Een paar weken na de hectische ochtend met de politie en de pers ontvingen we een officiële brief in een goud opgedrukte envelop. Het was een uitnodiging van de nationale omroep en de stichting "Helden van Morgen" om aanwezig te zijn bij het jaarlijkse, grootschalige liefdadigheidsgala in de Koning Elisabeth Zaal in de hoofdstad. En er stond een speciaal verzoek in vermeld: Alejandro werd gevraagd om op dat grote podium het eerste nummer te spelen op zijn nieuwe gitaar.
Toen Alejandro de brief las, schrok hij zichtbaar. ‘Mam, op een groot podium? Voor duizenden mensen en live op televisie? Dat durf ik echt niet! Ik ben maar een gewone scholier uit een gewone straat!’
Ik legde mijn hand op zijn schouder en keek hem diep in de ogen aan. ‘Lieverd, je hebt getoond dat je een hart van goud hebt. Je hoeft niet perfect te zijn, je hoeft alleen maar te spelen zoals je altijd doet: vanuit je ziel.’
Na veel overtuiging, en met de steun van meneer Van der Linden die aanbood om backstage bij hem te blijven, stemde Alejandro uiteindelijk toe. De dagen daarna veranderde ons huis in een soort oefenstudio. Iedere avond oefende hij op een prachtig stuk dat hij zelf had geschreven, een compositie die hij opdroeg aan vriendschap, moed en hoop.
Op de avond van het gala reden we in een door de stichting geregelde auto naar de prachtige concertzaal. De rode loper lag uit, en hoewel er flitsende camera’s en journalisten waren, voelde Alejandro zich nu rustiger. Hij wist waarvoor hij daar was: niet voor de roem, maar om te laten zien dat ieder mens, hoe jong ook, het verschil kan maken in het leven van een ander.
Toen het moment daar was en de presentator zijn naam afroep over de luidsprekers van de uitverkochte zaal, hield heel het publiek zijn adem in. Alejandro liep met trillende knieën maar met opgeheven hoofd het grote podium op, ging zitten op de kruk en legde zijn hand op de hals van zijn gitaar. Wat er toen gebeurde, zou voor altijd in het geheugen van de natie gegrift worden...
