DEEL 18 — DE WAARHEID OVER PATIENT 017
De woorden bleven op het scherm staan.
DE EERSTE CODE WERD NIET DOOR MIJ GESCHREVEN.
Ik keek naar Elena.
“Mijn vader?”
Ze knikte langzaam.
“Ja.”
“Maar ik dacht dat ik Sentinel had gebouwd.”
“Jij hebt het verbeterd.”
“Dat is iets anders.”
“Niet volgens Elias.”
Ik keek naar de schermen rondom ons.
Op elk scherm stond mijn jonge gezicht.
Zeventien jaar oud.
Te jong om te begrijpen wat ik blijkbaar had gedaan.
Te jong om te beseffen hoeveel mensen door mijn keuzes gevaar hadden gelopen.
“Waarom herinner ik me dit niet?”
David antwoordde:
“Omdat je vader ervoor zorgde dat je het vergat.”
Ik draaide me naar hem om.
“Hij heeft mijn geheugen gewist?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat je op een gegeven moment ontdekte wat Sentinel werkelijk kon.”
Mijn hart bonsde.
“Wat kon het?”
David keek naar Elena.
Zij antwoordde:
“Het kon niet alleen herinneringen veranderen.”
Ze slikte.
“Het kon gedrag beïnvloeden.”
Ik voelde een koude rilling.
“Dus die mensen…”
“Ze konden iemand laten geloven dat een beslissing van henzelf kwam.”
Ik dacht aan de herinnering.
Mijn hand.
Het pistool.
De stem achter mij.
Doe het.
“Daarom heb ik mijn vader vermoord.”
Elena kwam dichterbij.
“Nee.”
“Maar ik had het pistool!”
“Je werd gedwongen.”
“Maar mijn hand…”
“Was niet van jou.”
Ik keek haar aan.
“Wat betekent dat?”
David legde zijn hand op de console.
“Sentinel kon elektrische signalen in de hersenen beïnvloeden. Niet volledig. Maar genoeg om angst, woede en impulsen te versterken.”
“En Elias gebruikte dat bij mij.”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat je vader de enige was die wist hoe het systeem volledig uitgeschakeld kon worden.”
Mijn ogen gingen naar het scherm.
“En hij wilde de code niet geven.”
Elena knikte.
“Daarom moest hij sterven.”
Ik liep langzaam naar een van de schermen.
“Maar waarom heeft mijn vader mij dan betrokken bij Sentinel?”
Mijn moeder keek naar de grond.
“Omdat hij dacht dat hij iets goeds kon bouwen.”
Ik lachte bitter.
“Dat zeggen ze altijd.”
Ze keek mij aan.
“Je vader wilde een systeem maken waarmee mensen met ernstige trauma's geholpen konden worden.”
Ik zweeg.
“Hij wilde beschadigde herinneringen behandelen.”
David vervolgde:
“Maar Elias zag er iets anders in.”
“Macht.”
“Precies.”
Ik keek naar de deur.
“En Victor?”
“Victor werkte voor Elias.”
“En Sara?”
Elena sloot haar ogen.
“Dat is ingewikkelder.”
“Vertel.”
“Ze hielp je vader.”
Ik keek haar verbaasd aan.
“Maar ze leeft.”
“Ja.”
“En jullie hebben allemaal gezegd dat ze dood was.”
Elena knikte.
“Omdat Sara zelf wilde verdwijnen.”
“Waarom?”
“Omdat zij de enige was die de oorspronkelijke code nog kende.”
Ik voelde mijn hart versnellen.
“Dus Sara weet hoe Sentinel uitgeschakeld kan worden?”
“Ja.”
“Waar is ze?”
Elena keek naar David.
David antwoordde:
“Dat proberen we al jaren te achterhalen.”
Plotseling ging één van de schermen aan.
Een vrouw verscheen.
Ouder dan op de foto.
Maar dezelfde ogen.
Sara.
Ze keek rechtstreeks naar de camera.
“Als jullie dit zien, heeft Elias jullie naar de kliniek gelokt.”
Ik voelde mijn adem stoppen.
“Hij wil dat je denkt dat jij Sentinel hebt gebouwd.”
Sara ging verder.
“Dat is niet waar.”
Ze keek even weg.
“Je vader schreef de eerste code.”
“Maar jij…”
Ze keek weer naar mij.
“…schreef de laatste.”
Ik fronste.
“Wat betekent dat?”
“Je vader bouwde het systeem.”
“Jij bouwde het wapen dat het kon vernietigen.”
De kamer werd stil.
Ik keek naar David.
Hij knikte langzaam.
“Daarom hebben ze je geheugen gewist.”
Sara ging verder.
“Je wist dat Elias je zou vinden.”
“Daarom heb je zelf gevraagd om je herinneringen te verbergen.”
“Je verdeelde de vernietigingscode over verschillende herinneringen.”
Mijn hart sloeg hard.
“Hoeveel?”
“Zes.”
Ik keek naar mijn telefoon.
Tot nu toe had ik drie herinneringen ontgrendeld.
Nog drie.
Sara sprak verder.
“Maar er is een probleem.”
Ze keek ernstig.
“Elias heeft de eerste drie delen.”
Mijn bloed werd koud.
“Wat?”
“De herinneringen die je tot nu toe hebt teruggekregen, zijn niet alleen van jou.”
“Elias heeft ze ook.”
Ik keek naar de schermen.
Toen begreep ik het.
Hij had ons niet naar de kliniek gelokt om ons te vermoorden.
Hij wilde dat ik mijn herinneringen activeerde.
Omdat iedere herinnering hem een deel van de code gaf.
David vloekte zacht.
“Het was een val.”
Op hetzelfde moment begonnen alle schermen te knipperen.
Een aftelklok verscheen.
09:59
09:58
09:57
Elena keek geschrokken.
“Wat gebeurt er?”
David rende naar de console.
“Hij downloadt de data.”
“Kun je het stoppen?”
“Ik probeer het.”
Daan keek naar de deur.
“We moeten hier weg.”
“Nog niet.”
David bleef typen.
“Als we nu vertrekken, krijgt Elias de volledige code.”
Ik keek naar de klok.
08:41
“Hoe stoppen we het?”
David keek mij aan.
“Door de laatste drie herinneringen te ontgrendelen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Maar dan krijgt hij de code.”
“Niet als we het goed doen.”
Hij draaide het scherm naar mij.
“Jij moet de code herschrijven.”
“Ik weet niet hoe.”
“Je wist het vroeger wel.”
“Ik ben niet meer die persoon.”
David keek me recht aan.
“Dat ben je wel.”
De woorden raakten me.
Ik ging achter de computer zitten.
Mijn vingers trilden.
Het scherm vroeg om een wachtwoord.
Ik wist het niet.
Toen verscheen er een zin:
WAT WAS HET EERSTE WOORD DAT JE VADER TEGEN JE ZEI?
Ik sloot mijn ogen.
Een herinnering.
Mijn vader hield mij als baby vast.
Hij lachte.
“Welkom thuis.”
Ik typte:
THUIS.
Het scherm ontgrendelde.
Een tweede vraag verscheen.
WAT BEGON JE MOEDER TE NOEMEN TOEN JE ZEVEN WAS?
Ik glimlachte door mijn tranen heen.
“Mijn kleine vechter.”
Ik typte het antwoord.
Het scherm werd groen.
Een derde vraag.
WIE VERTROUWDE JE TOEN NIEMAND ANDERS DAT DEED?
Ik keek naar David.
Hij zei niets.
Ik typte zijn naam.
DAVID.
De computer piepte.
De aftelklok stopte.
DATA-OVERDRACHT GESTOPT.
Iedereen haalde adem.
Maar toen verscheen er een nieuw bericht.
VERBINDING MET ELIAS ACTIEF.
Zijn gezicht verscheen op het scherm.
Hij glimlachte.
“Goed gedaan.”
Ik keek hem woedend aan.
“Je krijgt de code niet.”
“Dat dacht je.”
Hij leunde naar voren.
“Je hebt zojuist zelf de laatste beveiliging geopend.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
Elias glimlachte.
“Je dacht dat je de overdracht stopte.”
Hij keek naar de andere schermen.
“Maar je hebt hem naar mij gestuurd.”
David keek naar de console.
Zijn gezicht werd wit.
“Hij heeft gelijk.”
Ik stond op.
“Nee…”
Op het scherm verscheen:
CODE VOLLEDIG HERSTELD.
Elias glimlachte.
“Bedankt, nichtje.”
De verbinding viel weg.
Elena greep mijn hand.
“Kom.”
“Waarheen?”
“De enige plek waar Elias niet kan komen.”
“Waar?”
Ze keek naar mij.
“De kamer waar je vader stierf.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Waarom?”
“Omdat hij daar de laatste boodschap heeft achtergelaten.”
“Welke boodschap?”
Elena keek naar David.
David antwoordde:
“De waarheid over wie hem werkelijk heeft vermoord.”
Achter ons ging plotseling een deur open.
Daan draaide zich om.
“Beweging!”
Een schaduw verscheen in de gang.
Toen klonk een stem.
Niet van Elias.
Niet van Victor.
Niet van Sara.
Een stem die ik meteen herkende.
De stem van mijn vader.
“Kom naar me toe, dochter.”
Ik verstijfde.
Hij was dood.
Maar zijn stem kwam opnieuw uit de luidsprekers.
“Het is tijd dat je je laatste herinnering terugkrijgt.”
En toen gingen alle lichten uit.
Wordt vervolgd…
