DEEL 6 — DE MAN NAAST DE KORPSCHEF
Ik keek naar mijn grootmoeder.
“Wie?”
Ze fluisterde de naam.
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“De plaatsvervangend korpschef.”
Ik zei niets.
Buiten klonken voetstappen.
Mijn grootmoeder greep mijn hand.
“Hij heeft jarenlang informatie uit jouw onderzoeken doorgegeven.”
“Hoe weet u dat?”
“Je vader vertelde het me.”
Plotseling kraakte mijn oortje.
De stem van de korpschef:
“Eva, kom onmiddellijk naar buiten.”
Ik keek naar mijn grootmoeder.
Ze schudde haar hoofd.
“Niet doen.”
Ik haalde langzaam het oortje uit.
“Hoe lang wist u dit al?”
“Vanaf het moment dat je vader mij liet verdwijnen.”
Toen klonk er een harde knal.
De deur van het landhuis vloog open.
Drie gewapende mannen stormden naar binnen.
Ik trok mijn wapen.
“Politie! Laat je wapens vallen!”
Ze schoten.
Ik trok mijn grootmoeder achter een muur.
“Blijf hier!”
Via mijn telefoon stuurde ik één bericht naar mijn geheime team:
CODE ZWART. NIEMAND VERTROUWEN.
Binnen enkele seconden verschenen de eerste agenten via de achterzijde.
De indringers werden overmeesterd.
Maar één man wist te ontsnappen.
Hij liet iets vallen.
Een mobiele telefoon.
Ik pakte hem op.
Er stond één open bericht op.
“Eva is bij haar grootmoeder. Start fase twee.”
Afzender:
De plaatsvervangend korpschef.
Ik keek naar mijn grootmoeder.
“Hij wist dat ik hier zou komen.”
Ze knikte.
“Daarom moest ik je hierheen laten komen.”
“Waarom?”
Ze keek me recht aan.
“Omdat er maar één manier is om hem te stoppen.”
“Welke?”
Ze wees naar de telefoon.
“Laat hem geloven dat jij dood bent.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Mijn grootmoeder glimlachte voor het eerst.
“Je vader heeft jarenlang één ding vergeten.”
“Wat dan?”
“Dat ik hem heb geleerd hoe je een perfecte leugen bouwt.”
Op dat moment verscheen er een nieuw bericht.
“Fase twee begint over tien minuten.”
Ik keek naar mijn grootmoeder.
“Dan geven we hem precies wat hij wil.”
Ze knikte.
“En daarna pakken we iedereen.”
Maar wat ik nog niet wist…
was dat mijn vader diezelfde avond uit de verhoorkamer was verdwenen.
