We slopen in het donker naar de achterom, drukkend tegen de natte muur van de keuken. De regen kletterde onverminderd hard op de dakgoten, waardoor het geluid van onze stappen gelukkig werd overstemd. Julian duwde de achterdeur voorzichtig open. De deur klemde even tegen de linoleum vloer, maar gaf toen mee met een zachte, piepende klacht.
We gleden naar binnen, de donkere bijkeuken in. De geur van linzensoep en ouderwetse wasmiddelen die hier altijd hing, was nu vermengd met de frisse, kille lucht van buiten. Vanuit de gang hoorden we gedempte stemmen. De indringers waren al boven of in de woonkamer aan het zoeken; we hoorden het geluid van lades die met kracht werden opengetrokken en papieren die op de grond werden gegooid.
"Blijf hier bij de deur," fluisterde Julian tegen me, terwijl hij zijn jas strakker om zich heen trok. "Ik ga naar de studeerkamer. Daar ligt het."
"Nee, Julian, te gevaarlijk!" protesteerde ik zachtjes, maar hij was al verdwenen in de gang, zich bewegend als een schaduw door de bekende vertrekken van mijn eigen huis.
Ik stond daar in het halfdonker, trillend van de kou en de angst. Mijn handen waren ijskoud. Ik keek om me heen naar de kapstok waar de regenjassen hingen, naar het kleine houten kastje waar we vroeger de post in bewaarden. Alles in dit huis ademde herinneringen aan Gerard. De man van wie ik dacht dat hij een rots in de branding was geweest, bleek in werkelijkheid een vreemde te zijn geweest die zijn hele leven had gebouwd op diefstal, bedrog en mogelijk zelfs moord.
Plotseling hoorde ik een harde bons vanuit de woonkamer, gevolgd door een triomfantelijke kreet:
"Ik heb het! Hier ligt de map met de aktes!"
Mijn bloed stolde in mijn aderen. Het was de stem van één van de indringers. Ze hadden het gevonden!
Voordat ik kon bedenken wat ik moest doen, vloog de deur van de gang open en stond een grote, breedgeschouderde man in de deuropening van de bijkeuken. Hij had een donkere muts op en droeg dikke werkhandschoenen. In zijn hand hield hij een dikke, leren map vast – de oude administratie map van Gerard uit de jaren tachtig.
De man schrok toen hij mij zag staan in het schemerlicht, maar zijn verbazing maakte al snel plaats voor een gemene grijns.
"Kijk eens aan," zei hij met een scherpe, hese stem. "Mevrouw Van Dijk is nog thuis. Dat maakt het een stuk makkelijker om een handtekening te zetten op de overdrachtsdocumenten."
---
