De terreinwagen reed in hoog tempo door de buitenwijken van de stad. De regen was inmiddels losgebarsten en kletterde tegen de geblindeerde ruiten van het voertuig. Niemand in de auto sprak. Daan zat naast mij op de achterbank, zijn ogen strak op zijn telefoon gericht waarop hij onophoudelijk gecodeerde berichten verstuurde. Naast de chauffeur zat de gewapende man, en achterin de kofferruimte lag Hendrik, vastgebonden en zwaar ademhalend.
Elke kilometer die we dichter bij het centrum van de stad kwamen, voelde als een countdown naar een onafwendbare catastrofe. Mijn brein werkte op volle toeren. Daan beweerde dat Arthur de architect was van het criminele netwerk. Hendrik beweerde dat Daan zijn vader had gedrogeerd om hem stil te houden. Wie sprak de waarheid? Of waren ze allebei gevangen in hetzelfde web van leugens?
"We zijn er," zei de chauffeur koud.
De terreinwagen stopte in een steeg achter het imposante, neoklassieke gebouw van de NVB Bank. Het pand stamde uit het begin van de twintigste eeuw en straalde een sfeer van onkwetsbare rijkdom uit. De steeg was verlaten, bedekt met een dunne laag natte bladeren.
Daan keek me aan. Zijn blik was strak, zonder enige emotie. "We gaan via de leveranciersingang naar binnen. Ik heb het bewakingssysteem voor tien minuten platgelegd. Dat is meer dan genoeg tijd."
Hij stapte uit en trok mij aan mijn arm mee. De chauffeur bleef in de auto met zijn pistool gericht op de bewusteloze Hendrik.
Via een zware stalen deur kwamen we in de kelderverdieping van de bank terecht. Het rook er naar beton, oud papier en de typische, kille geur van gekoelde lucht. Daan manoeuvreerde me door een doolhof van gangen totdat we bij een dikke, gepantserde deur kwamen. Het bordje ernaast vermeldde: Particuliere Kluizen - Sektor C.
Daan haalde een elektronische pas uit zijn zak en haalde die door de lezer. Het slot ontgrendelde met een zware, hydraulische klik. Hij duwde de deur open en liet me voorgaan.
De kluisruimte was indrukwekkend. Wand na wand was bedekt met glimmende, roestvrijstalen deurtjes, elk voorzien van een nummer en twee sleutelgaten. In het midden van de ruimte stond een zware kluis van een ouder type – een dikke, gietijzeren kluis met een groot draaiwiel en een mechanisch cijferslot.
"Kluis 404," fluisterde Daan, zijn stem licht trillend van opwinding.Hij wees naar de gietijzeren kluis. "Dit is het. De persoonlijke kluis van Arthur Visser."
Hij stapte op de kluis af en keek naar de mechanische schijf. "Ik heb de sleutel niet meer nodig, het mechanisme kan geforceerd worden als we de juiste cijfercombinatie hebben. Zes cijfers, mam. Welke zijn het?"
Ik bleef halverwege de ruimte staan. De kille lucht van de kluis drong door mijn kleren.
"Daan," zei ik zacht. "Als ik je deze cijfers geef... wat gebeurt er dan met Hendrik? Wat gebeurt er met mij?"
Daan zuchtte vermoeid en draaide zich naar me om. "Je bent mijn moeder, Martha. Ik ga je niets aandoen. Je krijgt je rust. En Hendrik... Hendrik verdwijnt. Hij weet te veel."
"Hij is een mens, Daan! Hij was de vriend van je vader!"
"Hij was een gevaar!" grauwde Daan, zijn controle opnieuw verliezend. "Geef me die combinatie! Nu! De beveiligingscamera's gaan over vijf minuten weer aan!"
Ik keek naar de cijferschijf op de zwarte kluis. 31-11-44. De verjaardag van een grootmoeder die nooit had bestaan. Het kon een code zijn. Maar wat als het een valstrik van Arthur was? Wat als het invoeren van de verkeerde code een alarm zou doen afgaan?
Ik zette langzaam een stap vooruit. Mijn vingers raakten het koude metaal van de draaischijf.
"Zes cijfers," fluisterde ik.
Ik begon te draaien. Drie... één... één... één... vier... vier.
Bij het laatste cijfer klonk er een doffe, mechanische klik die door de kluisruimte galmde. Daan hield zijn adem in. Hij duwde me ruw aan de kant en greep het zware draaiwiel vast. Hij droeide er aan. Het wiel bewoog soepel naar rechts.
Met een zwaar schurend geluid zwaaide de gietijzeren deur open.
Binnenin de kluis lag geen stapel contant geld. Geen mappen vol documenten. Er lag slechts één enkel voorwerp: een oude, lederen filmspoeldoos, bedekt met een dunne laag stof, en een klein, wit enveloppe met mijn naam erop in Arthurs handschrift.
Daan graaide wanhopig in de kluis, reikte voorbij de doos, zoekend naar papieren. "Waar zijn de bestanden?! Waar zijn de USB-sticks?! Er moet meer zijn!"
Ik reikte naar de enveloppe en scheurde hem open. Daan merkte het niet eens op, druk als hij was met het doorzoeken van de lege hoeken van de kluis.
In de enveloppe zat een enkel vel papier. Ik las de eerste regels:
Lieve Martha,
Als je dit leest, heeft Daan je naar deze kluis gebracht. Het spijt me dat ik je in deze nachtmerrie heb getrokken. Op de filmspoel staat de opname van 14 april 2016. De dag dat Daan en zijn 'partners' de overeenkomst tekenden. Maar weet dit: de cijfercode die je zojuist hebt gebruikt, stuurt op dit exacte moment een automatisch signaal naar het hoofdbureau van de Nationale Politie. De kluis was een lokaas.
Mijn adem stokte. Ik keek op.
Boven onze hoofden begon plotseling een rood zwaailicht te flitsen. Een luid, oorverdovend alarmsirene vulde de kluisruimte.
"Wat heb je gedaan?!" schreeuwde Daan, zijn gezicht vertrokken van afgrijzen toen hij het alarm hoorde.
Op dat moment klonk er een luid geluid bij de ingang van de kluisruimte. De zware, gepantserde deur begon langzaam en onherroepelijk dicht te schuiven.
