De reis naar het hoofdkantoor van Bell Enterprises in het centrum van de stad was stil en beklemmend. Caleb zat naast me op de achterbank van zijn SUV, zijn pistool rustend op zijn schoot, bedekt onder zijn mantel. Hij keek strak uit het raam, zijn kaken op elkaar geklemd.
Ik voelde de fysieke uitputtingsslag van de bevalling doordringen tot in mijn botten. Mijn lichaam was zwak, maar mijn geest bleef angstaanjagend helder. Elke minuut die ik won, was een minuut waarin Gaston, dr. Sterling en meneer Harlan de politie konden inschakelen en de bewijzen konden veiligstellen.
Het was midden in de nacht toen we aankwamen bij het iconische glazen gebouw van zesenveertig verdiepingen. Het logo van de familie Bell lichtte helderblauw op tegen de donkere regenhemel. Het gebouw dat ooit het symbool was van mijn vaders levenswerk, voelde nu als een gigantische glazen gevangenis.
Caleb sleurde me mee via de ondergrondse parkeergarage naar de privé-lift. Alleen zijn speciale sleutelkaart kon de lift naar de bovenste verdieping sturen — de directieverdieping.
"Niemand weet dat we hier zijn," zei Caleb met een kille stem toen de liftduren zich sluiten. "Het beveiligingspersoneel op deze verdieping is door mij geselecteerd en wordt door mij betaald. Je hoeft niet te schreeuwen, Eleanor. Niemand komt je redden."
"Je bent blind, Caleb," antwoordde ik zacht, leunend tegen de spiegelwand van de lift. "Je denkt dat geld alles koopt. Maar je vergeet dat de mensen in dit gebouw mijn vader twintig jaar lang hebben gediend. Denk je echt dat jouw geld hun loyaliteit kan kopen?"
Caleb lachte schamper. "Mensen geven niet om loyaliteit, Eleanor. Ze geven om macht en hun maandsalaris. En na vanavond ben ik degene die het salaris uitbetaalt."
De lift deuren gleden open op de zesenveertigste verdieping. Het panoramische uitzicht over de verlichte stad was adembenemend, maar de sfeer in de marmeren hal was ijzig. In het midden van het kantoor van mijn vader zat Vanessa achter het grote eikenhouten bureau. Ze was druk bezig met het versnipperen van documenten en het overzetten van bestanden op een externe harde schijf.
Toen ze ons binnen zag komen, sprong ze overeind. Haar gezicht was bleek en paniekerig. "Caleb! Waar was je?! De politie heeft al twee keer gebeld op de vaste lijn! Ze stellen vragen over de autopsie van Marcus! En het nieuws over de begrafenis lekt uit!"
"Hou je koest, Vanessa!" snauwde Caleb. Hij duwde me op de leren stoel tegenover het bureau. Hij trok een dik pak documenten uit een lade en smakte het voor me op tafel. Een pen werd naast het papier gelegd.
"Dit zijn de definitieve overdrachtsdocumenten," zei Caleb, over me heen leunend. "Je draagt alle volmachten van het trustfonds over aan mij als de wettelijke voogd en echtgenoot. Je verklaart tevens dat het audiomateriaal uit de kapel een vervalsing was die is gemaakt om mij te chanteren."
Ik keek naar de documenten. "En als ik weiger?"
Caleb boog zich nog dichter naar me toe, zijn adem heet tegen mijn oor. "Als je weigert, Eleanor, dan zorg ik ervoor dat die doktersverklaring van dr. Sterling nooit de politie bereikt. Ik weet waar haar familie woont. Ik weet waar Gaston zijn kleinkinderen naar school gaan. En wat die baby van je betreft... als je me nu niet geeft wat ik wil, vind ik haar. En ik zweer je dat ze opgroeit in een weeshuis aan de andere kant van de wereld, zonder ooit te weten wie haar moeder was."
De pure wreedheid in zijn stem maakte me niet bang meer; het vulde me met een ijskoude, meedogenloze woede.
"Je bent een monster," zei ik rustig.
"Ik ben een overlever," antwoordde hij. "Teken."
Ik pakte de pen op. Mijn hand trilde lichtjes. Ik keek naar de klok aan de muur. Het was vierenhalf uur 's nachts. De zon zou over twee uur opkomen.
Ik zette de punt van de pen op het papier. Vanessa keek toe met ingehouden adem, een nerveuze glimlach beginnend op haar lippen. Caleb ontspande zijn schouders heel even, overtuigd dat hij gewonnen had.
Maar in plaats van mijn handtekening te zetten, haalde ik met de pen een grote, diepe kras over het gehele eerste blad en scheurde het document doormidden.
"Ik teken helemaal niets," sprak ik met luide, duidelijke stem.
Caleb werd paars van woede. Hij wzag zijn hand op en sloeg me met de achterkant van zijn hand in mijn gezicht. De klap was zo hard dat ik van de stoel viel en op het marmer terechtkwam. De smaak van bloed vulde mijn mond.
"Caleb! Niet doen!" gilde Vanessa geschrokken. "Als ze gewond raakt kunnen we dit niet meer verkopen als een vrijwillige overeenkomst!"
Caleb negeerde haar. Hij liep naar me toe, greep me bij mijn haren en trok mijn hoofd omhoog. "Je denkt dat je een held bent, Eleanor? Je bent niets! Je vader is dood! Je bent alleen!"
Op dat exacte moment klonk er een luide knal door het gebouw. Het geluid van brekend glas en alarmsirenes vulde de zesenveertigste verdieping.
De rode noodverlichting begon wild te knipperen. De automatische schuifdeuren van de directieverdieping werden van buitenaf geblokkeerd en met een doffe klap geforceerd.
Uit de liften en de noodtrappen stormden tientallen zwaarbewapende politieagenten van het arrestatieteam, hun zaklampen en lasersuites gericht op het kantoor van mijn vader.
"Politie! Wapens laten vallen! Handen op je hoofd! Nu!" schreeuwde een krachtige stem door een megafoon.
Caleb liet me verbaasd los en greep naar zijn pistool op het bureau. Maar voordat hij zijn hand op de kolf kon leggen, klonk er een haarscherp commando van achter de politie-eenheid.
Meneer Harlan stapte naar voren, vergezeld door de hoofdcommissaris van politie en twee mannen in strakke zwarte pakken van de FIOD (Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst).
"Het is voorbij, meneer Vance," zei meneer Harlan kalm, terwijl hij zijn bril recht zette. "Het gebouw is volledig omsingeld. En alle digitale netwerken van Bell Enterprises zijn de afgelopen twintig minuten overgenomen door de federale autoriteiten."
Caleb staarde hen aan, zijn ogen wijd van ongeloof. "Hoe... hoe komen jullie hier binnen?!"
Meneer Harlan glimlachte koud. "U vergat dat het beveiligingssysteem van dit gebouw vijftien jaar geleden is ontworpen door de vader van Eleanor. En hij heeft altijd een hoofdwachtwoord achtergehouden... dat alleen bekend was bij zijn dochter."
---
