DEEL 4 — DE MAN DIE MIJN GROOTMOEDER KENDE
Ik bleef halverwege de trap staan.
Beneden stond een man in een donkere jas.
Hij hield zijn handen zichtbaar.
Geen wapen.
Geen paniek.
Alleen een rustige glimlach.
“Robert Meijer,” zei ik.
Hij knikte.
“Eindelijk ontmoeten we elkaar.”
De rechercheurs richtten hun wapens op hem.
“Handen omhoog!”
Robert gehoorzaamde onmiddellijk.
Maar hij keek alleen naar mij.
“Je moet me arresteren, Eva.”
“Waarom?”
“Omdat je anders nooit zult ontdekken wie je vader werkelijk is.”
De korpschef kwam naast me staan.
“Meijer, je bent aangehouden.”
Robert glimlachte.
“Dat weet ik.”
Hij keek naar mij.
“Maar voordat jullie me meenemen, moet je één ding weten.”
Hij wees naar de brief in mijn hand.
“Je grootmoeder heeft die brief niet geschreven.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Robert keek me recht aan.
“Je vader.”
Mijn moeder verscheen plotseling achter de rechercheurs.
Ze begon te huilen.
“Niet doen…”
Ik draaide me naar haar om.
“Wat weet jij?”
Ze schudde haar hoofd.
“Eva, alsjeblieft.”
“Wat weet jij?”
Ze keek naar Robert.
Hij zei niets.
Toen fluisterde mijn moeder:
“Je grootmoeder heeft je vader nooit vertrouwd.”
“Dat weet ik.”
“Nee,” zei ze.
“Je begrijpt het niet.”
Ze veegde haar tranen weg.
“Je vader heeft haar twintig jaar geleden laten verdwijnen.”
De kamer werd doodstil.
“Wat bedoel je met verdwijnen?”
Mijn moeder keek naar de grond.
“Ze is niet gestorven bij dat ongeluk.”
Mijn adem stokte.
“Waar is ze dan?”
Niemand antwoordde.
Robert keek naar mij.
“Dat is precies waarom ik hier ben.”
Hij haalde langzaam een oude foto uit zijn jas.
Op de foto stond mijn grootmoeder.
Levend.
En naast haar stond een jongere versie van Robert.
Onderaan stond een datum.
Drie maanden geleden.
Ik voelde mijn vingers trillen.
“Dit is onmogelijk.”
Robert keek me aan.
“Je grootmoeder leeft.”
Op dat moment ging ergens boven ons een alarm af.
Een rechercheur rende naar boven.
“Mevrouw! De USB-stick!”
Ik draaide me om.
“Wat is ermee?”
“Hij is verdwenen.”
Ik keek naar Robert.
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Ik heb hem niet.”
Toen hoorde ik mijn telefoon trillen.
Een nieuw bericht.
Van mijn vader.
“Je zoekt op de verkeerde plek, Eva.”
Daaronder stond een foto.
Een vrouw zat in een donkere kamer.
Grijs haar.
Maar ik herkende haar onmiddellijk.
Mijn grootmoeder.
En onder de foto stond:
“Kom alleen.”
