DEEL 8 — DE VAL
De loods aan de rand van Rotterdam lag volledig in het donker.
Ik stapte alleen naar binnen.
“Eva!”
De stem van mijn vader klonk uit de duisternis.
Mijn moeder en Milan zaten vastgebonden op twee stoelen.
Ik bleef rustig.
“Laat ze gaan.”
Mijn vader kwam tevoorschijn.
Naast hem stond de plaatsvervangend korpschef.
“Je bent altijd te slim geweest,” zei mijn vader.
“En jij altijd te arrogant.”
Hij lachte.
“Geef me de USB-stick.”
Ik keek hem aan.
“Welke?”
Zijn glimlach verdween.
“Speel geen spelletjes.”
Toen stapte de plaatsvervangend korpschef naar voren.
“Je weet wat erop staat.”
Ik knikte.
“Alles.”
“Dan weet je ook dat je carrière voorbij is.”
Ik glimlachte.
“Mijn carrière?”
Ik keek naar mijn vader.
“Jullie begrijpen nog steeds niet wie hier de controle heeft.”
Op dat moment gingen alle lichten aan.
Twaalf rechercheurs stormden de loods binnen.
“POLITIE! LAAT JE WAPENS VALLEN!”
De plaatsvervangend korpschef verstijfde.
Mijn vader keek om zich heen.
“Hoe…”
Ik keek naar hem.
“Je dacht dat ik alleen kwam.”
Achter de rechercheurs verscheen mijn grootmoeder.
Mijn vader werd lijkbleek.
“Nee…”
Ze liep langzaam naar hem toe.
“Dag, zoon.”
Hij deed een stap achteruit.
“Jij bent dood.”
“Dat wilde je graag geloven.”
Mijn moeder begon te huilen.
Milan keek sprakeloos toe.
De korpschef boeide zijn plaatsvervanger.
Mijn vader werd ook geboeid.
Ik dacht dat het voorbij was.
Tot mijn grootmoeder naar me toe kwam.
Ze pakte mijn hand.
“Eva, er is nog één ding.”
“Wat?”
Ze keek naar mijn vader.
“Hij werkte niet alleen.”
Mijn vader glimlachte plotseling.
“Ze zullen het nooit geloven.”
Ik fronste.
“Wat bedoel je?”
Hij keek rechtstreeks naar mij.
“Vraag je grootmoeder wie jouw vader twintig jaar geleden heeft geholpen.”
Ik draaide me naar haar om.
Haar gezicht veranderde.
Voor het eerst zag ik echte angst.
“Grootmoeder?”
Ze zei niets.
Mijn vader begon te lachen.
“Vraag haar wie je echte vader is.”
De hele loods werd stil.
Mijn hart sloeg over.
“Wat zei je?”
Mijn grootmoeder sloot haar ogen.
En toen fluisterde ze:
“Eva…”
Ze keek me aan.
“Je vader heeft al die jaren tegen je gelogen.”
Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen.
Want als mijn vader niet mijn biologische vader was…
wie was dan mijn echte vader?
