DEEL 9 — MIJN GROOTMOEDER LEEFDE
Ik staarde naar de foto.
Een oudere vrouw.
Grijs haar.
Dezelfde ogen als mijn vader.
“Dat kan niet,” fluisterde ik.
Mijn vader keek naar de grond.
“Je grootmoeder is nooit gestorven.”
“Waarom heb je dat tegen mij gezegd?”
“Omdat ze moest verdwijnen.”
“Voor wie?”
Hij antwoordde:
“Voor de mensen die achter het geld aan zaten.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Ik wist het.”
Ik draaide me naar haar om.
“Jij ook?”
Ze knikte.
“Je grootmoeder ontdekte als eerste het netwerk.”
“En toen?”
“Ze werd bedreigd.”
Mijn vader nam de foto uit mijn hand.
“Ze vroeg me om jou te beschermen.”
“Door haar dood te verklaren?”
“Ja.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
“Waar is ze nu?”
Mijn vader keek naar de klok.
“Als ze je die foto heeft gestuurd, wil ze dat je haar vindt.”
“Waar?”
“Het oude station.”
* * *
Om 23.47 uur kwamen we aan.
Het station stond al jaren leeg.
Geen treinen.
Geen reizigers.
Alleen wind die door de kapotte ramen blies.
Ik liep naar binnen.
Mijn vader bleef buiten met de rechercheurs.
Ik wilde dit alleen doen.
Achteraan stond een oude bank.
Daar lag een envelop.
Mijn naam stond erop.
Ik opende hem.
Binnen zat een brief.
“Lieve Eva, als je dit leest, heb ik eindelijk besloten dat je oud genoeg bent voor de waarheid.”
Mijn handen trilden.
“Willem heeft je beschermd. Mila heeft Sanne beschermd. Maar niemand heeft Joris ooit kunnen stoppen.”
Ik las verder.
“Het geld van €103 miljoen is niet het belangrijkste.”
Mijn adem stokte.
“Het belangrijkste is wie het geld heeft verdiend.”
Achter mij klonk een stem.
“Je bent eindelijk gekomen.”
Ik draaide me om.
Een vrouw stond in de deuropening.
Ouder.
Grijs haar.
Maar haar ogen…
Ik kende ze.
“Grootmoeder?”
Ze glimlachte.
“Dag, Eva.”
Ik rende naar haar toe.
Ze omhelsde me.
Ik huilde.
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat je ooit vragen zou stellen.”
Ze keek naar mijn vader.
“En omdat Joris nooit zou stoppen.”
“Waar komt het geld vandaan?”
Ze zuchtte.
“Het geld was afkomstig van een netwerk dat tientallen jaren geleden begon.”
“Door Robert?”
“Robert was slechts één van de uitvoerders.”
“Wie was het brein?”
Mijn grootmoeder keek mij recht aan.
“Mijn man.”
Ik verstijfde.
“Mijn grootvader?”
Ze knikte.
“Hij bouwde het netwerk op.”
“Maar hij stierf vóór mijn geboorte.”
“Dat dachten we.”
Ze keek naar de donkere ingang van het station.
“Hij leeft ook nog.”
Op dat moment ging ergens een deur dicht.
Mijn vader trok onmiddellijk zijn wapen.
“Eva, achter mij!”
Een man kwam langzaam uit de schaduw.
Oud.
Maar rechtop.
Mijn grootmoeder fluisterde:
“Daar is hij.”
Ik keek naar de man.
Mijn hart stopte.
Want ik herkende hem van een oude familiefoto.
Mijn grootvader.
Hij glimlachte.
“Eindelijk heb ik al mijn familie weer bij elkaar.”
Mijn vader richtte zijn wapen.
“Blijf staan.”
Mijn grootvader lachte.
“Willem, je hebt twintig jaar tevergeefs tegen mij gevochten.”
Hij keek naar mij.
“Maar Eva…”
“Jij bent altijd mijn favoriete kleindochter geweest.”
Ik voelde een koude rilling.
“Waarom?”
Hij antwoordde:
“Omdat jij de enige bent die slim genoeg is om mijn imperium over te nemen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik wil niets van jou.”
Zijn glimlach verdween.
“Dat is jammer.”
Hij haalde een afstandsbediening tevoorschijn.
“Want als jij het niet overneemt…”
Hij drukte op een knop.
Er klonk een explosie buiten.
Mijn vader schreeuwde:
“NEER!”
De grond trilde.
Het station vulde zich met rook.
Toen ik weer opkeek…
was mijn grootvader verdwenen.
En mijn grootmoeder lag bewusteloos op de grond.
Mijn vader knielde naast haar.
“Eva!”
Ik keek naar de donkere tunnel.
Op de grond lag één klein voorwerp.
Een gouden ring.
Met aan de binnenkant één gegraveerde letter:
J.
Ik pakte hem op.
Mijn vader keek ernaar.
Zijn gezicht werd wit.
“Eva…”
“Wat?”
“Die ring…”
Hij slikte.
“…droeg Joris’ vader nooit.”
Ik keek naar de ring.
“Wie droeg hem dan?”
Mijn vader antwoordde:
“Joris zelf.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
Want Joris zat nog steeds vast in de gevangenis.
Of dat dacht ik tenminste.
