DEEL 5 — ÉÉN VAN ONS WAS GEEN DE WIT
De tunneldeur viel achter ons dicht.
Ik hoorde opnieuw een schot.
“PAPA!”
Ik wilde terugrennen, maar Mila greep me stevig vast.
“Eva, nee!”
“Hij is neergeschoten!”
“Als je teruggaat, sterf je ook!”
Mijn hele lichaam trilde.
Maar één zin bleef door mijn hoofd spoken.
ÉÉN VAN JULLIE IS NIET MIJN DOCHTER.
Sanne.
Ik.
Wie van ons?
We bereikten een kleine ruimte onder een verlaten gebouw.
Mila sloot de deur achter ons.
Ik draaide me naar haar om.
“Vertel me de waarheid.”
Ze keek weg.
“Je vader wist dit al jaren.”
“Wie is mijn echte zus?”
Mila zweeg.
“Wie?”
Ze zuchtte.
“Sanne.”
Ik verstijfde.
“Wat bedoel je?”
“Je moeder kon geen kinderen krijgen na de geboorte van haar eerste kind.”
“Dus?”
“Toen werd jij geboren.”
Ik keek haar aan.
“Dat is onmogelijk.”
Mila schudde haar hoofd.
“Jij bent niet geadopteerd.”
Mijn hart bonsde.
“Maar Sanne…”
“Was niet het biologische kind van Willem.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wie is haar vader?”
Mila antwoordde niet.
Toen hoorde ik achter ons een deur opengaan.
We draaiden ons om.
Mijn moeder stond daar.
Bebloed.
Maar levend.
Ik keek haar aan.
“Waar is papa?”
Ze begon te huilen.
“Hij leeft.”
Ik liep naar haar toe.
“Wie is Sanne?”
Mijn moeder sloot haar ogen.
“Ze is jouw halfzus.”
“Van wie?”
Ze keek me recht aan.
“Van de man die jouw vader zojuist neerschoot.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Mijn moeder pakte mijn hand.
“De man die je auto heeft geraakt…”
Ze fluisterde:
“Hij is Sanne’s biologische vader.”
Alles werd stil.
“Waarom heeft hij papa vermoord?”
“Omdat Willem hem ontdekte.”
“Wat ontdekte hij?”
Mijn moeder keek naar Mila.
Mila knikte.
Toen zei mijn moeder:
“Hij ontdekte dat Sanne al jaren voor hem werkte.”
Ik voelde mijn hart breken.
Mijn zus.
Mijn eigen zus.
De vrouw die ik altijd had vertrouwd.
De vrouw die mij in het ziekenhuis bezocht.
De vrouw die wist dat ik naar mijn vader zocht.
Ze had alles geweten.
Mijn telefoon trilde.
Een bericht.
Van Sanne.
“Nu weet je eindelijk waarom papa moest verdwijnen.”
Daaronder stond een foto.
Mijn vader.
Levend.
Geboeid.
En naast hem stond Sanne.
Ze hield een pistool tegen zijn hoofd.
Ik voelde mijn bloed koud worden.
Toen kwam het tweede bericht:
“Kom alleen.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Waar is ze?”
Mijn moeder huilde.
“Ze heeft je vader meegenomen.”
Ik pakte mijn jas.
Mila keek me aan.
“Eva, dit is een val.”
Ik knikte.
“Dat weet ik.”
Ik keek naar de foto van mijn vader.
“Maar deze keer…”
Ik pakte mijn telefoon.
“…loopt zij recht mijn val in.”
Ik belde mijn oude rechercheursteam.
“Traceer Sanne.”
“Hebben we toestemming?”
Ik keek naar mijn moeder.
“Vanaf nu heb je die.”
Een paar seconden later kwam er een locatie binnen.
Amsterdam.
Een oud pakhuis aan het IJ.
Ik keek naar Mila.
“Daar gaat het eindigen.”
Maar voordat ik vertrok, kreeg ik nog één bericht.
Niet van Sanne.
Niet van mijn vader.
Van een onbekend nummer.
“Eva, vertrouw Mila niet.”
Ik keek langzaam naar haar.
Mila zag mijn gezicht veranderen.
“Wat is er?”
Ik liet haar het scherm zien.
Ze werd bleek.
Toen fluisterde ze:
“Je vader heeft gelijk gehad.”
“Waarover?”
Mila keek naar de grond.
“Ik heb je niet alles verteld.”
Ze haalde diep adem.
“Want ik was erbij…”
Ze keek me aan.
“…toen jouw vader twaalf jaar geleden werd begraven.”
