DEEL 23 — HET WARE DOEL VAN SENTINEL
Ik keek naar Robert.
De man die ik jarenlang had vertrouwd.
De man die bij mijn vader had gestaan.
De man die mij na zijn dood had getroost.
En nu stond hij tegenover mij alsof hij nooit iets anders was geweest dan mijn vijand.
“Wat bedoel je met het begin?”
Robert glimlachte.
“Je denkt nog steeds dat Sentinel een programma was.”
Hij wees naar de machine.
“Dat was het niet.”
David trok zijn wapen.
“Robert, blijf staan.”
Robert lachte zacht.
“Je hebt nog steeds niets begrepen, David.”
“Dan leg het uit.”
Robert keek naar mij.
“Sentinel was nooit gebouwd om mensen te controleren.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat heb ik al gehoord.”
“Maar je hebt het verkeerde deel gehoord.”
Hij liep langzaam naar de verborgen kamer.
“Sentinel was gebouwd om menselijke herinneringen te bewaren.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Bewaren?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat herinneringen meer zijn dan beelden.”
Hij keek naar mij.
“Ze bevatten kennis. Ervaringen. Patronen. Identiteit.”
David fronste.
“Waar wil je naartoe?”
Robert antwoordde:
“Naar het volgende stadium.”
Hij drukte op een knop.
Een enorm scherm ging aan.
Op het scherm verschenen duizenden hersenscans.
Mijn hart sloeg over.
“Wat is dat?”
“Menselijke geheugens.”
“Van wie?”
“Van mensen die nooit meer konden terugkeren.”
Ik voelde een koude rilling.
“Doden?”
Robert knikte.
“Precies.”
Elena keek hem verschrikt aan.
“Je hebt het toch niet gedaan…”
Robert keek haar aan.
“Je wist dat ik het zou doen.”
“Nee.”
“Je hebt me geholpen.”
Elena schudde haar hoofd.
“Ik heb nooit geweten wat je werkelijk van plan was.”
Robert glimlachte.
“Dat is het verschil tussen jou en je broer.”
“Welke broer?”
“Elias.”
Ik keek naar hem.
“Dus Elias wist ervan?”
“Elias wilde Sentinel gebruiken voor macht.”
“En jij?”
Robert keek naar het scherm.
“Ik wilde iets veel groters.”
Daan kwam naast mij staan.
“Wat?”
Robert antwoordde:
“Een mens die nooit hoeft te sterven.”
De kamer werd stil.
Ik keek naar de duizenden scans.
“Je wilt bewustzijn overbrengen.”
“Eindelijk.”
Robert glimlachte.
“Nu begrijp je het.”
“Je wilt mensen kopiëren.”
“Nee.”
Hij keek mij recht aan.
“Ik wil ze bewaren.”
David schudde zijn hoofd.
“Dat is krankzinnig.”
“Is het?”
Robert wees naar mij.
“Vraag haar vader.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Mijn vader wist hiervan?”
“Hij heeft het gebouwd.”
“Maar hij wilde het niet gebruiken.”
“Niet op levende mensen.”
Robert zuchtte.
“Daarom moest hij verdwijnen.”
Ik keek hem aan.
“Jij hebt hem vermoord.”
“Ja.”
Het antwoord kwam zonder aarzeling.
Mijn hart brak.
“Waarom?”
“Omdat hij de machine wilde vernietigen.”
“En jij hebt hem tegengehouden.”
“Hij stond tussen mij en de toekomst.”
Ik voelde mijn handen tot vuisten ballen.
“Mijn vader vertrouwde jou.”
“Dat was zijn fout.”
Ik wilde op hem aflopen.
Daan hield mij tegen.
“Niet.”
Robert keek naar mij.
“Je hebt nog steeds dezelfde woede.”
“Hou je mond.”
“Je vader heeft die woede in jou altijd proberen te onderdrukken.”
“Hij kende mij.”
“Nee.”
Robert glimlachte.
“Ik kende je beter.”
Op dat moment ging een tweede scherm aan.
Een video.
Mijn vader.
Maar hij zag er anders uit.
Bang.
Vermoeid.
Hij keek rechtstreeks in de camera.
“Als Robert ooit deze kamer bereikt…”
Hij slikte.
“…dan betekent het dat ik hem niet heb kunnen stoppen.”
Ik voelde mijn ogen branden.
“Robert was mijn beste vriend.”
Mijn vader keek even weg.
“Maar hij heeft iets ontdekt wat ik nooit had mogen bouwen.”
Op het scherm verscheen een hersenscan.
“Een manier om menselijke herinneringen te kopiëren.”
Mijn vader ging verder.
“Maar er is één probleem.”
Hij wees naar de scan.
“Een kopie is geen persoon.”
Robert schreeuwde:
“Leugen!”
De video ging verder.
“Een kopie denkt dat hij leeft.”
“Hij voelt.”
“Hij herinnert.”
“Maar hij is niet degene die ooit bestond.”
Mijn vader keek recht in de camera.
“Daarom weigerde ik.”
Robert liep naar het scherm.
“Je vader was bang.”
Ik keek naar hem.
“En jij niet?”
“Ik was bereid de grens over te steken.”
“Met duizenden mensen?”
“Met de hele mensheid.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Wat heb je gedaan?”
Robert wees naar de machine.
“De eerste versie van Sentinel kon één geheugen opslaan.”
Hij keek naar mij.
“De tweede versie kon er duizenden opslaan.”
“En de derde…”
Hij glimlachte.
“…kan ze allemaal tegelijk activeren.”
Ik begreep het.
“Je wilt iedereen veranderen.”
“Niet veranderen.”
“Dan wat?”
“Verbinden.”
David werd bleek.
“Een netwerk.”
Robert knikte.
“Eén menselijk bewustzijn.”
Ik keek naar de schermen.
“Alle mensen…”
“Zouden toegang krijgen tot dezelfde herinneringen.”
Elena fluisterde:
“Dan zou niemand nog een geheim hebben.”
Robert glimlachte.
“Precies.”
Ik voelde een koude rilling door mijn lichaam.
“Dat is geen redding.”
“Dat is evolutie.”
“Dat is vernietiging.”
Robert keek naar mij.
“Daarom heb ik jou nodig.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Waarom?”
“Omdat jij de enige bent die de derde versie kan activeren.”
Ik keek naar mijn handen.
“De code.”
“Ja.”
“En mijn moeder?”
“Zij heeft de tweede helft.”
Elena stapte naar voren.
“Je krijgt hem nooit.”
Robert keek haar aan.
“Dat dacht je twintig jaar geleden ook.”
Hij drukte op een knop.
De deur achter Elena sloot.
Ze werd opgesloten in een glazen ruimte.
“Moeder!”
Ik rende naar haar toe.
Robert hield mij tegen.
“Als je haar wilt bevrijden…”
Hij wees naar de stoel.
“…ga zitten.”
David richtte zijn wapen op hem.
“Als je haar aanraakt, schiet ik.”
Robert glimlachte.
“Doe maar.”
Hij keek naar mij.
“Maar dan sterft Elena.”
Ik keek naar mijn moeder.
Ze legde haar hand tegen het glas.
“Niet doen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ze is mijn moeder.”
“En jij bent mijn dochter.”
Ze glimlachte door haar tranen heen.
“Laat hem niet winnen.”
Ik keek naar de stoel.
Toen naar de machine.
Toen naar mijn moeder.
Plotseling herinnerde ik me de woorden van mijn vader.
De echte uitweg ligt niet in het systeem.
Ik keek naar de vloer.
Onder de stoel.
Daar zat nog een klein paneel.
Ik knielde.
Robert keek verbaasd.
“Wat doe je?”
Ik glimlachte.
“Je hebt één ding vergeten.”
“Wat?”
“Mijn vader kende jou.”
Ik drukte op het paneel.
Een verborgen mechanisme activeerde.
De hele machine begon te trillen.
Robert werd bleek.
“Nee.”
David keek naar het scherm.
“Wat heb je geactiveerd?”
Ik antwoordde:
“De noodvernietiging.”
Robert rende naar mij toe.
Maar Daan hield hem tegen.
“Blijf staan!”
De schermen begonnen één voor één uit te vallen.
SYSTEM FAILURE.
MEMORY CORE OFFLINE.
SENTINEL TERMINATION: 10%
Robert schreeuwde:
“STOP!”
Ik keek hem aan.
“Je wilde de mensheid veranderen.”
35%
“Nu geef ik ze hun vrijheid terug.”
58%
Robert probeerde naar de console te komen.
David hield hem tegen.
76%
Elena sloeg tegen het glas.
“Ga weg!”
91%
Robert keek mij aan.
Voor het eerst zag ik angst in zijn ogen.
“Je begrijpt niet wat je vernietigt.”
Ik keek naar hem.
“Jawel.”
100%
De machine stopte.
Volledige stilte.
De glazen deur rond Elena ging open.
Ze viel bijna.
Ik rende naar haar toe.
We omhelsden elkaar.
“Het is voorbij.”
Ze huilde.
“Ja.”
Maar David keek naar het scherm.
“Niet helemaal.”
Ik draaide me om.
Op het centrale scherm verscheen één laatste bestand.
SENTINEL — BACKUP
Ik voelde mijn hart zinken.
“Waar staat die?”
David las de locatie.
Zijn gezicht werd bleek.
“Niet hier.”
“Waar dan?”
Hij keek naar mij.
“In Amsterdam.”
Ik verstijfde.
“Wat is daar?”
David antwoordde:
“De eerste Sentinel-server.”
Robert begon opnieuw te lachen.
Ik keek hem aan.
“Waarom lach je?”
Hij keek naar mij.
“Omdat jullie denken dat je gewonnen hebt.”
Hij wees naar het scherm.
“De vernietiging hier heeft de backup juist geactiveerd.”
Mijn telefoon trilde.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een mannenstem zei:
“Als je wilt weten waarom je vader werkelijk Sentinel heeft gebouwd…”
Ik hield mijn adem in.
“…kom alleen.”
“Wie ben je?”
Een korte stilte.
Toen antwoordde hij:
“Je vader.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar mijn moeder.
Haar gezicht werd lijkbleek.
“Dat is onmogelijk.”
Ik keek naar David.
Hij zei niets.
Want ergens diep vanbinnen wist ik het al.
Mijn vader was misschien nooit gestorven zoals wij altijd hadden gedacht.
En als hij nog leefde…
dan betekende dat maar één ding.
Alles wat ik tot nu toe had ontdekt, was opnieuw een leugen.
WORDT VERVOLGD…
