De spanning in het vervallen tuinhuis was te snijden. Het getik van de regen op het houten dak klonk als het aftellen van een klok. Drie mannen — drie generaties van leugens en verraad — stonden tegenover elkaar rond het open graf van Lucas Van Vliet.
"Karel..." fluisterde ik, terwijl mijn stem trilde van ongeloof en afgrijzen. "Zeg me dat het niet waar is. Zeg me dat jij Lucas niet hebt gedood."
Karel keek me niet eens aan. Zijn ogen bleven strak gericht op de loop van het pistool dat Lars op zijn borst gedrukt hield.
"Karel deed het voor de familie, Hendrik," klonk er plotseling een andere stem vanaf de drempel.
Astrid stapte de schuur binnen. Ze was kletsnat, haar haren stonken naar regen en haar ogen waren gezwollen van het huilen. Ze was me schijnbaar achtervolgd in haar eigen wagen. Ze keek van mij naar Lars, en ten slotte naar het geopende gat in de vloer. Toen ze de menselijke resten in de aarde zag liggen, liet ze een zachte, verstikte kreet horen en klemde haar hand voor haar mond.
"Jullie zijn allemaal gek geworden..." fluisterde Lars, wiens arm met het pistool begon te trillen. "Jullie zijn een stelletje monsters. Allemaal!"
"Lars, luister naar me!" riep Karel, terwijl hij met het breekijzer in zijn hand een kleine stap naar voren zette. "Je weet niet half wat er die nacht is gebeurd! Lucas was geen heilige! Lucas had gokschulden bij de ergste criminelen van Rotterdam. Hij had Victor Van de Ven naar de houthandel gehaald om ons af te persen! Hij wilde de zaak verkopen achter Hendrik z'n rug om!"
"Dat geeft je niet het recht om hem de kop in te slaan!" schreeuwde Lars.
"Hij viel je moeder aan!" snauwde Karel terug, terwijl zijn gelaat vertrok van woede. "Victor brought you hierheen, Lars! Victor dwong Astrid om geld te betalen voor een baby die hij ergens uit Frankrijk had weggeroofd. Toen Lucas erachter kwam dat Astrid geld uit de kluis wilde halen om jou... JA, JOU... te kopen van Victor, werd Lucas razend! Hij wilde het geld voor zichzelf! Hij greep Astrid bij de keel! Ik heb hem enkel van haar afgetrokken! Hij viel met zijn hoofd tegen de stalen hoek van de zaagbank! Het was een ongeluk!"
Het bleef doodstil in het tuinhuis. Enkel het zware ademhalen van Karel doorbrak de ruimte.
Ik keek naar Astrid. "Is dat waar? Is Lucas door een ongeluk gestorven?"
Astrid knikte langzaam, terwijl de tranen over haar wangen stroomden. "Ja, Hendrik... Het was een ongeluk. Karel probeerde me te redden. Lucas was compleet doorgedraaid door de drank en zijn schulden. Maar toen hij viel... bleef hij bewegingsloos liggen. Er was zoveel bloed..."
" En Victor?" vroeg Lars met een ijzige stem. "Wat deed Victor?"
"Victor zag zijn kans schoon," nam Karel het over. "Hij zei dat als we de politie zouden bellen, hij zou getuigen dat Astrid en ik Lucas bewust hadden vermoord om de zaak voor ons tweeën te houden. Hij eiste dat we de baby — jou dus, Lars — zouden houden, én dat we hem maandelijks een bedrag zouden betalen. Vijftien jaar lang hebben we die bloedzuiger moeten afbetalen!"
"Tot hij vijfentwintig jaar geleden stopte met bellen," zei ik zacht, terwijl de puzzelstukjes eindelijk op hun plek vielen. "Omdat hij dacht dat het gevaar geweken was... of omdat hij dood is."
"Victor is dood," zei Astrid hees. "Hij is twintig jaar geleden omgekomen bij een autongeluk in Frankrijk. Ik dacht... ik dacht echt dat het geheim mee het graf in was genomen. Tot jij... tot jij die kist op zolder vond, Lars."
Lars liet het pistool langzaam een paar centimeter zakken. De verwarring en de intense pijn op zijn gezicht waren hartverscheurend. Zijn hele identiteit, alles wat hij dacht te weten over zijn afkomst, was gebouwd op een bloedig drama tussen twee broers en een doortrapte afperser.
"En ik?" vroeg Lars met een gebroken stem. "Wie ben ik dan? Ik ben niet eens een Van Vliet. Ik ben gewoon een stuk illegaal handelswaar dat jullie hebben gekocht om een doodslag te bedekken!"
"Nee, Lars!" schreeuwde ik, en ik stapte negerend het gevaar naar voren en greep mijn zoon bij zijn schouders. "Je bent mijn zoon! Hoor je me?! Ik heb je zien opgroeien! Ik heb je eerste losse tand eruit getrokken! Ik heb je geleerd hoe je hout moet bewerken! Dat DNA maakt me geen moer uit! Jij bent mijn zoon!"
Lars keek me aan. De ijzige blik in zijn ogen smolt voor een fractie van een seconde weg, vervangen door de pure wanhoop van een kind dat verloren is.
"Pap..." fluisterde hij.
Maar voordat het moment van verzoening kon plaatsvinden, klonk er buiten plotseling het loeien van syrenes. Blauwe zwaailichten flitsten door de spleten van de houten wanden van het tuinhuis.
Karel verstijfde. Zijn gezicht werd askleurig. "Wie... wie heeft de politie gebeld?"
De deur van de schuur werd met een luide knal opengetrapt.
"POLITIE! HANDEN OMHOOG! LAAT HET WAPEN VALEN!"
Drie gewapende agenten stormden het tuinhuis binnen, met hun zaklampen gericht op Lars, die het pistool nog steeds in zijn hand klemde.
Achter de agenten stapte Thomas, de echtgenoot van Lotte, naar voren. "Lotte kon het niet meer aan," zei Thomas met een strak gezicht. "Ze heeft alles verteld wat er op het feest is gebeurd. Het spijt me, Hendrik... maar dit moet stoppen."
"LAAT HET WAPEN ZAKKEN!" schreeuwde een van de agenten tegen Lars.
In de paniek die ontstond, maakte Karel een onbedachte beweging. Hij hief het breekijzer op om de zaklampen uit zijn ogen te houden.
"HIJ HEEFT EEN WAPEN!" riep een agent.
Er klonk een verdovende KNALL.
---
# DE SCHADUW OP HET HUWELIJK (DEEL 6)
