DEEL 6 — MILA LOOG TEGEN MIJ
Ik keek Mila aan.
“Je was erbij?”
Ze knikte langzaam.
“De avond dat Willem officieel stierf…”
Ze slikte.
“…was ik degene die het lichaam identificeerde.”
“Maar je zei dat hij niet dood was.”
“Dat wist ik pas later.”
Ik voelde woede opkomen.
“Hoeveel heb je tegen mij gelogen?”
Mila keek me recht aan.
“Genoeg om te overleven.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Eva, luister naar haar.”
Ik draaide me om.
“Jij zwijgt.”
Ze deed haar mond dicht.
Mila haalde een kleine USB-stick uit haar jas.
“Dit is waarom ik al die jaren geld kreeg.”
“Van Sanne?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik moest zwijgen.”
Ik pakte de USB-stick.
“Waarover?”
“Over de man die in het graf ligt.”
Ik keek haar aan.
“Wie was het?”
Mila antwoordde:
“Een man die op Willem leek.”
Mijn adem stokte.
“Dus mijn vader heeft zijn eigen dood in scène gezet?”
“Ja.”
“En Sanne wist daarvan?”
“Niet alles.”
“Maar ze wist genoeg.”
Mila knikte.
Ik keek naar mijn moeder.
“En jij?”
Ze fluisterde:
“Ik wist dat Willem leefde.”
Ik voelde mijn ogen branden.
“Waarom heb je mij niets verteld?”
“Omdat ik bang was.”
“Voor wie?”
Ze keek naar de deur.
“Voor Sanne.”
* * *
Een uur later bereikten we het oude pakhuis aan het IJ.
Mijn team had het gebouw volledig omsingeld.
Maar ik ging alleen naar binnen.
“Eva,” zei mijn collega via mijn oortje.
“Blijf op afstand.”
Ik liep door een donkere gang.
Toen hoorde ik mijn zus.
“Je bent gekomen.”
Sanne stond aan het einde van de ruimte.
Naast haar zat mijn vader.
Zijn handen waren vastgebonden.
Hij leefde.
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Papa…”
Hij glimlachte zwak.
“Je bent groot geworden.”
Ik liep een stap naar voren.
Sanne richtte haar pistool.
“Blijf staan.”
Ik stopte.
“Waarom?”
“Omdat jij alles hebt vernietigd.”
“Jij hebt mijn vader ontvoerd.”
“Hij heeft ons verraden!”
Mijn vader keek haar aan.
“Niet jullie.”
Hij sprak zacht.
“Alleen je echte vader.”
Sanne verstijfde.
Ik keek naar haar.
“Wat bedoel je?”
Mijn vader keek naar mij.
“De man die achter alles zit…”
Hij zweeg.
Sanne begon te huilen.
“Hou op.”
“Hij heeft Mila betaald.”
Ik keek naar Mila.
Ze sloot haar ogen.
“En hij heeft jouw moeder bedreigd.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Het spijt me.”
Ik keek naar Sanne.
“Wie is hij?”
Sanne antwoordde niet.
Toen klonk achter ons een applaus.
Langzaam.
Kalm.
Ik draaide me om.
Een man kwam uit de schaduw.
Ik herkende hem onmiddellijk.
De man die naast mijn auto had gestaan.
De man die mijn vader had neergeschoten.
Hij glimlachte.
“Eindelijk zijn we allemaal samen.”
Mijn vader keek hem aan.
“Je hebt verloren.”
De man lachte.
“Nee, Willem.”
Hij keek naar mij.
“Zij heeft eindelijk ontdekt wie haar familie werkelijk is.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Wie ben jij?”
Hij antwoordde:
“Mijn naam is Joris van Leeuwen.”
Mijn adem stokte.
De verloofde van Sanne.
Hij keek naar mijn zus.
“En binnenkort…”
Hij glimlachte.
“…word ik eigenaar van alles wat jouw familie bezit.”
Op dat moment klonk buiten een sirene.
Joris keek naar de uitgang.
Mijn team stormde het pakhuis binnen.
Maar Joris glimlachte alleen.
Want hij had nog één troef.
Hij richtte zijn pistool niet op mijn vader.
Niet op Sanne.
Maar op…
mijn moeder.
