DEEL 7 — DE WAARHEID OVER JORIS
Joris richtte zijn pistool op mijn moeder.
“Niemand beweegt.”
Mijn moeder verstijfde.
Sanne keek hem aan.
“Joris… wat doe je?”
Hij keek haar koud aan.
“Wat ik al jaren van plan was.”
Mijn vader probeerde op te staan.
“Laat haar gaan.”
Joris lachte.
“Jij hebt al twaalf jaar genoeg schade veroorzaakt.”
Ik keek naar mijn zus.
“Je wist hiervan?”
Sanne schudde haar hoofd.
“Nee.”
Voor het eerst geloofde ik haar.
Joris keek naar mij.
“Je hebt altijd gedacht dat Sanne het brein was.”
“Was ze dat niet?”
“Nee.”
Hij glimlachte.
“Ze was slechts een deur.”
Ik voelde een koude rilling.
“Waarheen?”
“Naar jullie familie.”
Mijn vader zei:
“Eva, luister niet naar hem.”
Joris richtte het wapen hoger.
“Willem, jij weet precies wie ik ben.”
Mijn vader keek hem aan.
“Je bent de zoon van Robert Vermeer.”
Mila werd lijkbleek.
“Mijn vader…”
Joris knikte.
“Precies.”
Ik keek naar Mila.
“Jouw vader?”
Ze fluisterde:
“Robert was degene die Willem twaalf jaar geleden wilde laten verdwijnen.”
Alles viel op zijn plaats.
De mysterieuze betalingen.
De verdwenen documenten.
De valse dood.
De aanslag.
Maar één vraag bleef.
“Waarom Sanne?”
Joris keek naar haar.
“Omdat haar vader haar gebruikte.”
Sanne begon te huilen.
“Ik wist niet dat hij dit allemaal deed.”
“Je hielp hem wel met het geld.”
“Ik dacht dat het familie-investeringen waren!”
Joris lachte.
“En daarom was je zo makkelijk te manipuleren.”
Hij keek naar mij.
“Maar jij was het probleem.”
“Waarom?”
“Omdat jij cijfers begrijpt.”
Hij kwam een stap dichterbij.
“Je zag dingen die anderen niet zagen.”
“Dus je probeerde me te vermoorden.”
“Meerdere keren.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Joris, alsjeblieft.”
Hij keek haar aan.
“Jij was degene die mij binnenbracht.”
Mijn moeder sloot haar ogen.
Ik keek haar geschokt aan.
“Wat?”
Ze fluisterde:
“Hij bedreigde Sanne.”
Mijn vader schreeuwde:
“Je had naar mij moeten komen!”
“Ik was bang!”
Joris verloor plotseling zijn geduld.
Hij greep mijn moeder vast.
“Genoeg!”
Op dat moment ging alles razendsnel.
Mijn vader gooide zich tegen de tafel.
Sanne duwde Joris van mijn moeder weg.
Mila trok haar naar achteren.
En mijn team stormde naar binnen.
“POLITIE! LAAT JE WAPEN VALLEN!”
Joris schoot.
De kogel raakte de muur.
Ik dook achter een pilaar.
Binnen enkele seconden lag Joris op de grond.
Geboeid.
Sanne zakte huilend neer.
Mijn vader keek naar mij.
“Het spijt me.”
Ik liep naar hem toe.
“Waarom?”
“Omdat ik dacht dat ik je beschermde.”
“Door dood te blijven?”
Hij keek naar de grond.
“Ik had geen keuze.”
“Je had altijd een keuze.”
Hij zweeg.
Toen haalde hij een kleine envelop uit zijn jas.
“Dit is voor jou.”
Ik opende hem.
Er zat een geboortecertificaat in.
Ik keek naar de naam van mijn vader.
Daarna naar mijn geboortedatum.
Alles klopte.
Ik keek opgelucht op.
“Dus ik ben jouw dochter.”
Hij glimlachte.
“Altijd geweest.”
Maar onder het certificaat zat nog een tweede document.
Ik las het.
Mijn gezicht veranderde.
Het was een oud adoptiedossier.
Niet van mij.
Van Sanne.
Ik keek naar mijn zus.
En toen begreep ik eindelijk waarom Joris haar al die jaren had kunnen gebruiken.
Maar er stond nog één naam op het document.
De biologische moeder van Sanne.
Ik kende haar.
Mila Vermeer.
Ik keek naar Mila.
Ze begon te huilen.
“Eva…”
Ik kon nauwelijks spreken.
“Jij bent Sanne’s moeder?”
Mila knikte.
En toen zei ze iets wat alles opnieuw veranderde:
“Maar haar biologische vader…”
Ze keek naar Joris.
“…is niet Robert.”
Joris glimlachte.
“Dat klopt.”
Hij keek rechtstreeks naar Sanne.
“Je bent mijn dochter.”
Sanne verstijfde.
En ik begreep plotseling:
Dit was geen familiegeheim meer.
Het was een misdaad die al bijna dertig jaar duurde.
