DEEL 18 — Ik was niet het laatste experiment… mijn grootvader vertelde wie ik werkelijk was
“Jij, Evelyn.”
De woorden van mijn vader bleven door de ruimte galmen.
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
Hij antwoordde niet.
Mijn zoon stond naast mij.
“Pap?”
Mijn vader keek naar hem.
“Je moeder is niet alleen Subject Zero.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Dan wat ben ik?”
Op het grote scherm verscheen mijn grootvader opnieuw.
Hij glimlachte.
“Eindelijk stel je de juiste vraag.”
Ik keek naar hem.
“Je bent dertig jaar geleden niet geboren, Evelyn.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Je bent gemaakt.”
De kamer werd stil.
Mijn moeder begon te huilen.
Mijn man sloot zijn ogen.
Elena keek naar de vloer.
Iedereen wist het.
Iedereen behalve ik.
* * *
Mijn grootvader ging verder.
“Maar je bent niet gemaakt om iemand te vervangen.”
“Waarom dan?”
“Om iemand te worden die nooit had mogen bestaan.”
Ik begreep het niet.
Mijn grootvader activeerde een oud bestand.
Op het scherm verscheen een medisch dossier.
SUBJECT Ω
Ik las de informatie.
Geen naam.
Geen leeftijd.
Geen geboorteplaats.
Alleen één omschrijving:
PERFECTE COMBINATIE VAN ALLE GENETISCHE EN NEURALE VARIANTEN.
Mijn zoon keek naar het scherm.
“Dat ben jij.”
Ik keek hem aan.
“Waarom ik?”
Mijn grootvader antwoordde:
“Omdat jij de eerste was die niet alleen genetische eigenschappen kon dragen.”
Hij pauzeerde.
“Jij kon ook herinneringen bevatten.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Dus mijn jeugd…”
“Was samengesteld.”
“Mijn ouders…”
“Gekozen.”
“Mijn naam…”
“Gekozen.”
“Mijn hele leven?”
Mijn grootvader glimlachte.
“Ontworpen.”
* * *
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“En mijn moeder?”
Anna kwam naar voren.
“Ik heb je gedragen.”
“Maar wist je wat ik was?”
Ze schudde haar hoofd.
“Niet in het begin.”
“Wanneer ontdekte je het?”
“Toen je werd geboren.”
Ze keek naar mijn vader.
“Hij vertelde me alles.”
Ik keek naar Walter.
“En toch voedde je me op alsof ik je echte dochter was.”
Hij knikte.
“Omdat je dat voor mij werd.”
Ik keek naar hem.
“Dus misschien was ik gemaakt…”
Mijn stem brak.
“…maar ik was wel jouw dochter.”
Hij antwoordde:
“Altijd.”
* * *
Mijn man kwam dichterbij.
“Evelyn.”
Ik keek hem aan.
“Wist jij dit?”
Hij aarzelde.
“Niet alles.”
“Maar genoeg.”
“Ja.”
“Waarom ben je bij mij gebleven?”
Hij keek me recht aan.
“Omdat ik op een gegeven moment vergat dat je een experiment was.”
Hij pakte mijn hand.
“Je werd gewoon mijn vrouw.”
Ik trok mijn hand niet weg.
“En toen?”
“Toen werd je mijn leven.”
Ik huilde.
Niet omdat ik hem volledig vergaf.
Maar omdat ik eindelijk begreep waarom zijn leugens ooit waren begonnen.
* * *
Mijn zoon liep naar de computer.
“Er is nog een bestand.”
Hij opende het.
Een lijst verscheen.
SUBJECT ZERO — ELENA
SUBJECT ONE — EVELYN
SUBJECT TWO — AMELIA
SUBJECT THREE — [REDACTED]
Daaronder stond:
SUBJECT Ω — ACTIVE
Mijn zoon keek naar mij.
“Je bent dus niet Subject Three.”
“Nee.”
“Elena was Zero.”
“Ja.”
“Amelia was Two.”
“Ja.”
Hij wees naar de laatste regel.
“En jij bent Omega.”
Mijn hart bonsde.
“Wat betekent Omega?”
Mijn grootvader antwoordde via de luidspreker:
“Het einde.”
Ik keek naar hem.
“Het einde van wat?”
“Van Project Echo.”
Hij glimlachte.
“Of het begin van iets veel groters.”
* * *
Plotseling ging de deur open.
Een groep mensen stormde binnen.
Daniel richtte zijn wapen.
“Blijf staan!”
Maar niemand luisterde.
Een man liep naar voren.
Ik herkende hem.
Victor Hale.
Hij keek naar mijn grootvader op het scherm.
“Je bent nog steeds niet veranderd.”
Mijn grootvader lachte.
“En jij bent nog steeds bang.”
Victor keek naar mij.
“Evelyn, luister naar mij.”
“Waarom zou ik jou vertrouwen?”
“Omdat ik de enige ben die weet hoe je dit kunt stoppen.”
Mijn zoon stapte voor mij.
“Wat wil je?”
Victor keek hem aan.
“Jou beschermen.”
Mijn zoon lachte bitter.
“Daar ben je dertig jaar te laat mee.”
Victor antwoordde:
“Misschien.”
Toen keek hij naar mij.
“Maar ik kan je moeder nog redden.”
Mijn hart stopte.
“Wie?”
Hij wees naar het scherm.
“Anna.”
Mijn moeder keek geschrokken.
“Wat bedoel je?”
Victor zei:
“Ze is ziek.”
Mijn moeder begon te trillen.
“Dat weet ik.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Je weet niet wat je hebt.”
Ik keek naar hem.
“Wat heeft ze?”
Victor antwoordde:
“Hetzelfde genetische defect dat Project Echo probeerde te genezen.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Kunnen we haar redden?”
Victor knikte.
“Met jouw DNA.”
Mijn hart zonk.
“Dus daarom willen jullie mij.”
“Niet alleen daarom.”
Hij keek naar mijn zoon.
“En daarom willen ze hem.”
* * *
Mijn zoon keek naar mij.
“Mam, ga niet mee.”
Ik pakte zijn hand.
“Ik ga nergens heen.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Je begrijpt het niet.”
“Leg het uit.”
“Als Project Echo stopt…”
Hij wees naar mijn moeder.
“…sterft zij.”
Ik keek naar Anna.
Ze huilde.
Mijn vader kwam naast haar staan.
“Er moet een andere manier zijn.”
Victor antwoordde:
“Die bestaat.”
“Welke?”
Victor keek naar mij.
“De volledige overdracht.”
Mijn maag draaide om.
“Van wie naar wie?”
Hij keek naar mijn zoon.
“Van Evelyn naar Subject Three.”
Mijn zoon verstijfde.
“Nee.”
Mijn man pakte mijn arm.
“Evelyn, luister niet naar hem.”
Victor zei:
“Als haar herinneringen volledig worden overgedragen…”
Hij keek naar mij.
“…wordt haar genetische stabiliteit ook overgedragen.”
Mijn zoon schudde zijn hoofd.
“Dat zou haar doden.”
Victor knikte.
“Ja.”
Mijn hart bonsde.
Ik keek naar mijn zoon.
Hij was mijn kind.
Mijn enige zoon.
Ik zou voor hem sterven.
Maar toen keek ik naar mijn moeder.
De vrouw die mij had gedragen.
De vrouw die mij dertig jaar lang had beschermd.
Mijn vader legde zijn arm om haar heen.
Ik wist dat ik niet kon kiezen.
Niet opnieuw.
Niet tussen twee mensen van wie ik hield.
* * *
Mijn grootvader sprak opnieuw.
“Evelyn.”
Ik keek naar het scherm.
“Wat?”
“Je hoeft niet te kiezen.”
“Waarom niet?”
“Omdat er een derde mogelijkheid is.”
Iedereen werd stil.
“Welke?”
Hij glimlachte.
“Je kunt Project Echo gebruiken zonder iemand te laten sterven.”
Mijn zoon keek naar het scherm.
“Hoe?”
Mijn grootvader antwoordde:
“Door de eerste regel van het experiment te breken.”
“Welke regel?”
Hij zei:
“Bewustzijn kan niet worden gekopieerd.”
Mijn hart sloeg over.
“Maar dat is onmogelijk.”
“Niet meer.”
Hij keek naar mij.
“Jij hebt bewezen dat het mogelijk is.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat bedoel je?”
“Je draagt de herinneringen van Elena.”
Hij keek naar mijn zoon.
“Hij draagt jouw genetische code.”
Toen naar Amelia.
“Zij draagt de stabiele variant.”
En uiteindelijk naar Anna.
“En zij draagt het originele gen.”
Mijn grootvader glimlachte.
“Vier mensen.”
“Eén systeem.”
“Eén kans.”
* * *
De lichten gingen uit.
Het hele gebouw begon te trillen.
Een enorme deur achter ons schoof open.
Daarachter bevond zich een kamer die nog groter was dan het laboratorium.
In het midden stond een gigantische machine.
Rondom lagen tientallen capsules.
Mijn zoon keek ernaar.
“Wat is dat?”
Mijn vader werd bleek.
“Dat is de oorspronkelijke Echo-machine.”
Mijn grootvader verscheen op een groot scherm.
“Welkom thuis.”
Ik keek naar hem.
“Waarom heb je ons hierheen gebracht?”
Hij glimlachte.
“Omdat het experiment eindelijk compleet is.”
Mijn zoon greep mijn hand.
“Niet naar hem luisteren.”
Maar toen verschenen er nieuwe beelden op het scherm.
Opnames van mij.
Als kind.
Als tiener.
Als volwassene.
Mijn hele leven.
En toen zag ik iets wat niemand mij ooit had verteld.
Op iedere opname stond achter mij dezelfde man.
Mijn grootvader.
Hij had mij mijn hele leven gevolgd.
Maar op de laatste opname stond nog iemand.
Een meisje.
Ongeveer vijf jaar oud.
Met mijn gezicht.
Ze keek recht in de camera.
Mijn adem stokte.
“Wie is dat?”
Mijn grootvader glimlachte.
“Dat…”
Hij pauzeerde.
“…is het eerste kind dat Project Echo ooit maakte.”
Ik keek naar het meisje.
Ze glimlachte.
Toen sprak ze rechtstreeks tegen de camera.
Met mijn stem.
“Evelyn, als je dit ziet… weet dan dat ik nog leef.”
Mijn lichaam verstijfde.
Mijn zoon fluisterde:
“Wie is zij?”
Mijn grootvader antwoordde:
“Jouw eerste versie.”
Het scherm werd zwart.
En onderaan verscheen één laatste zin:
SUBJECT Ω — ORIGINAL BODY LOCATED.
Ik keek naar mijn familie.
Niemand durfde te spreken.
Want voor het eerst begreep ik dat mijn hele leven misschien niet draaide om de vraag wie ik was…
maar om de vraag:
hoeveel versies van mij er nog ergens leefden.
