DEEL 8 — HET GEHEIM VAN DERTIG JAAR
De woorden van Joris bleven door de ruimte galmen.
“Sanne is mijn dochter.”
Mijn zus staarde hem aan.
“Nee.”
Joris glimlachte.
“Je moeder heeft je nooit de waarheid verteld.”
Mila begon te huilen.
“Het spijt me, Sanne.”
Sanne keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat ik bang was.”
“Voor hem?”
Mila knikte.
“Voor Joris.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Het begon allemaal dertig jaar geleden.”
Ik keek naar hem.
“Vertel het.”
Hij zuchtte.
“Joris’ vader, Robert Vermeer, beheerde vroeger geld voor verschillende bedrijven.”
“En?”
“Hij gebruikte die bedrijven om geld weg te sluizen.”
Mijn vader keek naar Mila.
“Jouw moeder ontdekte het.”
Mila knikte.
“En toen ik zwanger bleek…”
Ze keek naar Joris.
“…wist ik dat mijn kind gevaar liep.”
Sanne begon te huilen.
“Dus waarom gaf je me aan onze familie?”
“Omdat Willem beloofde je te beschermen.”
Mijn vader knikte.
“Ik wilde je niet bij je biologische vader laten opgroeien.”
Joris lachte.
“En toch heb ik je gevonden.”
Hij keek naar Sanne.
“Toen je volwassen werd, heb ik contact met je gezocht.”
Sanne schudde haar hoofd.
“Ik wist niet wie je werkelijk was.”
“Maar je vertrouwde me.”
Ze sloot haar ogen.
“Ja.”
Joris keek naar mij.
“Toen kwam jij.”
“En ontdekte ik het geld.”
“Precies.”
Hij glimlachte.
“Jij had alles kunnen vernietigen.”
Mijn vader zei:
“Daarom moest Eva verdwijnen.”
Ik keek naar Joris.
“Maar waarom liet je mijn vader twaalf jaar lang leven?”
Zijn gezicht veranderde.
“Omdat hij de enige was die wist waar het echte geld lag.”
Ik verstijfde.
“Welk geld?”
Mijn vader keek naar mij.
“Het geld van Robert.”
Mila fluisterde:
“Meer dan honderd miljoen euro.”
De kamer werd stil.
Ik begreep eindelijk waarom iedereen zo ver was gegaan.
Maar er was nog iets.
“Waar is dat geld?”
Mijn vader keek naar Joris.
Joris lachte.
“Dat is precies wat niemand weet.”
Ik pakte mijn telefoon.
“Dan zoeken we het.”
Mijn team begon onmiddellijk alle oude financiële dossiers te onderzoeken.
Na enkele minuten kwam een rechercheur naar me toe.
“Eva.”
“Wat?”
“We hebben een vreemde rekening gevonden.”
“Waar?”
“In Zwitserland.”
“Op wiens naam?”
Hij keek naar Sanne.
“Op haar naam.”
Sanne werd bleek.
“Ik wist daar niets van.”
Ik geloofde haar.
“Hoeveel?”
De rechercheur slikte.
“€103 miljoen.”
Iedereen zweeg.
Joris begon plotseling te lachen.
“Eindelijk.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Daar is het.”
Mijn vader stond op.
“Je hebt het geld nooit kunnen vinden.”
Joris glimlachte.
“Omdat het niet van Robert was.”
Hij keek naar mij.
“Het geld was van jouw vader.”
Ik draaide me naar mijn vader.
“Wat?”
Hij antwoordde niet.
Mijn vertrouwen in hem begon opnieuw te wankelen.
“Papa?”
Hij keek me recht aan.
“Eva, ik wilde je beschermen.”
“Waartegen?”
Hij zei niets.
Ik pakte het dossier.
Toen zag ik de laatste regel.
Begunstigde: Eva de Wit.
Mijn adem stokte.
“Waarom staat mijn naam hier?”
Mijn vader keek naar mij.
“Omdat je moeder gelijk had.”
“Waarover?”
Hij fluisterde:
“Je vader heeft je niet alleen beschermd.”
Hij keek naar de rekening.
“Hij heeft alles voor jou bewaard.”
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Een bericht.
“Als je wilt weten waarom je vader honderd miljoen euro voor je verborgen hield, kom dan morgen om middernacht naar het oude station.”
Daaronder stond een foto.
Een vrouw.
Ouder.
Met grijs haar.
Ik kende haar gezicht niet.
Maar mijn vader wel.
Hij werd lijkbleek.
“Wie is dat?”
Hij fluisterde:
“Je grootmoeder.”
Ik keek hem geschokt aan.
“Maar mijn grootmoeder is al vijftien jaar dood.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Nee, Eva.”
Hij keek naar de foto.
“Dat is precies wat we moesten geloven.”
