De winter ging voorbij en maakte plaats voor de eerste voorzichtige tekenen van de lente. De sneeuw die de tuin maandenlang bedekt had, was gesmolten, en de eerste sneeuwklokjes kwamen boven de zwarte aarde uit.
Het grote huis was verkocht. De opbrengst, samen met de restanten van Arthurs nalatenschap die niet door de staat in beslag waren genomen, had ik geschonken aan een stichting voor slachtoffers van georganiseerde criminaliteit. Ik wilde geen cent van het geld dat besmet was met het bloed van het verleden.
Ik was verhuisd naar een klein, wit vissershuisje aan de kust van Friesland. Een plek waar de wind altijd waaide, waar de meeuwen boven de zeedijk cirkelden en waar niemand mijn naam kende.
Mijn dagen waren eenvoudig geworden. Wandelingen langs het wad, het lezen van boeken en het verzorgen van een kleine kruidentuin achter het huisje. De paranoia die me maandenlang had gegrepen, begon langzaam weg te ebben onder het ritme van de getijden.
Op een zaterdagochtend zat ik op het houten bankje voor mijn huis, genietend van de eerste warme zonnestralen.
Een zwarte personenauto stopte onderaan de dijk. De deur ging open en Hendrik stapte uit. Hij liep zonder wandelstok, hoewel hij nog steeds een lichte hink had. Hij droeg een gewone, burgerlijke jas en glimlachte toen hij de trap naar mijn huisje opliep.
"Mevrouw Visser," zei hij vriendelijk.
"Hendrik," zei ik, en maakte ruimte op het bankje. "Fijn dat je er bent."
Hij ging naast me zitten en keek uit over de glinsterende, grijze vlakte van de Waddenzee. "Het is hier stil."
"Het is de stilte die ik nodig had," antwoordde ik. "Geen echo's meer."
Hendrik haalde een envelop uit zijn binnenzak en legde die op het tafeltje tussen ons in. "Het vonnis is gisteren uitgesproken."
Ik keek naar de envelop, maar maakte hem niet open. "Hoe hoog?"
"Levenslang," zei Hendrik kort. "Zonder kans op vervroegde vrijlating. De rechtbank heeft rekening gehouden met de omvang van de corruptie en de moord op zijn vader. Hij heeft tijdens de hele zitting geen enkel spoor van spijt getoond."
Ik knikte langzaam. Het nieuws raakte me niet meer met de schok van vroeger. Het was slechts de administratieve afhandeling van een tragedie die al lang geleden was voltrokken.
"Heeft hij... naar mij gevraagd?" vroeg ik zacht.
"In het begin wel," zei Hendrik. "Hij heeft zijn advocaat meerdere keren gevraagd om contact met je op te nemen. Maar toen hij begreep dat je geen brieven wilde ontvangen, is hij opgehouden met vragen."
"Dat is beter zo," zei ik. "De zoon waar ik van hield bestaat niet meer. En de man die in die cel zit, is een vreemde voor mij."
Hendrik keek me met bewondering aan. "Je bent sterk, Martha. Sterker dan Arthur ooit had durven hopen."
"Ik had geen keus, Hendrik," zei ik, terwijl ik naar de zeemeeuwen keek die meedeinden op de wind. "Overleven is geen keuze, het is een plicht aan de mensen die wel eerlijk zijn gebleven."
We zaten lange tijd in stilte op het bankje. Een behaaglijke, rustige stilte die niet meer geladen was met angst of verraad.
"Wat ga jij nu doen, Hendrik?" vroeg ik.
"Ik ga verhuizen naar het zuiden," zei hij. "Dichter bij mijn dochter. De zaak is gesloten. Mijn schuld aan Arthur is ingelost. Ik kan eindelijk met pensioen."
Hij stond op en reikte me zijn hand aan. Ik pakte zijn stevige, eeltige hand vast en schudde die warm.
"Bedankt voor alles, Hendrik," zei ik. "Bedankt dat je me de waarheid hebt gegeven, hoe hard die ook was."
"Pas goed op jezelf, Martha," zei hij.
Hij wandelde de trap van de dijk af, stapte in zijn auto en reed langzaam weg. Ik keek hem nagezien totdat het zwarte voertuig opging in het weidse Friese landschap.
