Ik staarde mijn zoon aan – of de man die ik vijfendertig jaar lang als mijn zoon had beschouwd – en voelde de wereld om me heen wankelen.
"Wat... wat zeg je daar?" stotterde ik. "Geen Victor Van de Ven? Wie ligt er dan in dat gat, Lars?"
Lars stak zijn hand uit en reikte me het vergeelde document aan dat hij vastgehouden had. Het papier was klam en rook naar verrotte aarde. Met trillende vingers pakte ik het aan en scheen met mijn zaklamp op de vervagende inkt.
Het was een politierapport. Een origineel proces-verbaal uit het archief van de gemeentepolitie Breda, gedateerd op 18 augustus 1989.
"Kijk naar de naam, Hendrik," zei Lars bitter. "Kijk naar wie er die nacht als vermist is opgegeven."
Mijn ogen scanden de tekst. Mijn hart sloeg een fatale slag over toen de letters zich scherpstelden in het bundeltje licht van mijn zaklamp.
Vermist persoon: Lucas Jan Van Vliet. Geboortedatum: 12 april 1961.
Lucas.
Mijn jongere broer. De broer van wie we altijd hadden gedacht dat hij in het najaar van 1989 plotseling naar Zuid-Amerika was gesproken om te ontsnappen aan zijn gokschulden. Lucas, de charmante, roekeloze broer die altijd in de problemen zat, maar door iedereen werd bemind.
"Nee..." fluisterde ik. Ik liet het papier vallen. Het zweefde langzaam naar de grond en belandde vlak naast de menselijke schedel in het gat. "Nee, dat kan niet. Lucas is naar Brazilië gegaan. Hij stuurde ons een briefkaart in 1990! Ik heb die kaart zelf gelezen!"
"Die briefkaart was vervalst, pap!" schreeuwde Lars. Zijn beheerste kalmte sloeg ineens om in een laaiende woede. "Vervalst door mama! En door oom Karel!"
"Karel?!"
"Oom Karel wist er van!" Lars stapte naar het gat en wees met een trillende beschuldigende vinger naar de botten. "Lucas is die nacht hier doodgeslagen. Niet door Victor Van de Ven. Victor was hier wel, maar hij was de getuige! Lucas probeerde mama te beschermen tegen Victor, of misschien probeerde hij juist het geld te pakken dat Victor bij zich had. Er is gevochten. En wie had er de leiding over de zaak op die bewuste avond? Wie was er als enige aanwezig op de houthandel om het hout te lossen?"
Ik greep mijn hoofd met beide handen vast. Mijn gedachten gingen in een razend tempo terug naar de zomer van 1989.
Ik was die avond niet op de zaak. Ik was thuis, met zware griep. Karel... Karel had aangeboden om de late vrachtwagen uit Duitsland op te vangen. En Lucas zou hem komen helpen.
"Karel zei me de volgende ochtend dat Lucas niet was komen opdagen," stamelde ik, terwijl de herinneringen als giftige slangen mijn brein binnendrongen. "Karel zei dat Lucas geld uit de kluis had gehaald en was gevlucht..."
"Oom Karel heeft gelogen!" riep Lars. Hij pakte het cassettebandje weer op van de stoel. "Het bandje dat ik op de bruiloft afspeelde... dat was niet de hele opname. Ik heb het stopgezet vlak voor het ergste gedeelte. Victor heeft die nacht alles opgenomen op een dictafoon die hij bij zich droeg om mama af te persen. Hij wilde bewijs hebben dat de familie Van Vliet een moordenaar in huis had!"
"Lars... alsjeblieft..." smeekte ik. "Waar is Victor dan? Waar is de man die jou naar mama heeft gebracht?"
Lars keek me met een blik vol onpeilbare pijn aan. Hij trok langzaam zijn jas uit en knoopte zijn overhemd los. Hij draaide zijn rug naar mij toe.
In het harde licht van de zaklamp zag ik zijn ontblote rug. Tussen zijn schouderbladen zat niet zomaar een litteken. Het was een diepe, stervormige merkstrip, alsof er ooit een heet metaal op zijn huid was gedrukt, gecombineerd met een langgerekte snijwond.
"Dit is geen geboortevlek, Hendrik," zei Lars zacht, terwijl hij zijn hoofd afwendde. "Dit is een merkteken. Victor Van de Ven was geen gewone aannemer. Hij zat in een illegaal netwerk in het noorden van Frankrijk... een netwerk dat kinderen verhandelde van jonge, ongehuwde moeders. Dit litteken is het teken van het tehuis in Lille waar ik vandaan kom."
Ik voelde de tranen over mijn wangen stromen. Het jongetje dat ik op mijn schouders had gedragen door de bossen van de Mastbos... het jongetje dat ik had getroost als hij een nachtmerrie had... hij was het slachtoffer van een afschuwelijke, criminele keten van leugens.
"Je bent mijn zoon," fluisterde ik, terwijl ik een stap naar hem toe zette met open armen. "Lars, luister naar me. Het maakt me niet uit wie je biologische ouders zijn. Ik heb je opgekweekt. Ik hou van je alsof je mijn eigen bloed bent."
"RAAK ME NIET AAN!" schreeuwde Lars. Hij deinsde achteruit en trok een klein, zwaar voorwerp uit zijn broekzak.
Het was een oud revolver. Een verroest, maar dreigend wapen.
"Lars, doe dat niet!" riep ik, mijn handen omhoog gooiend.
"Iedereen in deze familie stinkt naar leugens!" riep hij met doorgedraaide ogen. "Mama die een kind koopt om haar eigen hachje en haar huwelijk te redden! Oom Karel die zijn eigen broer doodslsigt en hem onder de vloer van een tuinhuis dumpt! En jij... jij, Hendrik... de grote, goedaardige man die al dertig jaar slapend door het leven wandelt en niets in de gaten heeft!"
Op dat exacte moment klonk er buiten het tuinhuis het geluid van knappende takken en voetstappen in de natte klei.
Lars richtte het pistool meteen op de open deur. "Wie is daar?!"
Uit de duisternis van de regen stapte een gedaante naar voren. De man droeg een lange, zwarte regenjas. Het licht van mijn zaklamp viel op zijn gezicht.
Het was oom Karel.
Maar er was niets goedaardigs meer aan de blik van mijn broer. In zijn hand hield hij een zwaar ijzeren breekijzer vast.
"Leg dat wapen neer, Lars," zei Karel met een ijzige, kalme stem. "Je hebt al genoeg schade aangericht vandaag. De bruiloft van je zus is verpest. En nu sta je hier wonden open te rijten die al vijfendertig jaar hadden moeten rusten."
---
# DE SCHADUW OP HET HUWELIJK (DEEL 5)
