De wereld leek stil te staan. De naam Charles Sterling echode door mijn hoofd als een doodboodschap. De man die mijn biologische moeder had verraden, de man die Caleb had gebruikt om mijn vader te vermoorden, had nu zijn pijlen gericht op het meest kostbare in mijn leven: mijn pasgeboren dochter Maya.
"Gaston en dr. Sterling zijn daar!" riep ik uit, terneergeslagen door paniek. "We moeten er direct naartoe!"
De hoofdcommissaris van politie reageerde onmiddellijk. Hij greep zijn mobilofoon en begon bevelen uit te delen: "Alle beschikbare eenheden naar het St. Jude Ziekenhuis! Cordonneer de hele verdieping af! Zware bewapening inschakelen! Er is sprake van een gijzeling op de kraamafdeling!"
Binnen twee minuten zaten meneer Harlan, de commissaris en ik in de voorste politieauto. Met loeiende sirenes en flitsende blauwe lichten raasden we door de straten van de stad. De zon kwam nu volledig op en wierp een rode gloed over de wolkenkrabbers.
Mijn gedachten gingen als een wervelwind tekeer. Dr. Helena Sterling wist van niets. Ze dacht dat ze haar plicht deed als arts en vriendin van mijn vader, onwetend van het feit dat haar eigen vader de duivelse regisseur was van deze tragi-komedie.
"Hoe kon Charles Sterling zo snel handelen?" vroeg ik aan de commissaris terwijl de auto met honderdtwintig kilometer per uur door het verkeer snijdde.
"Sterling heeft enorme belangen in de particuliere beveiligingssector," antwoordde de commissaris grimmig. "Hij heeft toegang tot huurlingen en voormalige elitesoldaten. Zodra hij hoorde dat Caleb gecrasht was op het hoofdkantoor, heeft hij zijn eigen mensen gestuurd om de sporen te wissen... en om de baby als ruilmiddel te gebruiken voor de documenten in Zürich."
Toen we bij het St. Jude Ziekenhuis aankwamen, was het terrein al veranderd in een strijdtoneel. Tientallen politieauto's blokkeerden de hoofdingang. Beweegbare barrières werden opgetrokken, en de ontruiming van de onderste verdiepingen was in volle gang. Angstige verpleegkundigen en patiënten werden door agenten naar buiten geleid.
Op de vijfde verdieping — de kraamafdeling — waren alle ramen verduisterd.
"De gijzelaars hebben de liften geblokkeerd en de noodtrappen gebarricadeerd," zei een officier die ons bij de commandowagen opwachtte. "Er zijn ten minste vier gewapende mannen binnen. Dr. Sterling, de baby en een beveiligingsbeambte genaamd Gaston worden vastgehouden in kamer 502."
"Ik ga naar binnen," zei ik resoluut.
"Mevrouw Bell, dat is te gevaarlijk!" zei de commissaris fel. "Het arrestatieteam bereidt een stormaanval voor—"
"Nee!" onderbrak ik hem met een stem die geen tegenspraak duldde. "Als jullie een stormaanval uitvoeren, raken er schoten los op een afdeling vol pasgeboren baby's en zuurstofleidingen. Eén vonk en de hele verdieping vliegt in de lucht! Charles Sterling wil mij. Hij wil de volmachten en de Zwitserse sleutels. Laat mij met hem praten via het interne communicatiesysteem."
Meneer Harlan knikte instemmend. "Ze heeft gelijk, commissaris. Sterling is een zakenman, geen terrorist. Hij wil onderhandelen."
De commissaris aarzelde, keek naar de verduisterde ramen van de vijfde verdieping en knikte ten slotte. Hij reikte me de microfoon van de onderhandelingstelefoon aan.
Ik haalde diep adem, klemde mijn vingers om de microfoon en zei met een krachtige, onbevreesde stem: "Charles Sterling. Dit is Eleanor Bell. Ik weet wie je bent. Ik weet wat je gedaan hebt met mijn moeder Evelyn. En ik weet van het dossier in Zürich."
Er viel een korte, zenuwslopende stilte via de luidspreker van de commandowagen. Toen klonk er een zware, aristocratische stem met een licht krakend geluid:
"Eleanor... je lijkt sprekend op je moeder. Slim, moedig en dramatisch."
"Laat mijn dochter en Helena gaan, Charles," zei ik ijskoud. "Helena is jouw eigen dochter! Heb je dan helemaal geen geweten?!"
Aan de andere kant van de lijn klonk een kille lach. "Helena is zwak. Ze heeft gekozen voor de verkeerde kant. Maar jij, Eleanor... jij hebt het bloed van de Sterlings én het fortuin van de Bells. Jij hebt de sleutels van Zwitserland."
"Ik kom naar boven," zei ik. "Alleen. Je krijgt de code van de kluis in Zürich, op voorwaarde dat mijn dochter en Helena veilig naar beneden worden gebracht."
"Eleanor, nee!" riep meneer Harlan.
Maar ik luisterde niet meer. Ik legde de microfoon neer, keek de commissaris aan en zei: "Zorg dat uw schutters gereed staan bij de ramen van kamer 502. Zodra de deur opengaat, heeft u drie seconden."
Ik stapte uit de wagen en liep met opgeheven hoofd richting de schuifdeuren van het ziekenhuis. Mijn lichaam was gebroken van de pijn, maar mijn ziel was van staal. Ik ging de confrontatie aan met de man die mijn familie twintig jaar lang vanuit de schaduw had geterroriseerd.
---
