherm werd zwart.
Toen verscheen één laatste bericht:
SUBJECT THREE HAS AWAKENED.
Ik keek naar mijn man.
Hij werd lijkbleek.
“Wat is er?”
Hij pakte mijn hand.
“Evelyn…”
“Wat?”
Hij keek naar mijn vader.
“Hij weet niet wie Subject Three is.”
Mijn vader schudde langzaam zijn hoofd.
“Niemand weet het.”
Ik keek naar Elena.
Toen naar Amelia.
En uiteindelijk naar mijn man.
“Maar jij wel.”
Hij zei niets.
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Wie is Subject Three?”
Hij keek mij aan.
En fluisterde:
“Jouw zoon.”
