DEEL 5 — MIJN GROOTMOEDER LEEFDE
Ik staarde naar de foto.
Mijn grootmoeder.
Levend.
Mijn hele lichaam verstijfde.
“Waar is ze?” vroeg ik.
Mijn vader stuurde onmiddellijk een locatie.
Een verlaten landhuis aan de rand van Den Haag.
Robert keek over mijn schouder mee.
“Dit is een val.”
“Ik weet het.”
“Dan ga je niet.”
Ik keek hem aan.
“Het is mijn grootmoeder.”
De korpschef greep mijn arm.
“U gaat daar niet alleen naartoe.”
“Ik zei niet dat ik alleen ga.”
Ik keek naar de rechercheurs.
“Maar zij mogen niet weten dat we komen.”
Een uur later stonden we op afstand van het landhuis.
Alle communicatie werd stilgelegd.
Ik liep alleen naar binnen.
De deur stond open.
Binnen was het donker.
“Grootmoeder?”
Geen antwoord.
Ik liep verder.
Toen hoorde ik een stem.
“Eva…”
Ik stopte.
Achter een gesloten deur zat een oude vrouw.
Ik herkende haar meteen.
“Grootmoeder…”
Ze begon te huilen.
“Je bent precies zoals je moeder vertelde.”
Ik knielde naast haar.
“Wie heeft dit gedaan?”
Ze keek me angstig aan.
“Je vader.”
“Waarom?”
“Omdat ik twintig jaar geleden ontdekte wat hij werkelijk deed.”
“Het witwassen?”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat was maar een deel.”
Ze pakte mijn hand.
“Je vader werkte voor iemand.”
“Voor Robert?”
“Nee.”
Ze keek naar de deur.
“Robert probeerde mij te beschermen.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie dan?”
Mijn grootmoeder fluisterde:
“De man die jouw vader al die jaren opdrachten gaf.”
Plotseling klonk buiten een harde knal.
Het licht viel uit.
Ik trok mijn wapen.
“Blijf hier!”
Ik rende naar de gang.
Toen hoorde ik mijn moeder schreeuwen via mijn oortje.
“Eva! Ze zijn bij ons!”
“Wie?”
Een onbekende stem antwoordde.
“Je hebt vijf minuten.”
Ik keek naar mijn grootmoeder.
Ze keek me aan met tranen in haar ogen.
“Eva…”
“Wat?”
“Je moet één ding weten.”
“Wat?”
Ze pakte mijn arm stevig vast.
“De man achter alles…”
Ze zweeg.
Toen fluisterde ze zijn naam.
Mijn hart stopte bijna.
Want het was iemand die ik volledig vertrouwde.
Iemand die op dit moment…
naast de korpschef stond.
