De noodtrap van het ziekenhuis was stil en rook naar desinfectiemiddel en angst. Met elke stap die ik zette op de beton treden, voelde ik mijn krachten langzaam wegvloeien. Maar het beeld van kleine Maya en de herinnering aan mijn vader hielden me overeind.
Toen ik de zware klapdeuren van de vijfde verdieping bereikte, stonden twee gemaskerde mannen in zwarte gevechtskleding me op te wachten. Ze foouilleerden me ruw, pakten mijn telefoon af en duwden me door de lange, verlichte gang van de kraamafdeling.
Kamer 502 lag aan het einde van de gang. De deur stond op een kier.
Toen ik binnenstapte, zag ik de situatie in één oogopslag. Gaston lag op de grond in de hoek, geboeid en met een bloedende snijwond aan zijn voorhoofd, maar hij leefde. Dr. Helena Sterling zat op een stoel, vastgebonden met tiewraps, haar kleding doordrenkt van zweet en angst. In haar armen hield ze kleine Maya vast, die rustig lag te slapen.
Aan het raam stond een oudere man met zilvergrijs haar, gekleed in een maatpak van Italiaanse wol. Hij hield een glas whisky in zijn hand en keek uit over de stad.
Charles Sterling.
Toen hij zich omdraaide, zag ik de ijskoude, berekenende blik in zijn ogen. Het was hetzelfde soort ogen dat Caleb had gehad, maar dan met dertig jaar meer ervaring en meedogenloosheid.
"Eleanor," sprak hij met een hese, elegante stem. "Welkom op het familiefeest."
Dr. Sterling keek me ontzet aan. "Eleanor! Waarom ben je gekomen?! Hij is gek! Hij heeft me verteld... hij heeft me verteld wie jij bent!"
"Rijkt het tot je door, Helena?" vroeg Charles Sterling met een minachtende glimlach aan zijn dochter. "De vrouw die je zojuist hebt geholpen met bevallen... is je halfzus. Het bastaardkind van Evelyn dat ik twintig jaar geleden had moeten laten verdwijnen."
"Je bent een monster, vader!" schreeuwde dr. Sterling met tranen in haar ogen. "Je hebt Marcus vergiftigd! Je hebt Caleb gebruikt! Je hebt mijn hele leven op leugens gebouwd!"
"Ik heb een imperium opgebouwd!" snauwde Charles. Hij zette zijn glas neer en liep langzaam naar me toe. Hij haalde een klein elektronisch sjabloon uit zijn zak. "Eleanor. De code van het dossier in Zürich. Nu. Anders geef ik het bevel om dit ziekenhuis over te nemen en te vernietigen."
Ik keek naar Helena. Onze blikken kruisten elkaar. In haar ogen zag ik niet de dochter van een moordenaar, maar een vrouw die net als ik slachtoffer was geworden van deze man. Een zuster.
"De code is niet voldoende, Charles," zei ik met een kalme stem, terwijl ik een stap dichter bij hem zette. "Je hebt mijn biometrische scan nodig. Mijn irisscan en mijn vingerafdruk. Zonder mij krijg je die kluis nooit open. Ook niet als je me doodt."
Charles vernauwde zijn ogen. "Dan geef je me die scan nu."
"Laat Helena en de baby eerst lopen," zei ik stellig. "Laat Gaston hen naar beneden brengen. Zodra ze beneden bij de politie zijn en ik het signaal ontvang, geef ik je de irisscan."
Charles lachte schamper. "Denk je dat je in de positie bent om voorwaarden te stellen?"
hij trok een klein, zilveren pistool uit zijn binnenzak en richtte het recht op het hoofd van kleine Maya in Helena's armen. "Je geeft me de scan NU, of het eerste kind van de nieuwe generatie Bell bereikt haar eerste levensdag niet."
Dr. Sterling slaakte een angstige kreet en boog zich beschermend over de baby heen.
Mijn hart bleef stilstaan. De pure waanzin in de ogen van Charles Sterling liet zien dat hij niet blufte. Hij was bereid om zijn eigen kleinkind neer te schieten om zijn hachelijke situatie te redden.
Maar op dat exacte moment gebeurde er iets wat niemand had voorzien.
Gaston, die roerloos op de grond had gelegen alsof hij bewusteloos was, haalde met een bliksemsnelle beweging een klein glazen flesje uit zijn sok — het krachtige narcosemiddel dat dr. Sterling eerder op de tafel had laten liggen. Met al zijn overgebleven kracht sprong hij overeind en sloeg het flesje kapot tegen het gezicht van de gewapende wacht die naast hem stond.
De man gilde het uit toen het middel in zijn ogen kwam en liet zijn geweer vallen.
Charles Sterling schrok en draaide zijn pistool om naar Gaston.
Dat was de fractie van een seconde waar ik op had gewacht.
Ik bedacht me geen moment. Ik wierp mijn hele gewicht tegen Charles Sterling aan. We smakten samen tegen het grote glazen raam van kamer 502. Het pistool vloog uit zijn hand en kletterde over het zeil van de vloer.
"Grijp de baby! Weg hier!" schreeuwde ik naar Helena.
Dr. Sterling sneed met de scherpe rand van het gebroken flesje haar tiewraps door, greep Maya en de gewonde Gaston, en stormde de kamer uit richting de nooduitgang.
Charles Sterling duwde me ruw van zich af. Hij lag op zijn rug, snakkend naar adem, maar zijn hand reikte wanhopig naar het zilveren pistool dat een meter verderop lag.
"Jij... klein... kreng!" briesde hij.
Hij greep de kolf van het wapen en richtte het op mij.
Ik bleef stil staan. Ik keek hem recht in de ogen aan. "Het is voorbij, Charles."
Buiten het raam klonk een doffe KNAL.
Het raam van kamer 502 splinterde in duizenden kleine glazen deeltjes. Een enkele kogel van de politiescherpschutter buiten doorboorde de schouder van Charles Sterling. Het pistool vloog uit zijn hand, en hij zeeg kermend van de pijn in elkaar op de vloer.
De deuren van de kamer werden platgelopen door het arrestatieteam. Agenten stormden binnen, vloerden de overgebleven mannen en overmeesterden de gewonde Charles Sterling.
Meneer Harlan kwam als eerste achter de agenten aan de kamer binnen rennen. Hij zag me staan tussen het gebroken glas, ongedeerd.
hij zakte door zijn knieën van verlichting. "Mevrouw Bell... het is gelukt. De politie heeft dr. Sterling en Maya beneden opgevangen. Ze zijn volkomen veilig."
Ik keek neer op Charles Sterling, die in boeien werd geslagen terwijl hij vloekte van de pijn.
"Draag hem af," zei ik tegen de agenten. "En zorg dat hij nooit meer het daglicht ziet."
---
