De menigte week uiteen toen een lange man in een donkere overjas naar voren trad. Hij liep met een rustige, doelbewuste pas en droeg een aktetas in zijn hand. Aan zijn houding en kleding was te zien dat hij uit een heel andere wereld kwam dan onze rustige woonwijk. Toen hij dichtbij genoeg was, keerde hij zich naar mij toe, en op dat moment stokte mijn adem.
Het was mr. Henk de Witt, de bekende kinderrechtsadvocaat en voorzitter van de nationale stichting voor jeugdtalent en welzijn. Ik kende zijn gezicht uit het nieuws, maar dat hij hier zou staan, in onze straat, oversteg al mijn verbeeldingen.
‘Goedmorgen mevrouw, goedmorgen Alejandro,’ zei mr. De Witt met een warme, diepe stem die onmiddellijk respect afdwong. ‘Ik ben hier niet namens de pers, en ook niet namens een gitaarmerk. Ik ben hier namens de landelijke stichting "Helden van Morgen".’
De verslaggevers richtten hun camera’s direct op hem, en de microfoons werden gespitsd.
‘Gisteren avond lazen wij het verhaal over Alejandro,’ vervolgde mr. De Witt, terwijl hij zijn blik op mijn zoon richtte. ‘In een wereld waarin jongeren vaak worden bekritiseerd om hun egoïsme of hun obsessie met telefoons en schermen, heeft jouw daad ons allemaal laten zien wat echte moed en empathie betekenen. Je hebt iets opgegeven waar je zielsveel van hield, niet voor roem, niet voor geld, maar omdat je kon zien dat een klasgenootje leed.’
Alejandro hield de nieuwe gitaar nog steeds stevig vast, alsof hij bang was dat het een droom was die zo zou verdwijnen. ‘Ik wilde alleen maar dat Elena weer kon lachen,’ antwoordde hij zachtjes, bijna verlegen.
‘En dat heeft ze gedaan,’ zei mr. De Witt glimlachnd, terwijl hij naar Elena keek die in haar nieuwe rolstoel stralend knikte. ‘Maar onze stichting is van mening dat een daad van dergelijke omvang meer verdient dan alleen een mooie gitaar en wat media-aandacht. Daarom hebben we gemeend dat Alejandro’s toekomst op onderwijsgebied veiliggesteld moet worden.’
Hij opende zijn aktetas en haalde er een dik document uit met officiële zegels en handtekeningen. ‘Onze stichting kent hierbij een volledige, onvoorwaardelijke studiebeurs toe aan Alejandro voor elke middelbare school- en universiteitsopleiding die hij te zijner tijd kiest. Daarnaast is er een fonds opgericht in zijn naam om soortgelijke hulpprogramma’s op scholen in de regio te financieren, zodat pesten en armoede onder leerlingen effectief worden bestreden.’
De menigte barstte los in een luid gejuich. Mijn knieën voelden plotseling slap aan en ik moest me even vasthouden aan de arm van agent Visser om niet te vallen. Een studiebeurs? Een fonds in zijn naam? Dit ging zo ver boven alles wat we ooit hadden kunnen dromen.
Maar net toen we dachten dat de verrassingen ten einde waren, gebeurde er iets in de straat dat de hele situatie in een nog groter daglicht zou plaatsen...
