De noodverlichting van Landgoed De Rosep wierp een schimmige, spookachtige gloed over de balzaal. Het voorheen zo sprookjesachtige feestdecor was in een tijdsbestek van enkele seconden veranderd in een rampgebied. Stoelen lagen omvergeworpen, glazen rolden over de eikenhouten parketvloer en de geur van gemorste dure wijn mengde zich met de ijzige paniek die in de lucht hing. Vrouwen gilden, mannen probeerden tevergeefs hun telefoons als zaklamp te gebruiken en overal heerste pure verwarring.
Ik stond stijf als een standbeeld op het podiumpje. Mijn handen trilden onbeheersbaar terwijl ik strak staarde naar de houten tafel waar Lars seconden geleden nog had gestaan. De cassetterecorder was weg. Het zwarte bandje was weg. Enkel de blinkende autosleutel van mijn zoon en dat ene verfrommelde strookje papier lagen op het doffe hout.
“Zoek niet naar mij. Zoek in het oude tuinhuis achter de zaak.”
De woorden brandden in mijn netvlies. Mijn verstand probeerde de binnengekomen informatie te verwerken, maar mijn brein weigerde de puzzelstukjes in elkaar te passen. Niet de echte baby? Een litteken? Een lichaam achter de zaak?
"Papa! Papa, wat is er aan de hand?!"
De snikkende stem van Lotte doorbrak de ruis in mijn hoofd. Ze kwam naar het podium gelopen, haar hagelwitte bruidsjurk over de grond slepend, onderaan al goor en vuil geworden door gemorste drank. Ze klemde zich aan mijn arm vast, haar gezicht een masker van ongeloof en verdriet. Thomas, haar kersverse echtgenoot, volgde haar op de voet en sloeg beschermend zijn armen om haar schouders.
"Ik weet het niet, Lotte... Ik weet het godbeter het niet," stammelde ik. Mijn eigen stem klonk alsof hij van ver kwam, hees en vreemd.
Ik draaide me om en keek richting de hoofdtafel. Astrid zat er nog steeds. Ze was niet opgestaan. Ze zat voorovergebogen, haar hoofd in haar handen begraven, terwijl haar schouders schokten van het woeste, geluidloze huilen. Haar zus, tante Marga, stond naast haar en probeerde op haar in te praten, maar Astrid reageerde nergens meer op. Ze was volledig gebroken.
Oom Karel, mijn jongere broer, baande zich een weg door de chaos en greep me bij de schouders. "Hendrik! Godsamme man, wat was dit?! Wat is er met Lars aan de hand? Waar is hij heen?"
"Hij is weg, Karel. Hij is gevlucht," zei ik, terwijl ik de autosleutel en het briefje in mijn broekzak stopte. "De stroom is niet zomaar uitgevallen. Lars heeft dit gepland. Hij heeft ergens de hoofdschakelaar omgegooid of laten omgooien."
"We moeten de politie bellen!" riep Thomas uit. "Hij heeft het over een litteken, een misdaad, een lichaam... Hendrik, dit is niet zomaar een familieruzie. Dit is gestoord!"
"Nee!"
Het woord klonk zo hard en snijdend dat we allemaal opschrokken. Astrid was opgestaan. Ze ondersteunde zichzelf aan de rand van de feesttafel. Haar kleding hing losjes om haar heen, alsof ze in vijf minuten tijd tien kilo was afgevallen. Haar ogen, normaal zo zacht en liefdevol, stonden wild en hol.
"Geen politie..." fluisterde ze, terwijl ze langzaam naar het podium stapte. De gasten in de zaal vielen een voor een stil. Niemand durfde te bewegen. "Geen politie, Hendrik. Alsjeblieft..."
Ik stapte van het podium af en liep op mijn vrouw af. Mijn hart klopte in mijn keel. Drieëndertig jaar lang dacht ik dat ik de vrouw die tegenover me stond door en door kende. We hadden samen een bloeiende houthandel opgebouwd in Breda. We hadden twee kinderen grootgebracht. We hadden lief en leed gedeeld. En nu keek ik in de ogen van een vreemde.
"Astrid," zei ik met een ijzige, ingehouden woede die ik nog nooit eerder tegen haar had gebruikt. "Die man op die tape... wie was dat? Wat bedoelde hij met 'de echte baby'? Wat heb jij vijfendertig jaar geleden in Cadzand gedaan?!"
Astrid sloot haar ogen. Een lange, diepe zucht ontsnapte aan haar lippen, een geluid van pure uitputting. "Als ik het je vertel, Hendrik... stort alles in. Dan is er niets meer over van ons gezin. Niets."
"Er IS al niets meer over!" schreeuwde Lotte plotseling. Ze barstte weer in tranen uit. "Je hebt mijn bruiloft verwoest! Lars is verdwenen! Er wordt gesproken over moord en over dat mijn broer mijn broer niet is! Vertel de waarheid, mama! Vertel het!"
De overige gasten voelden dat ze getuige waren van iets wat hen niet aanging, maar niemand durfde de zaal te verlaten. De spanning was fysiek voelbaar.
Astrid keek naar Lotte, en daarna naar mij. Er lag een diepe, tragische spijt in haar blik. "De man op de band... was Victor. Victor Van de Ven."
Bij het horen van die naam voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken. Victor Van de Ven. De naam spookte als een duister fantoom door mijn herinneringen. Vijfendertig jaar geleden was Victor de aannemer met wie we zaken deden. Een aantrekkelijke, maar uiterst gevaarlijke en doortrapte man die berucht stond om zijn illegale praktijken en zijn agressieve karakter. Hij was in het najaar van 1989 plotseling van de aardbodem verdwenen. De politie had destijds aangenomen dat hij naar het buitenland was vlucht收藏, op de vlucht voor zijn torenhoge schulden en de onderwereld.
"Victor?" fluisterde ik. "Wat had jij met Victor te maken?"
"Hij kwam naar Cadzand, Hendrik," zei Astrid met een trillende stem. "Jij was in Breda. Ik was alleen in de vakantiewoning... Ik was zwanger, Hendrik. Drie maanden zwanger van jou. Dat zweer ik je op het leven van Lotte! Ik was zwanger van onze zoon!"
"Maar wat heeft hij gedaan?!" riep ik uit.
"Hij ontdekte waar ik was. Hij had geld nodig. Hij wist dat jouw zaak goed liep. Hij viel het huisje binnen... Er ontstond een worsteling..." Astrid klemde haar handen voor haar gezicht. "Ik viel van de trap, Hendrik. Ik ben mijn baby kwijtgeraakt in dat huisje... Bloed overal... En Victor... Victor raakte in paniek. Maar hij liet me niet gaan. Hij sloot me op. En toen... een week later..."
"Stop met liegen!" onderbrak een stem het verhaal.
We keken allemaal op. Het was oom Karel. Zijn gezicht was strak. "Astrid, je verdraait het. Als dat alles was, waarom had Victor het op de tape dan over 'de echte baby' en een 'lichaam achter de zaak'?"
Astrid schudde hevig haar hoofd. "Omdat er meer is! Victor had een plan. Een waanzinnig plan. Hij wilde geld van Hendrik. Hij heeft een kind gekocht... of gestolen... Ik weet het niet! Hij kwam terug met een baby! Met Lars!"
Een schok golfde door de zaal.
"Lars... is niet van ons?" vroeg ik, terwijl mijn stem brak. Mijn hele wereld, mijn hele geschiedenis, elk moment dat ik met mijn zoon had doorgebracht – het leren voetballen, zijn afstuderen, zijn eerste stappen – het flitste voorbij als een gigantische leugen.
"Jawel! Hij is jouw zoon in je hart, Hendrik!" smeekte Astrid, terwijl ze op haar knieën viel en mijn handen vastgreep. "Victor dwong me om het kind aan te nemen alsof het het onze was. Hij dreigde dat hij jou zou vermoorden als ik de politie belde! Ik was kapot, Hendrik! Ik had mijn eigen baby net verloren! Ik was zwanger vertrokken en ik moest zwanger terugkomen, anders zou jij onraad ruiken... Ik was zo bang... zo intens bang..."
"En Victor?" vroeg ik, terwijl de kou in mijn borst veranderde in een schroeiende hitte. "Waar is Victor gebleven?"
Astrid keek me aan met ogen waarin de schaduw van vijfendertig jaar geheimhouding lag. "Die nacht... 14 augustus 1989... kwam Victor naar Breda. Hij wilde zijn geld hebben. Hij kwam naar het terrein van de houthandel... naar het oude tuinhuis."
Ze zweeg. De stilte in de zaal was angstaanjagend.
"En wat is er in het tuinhuis gebeurd, Astrid?" vroeg ik zacht.
"Er is gevochten," fluisterde ze. "Niet met jou, Hendrik... maar met iemand die mij wilde beschermen. En Victor is die nacht het tuinhuis nooit meer levend uitgekomen."
---
# DE SCHADUW OP HET HUWELIJK (DEEL 3)
