De woorden van meneer Van der Linden hingen zwaar in de ochtendlucht. Alejandro sloeg zijn ogen op en keek me aan, met een mengeling van angst en schaamte in zijn blik, alsof hij bang was dat ik teleurgesteld in hem zou zijn.
‘De gitaar bracht een mooi bedrag op, mevrouw,’ ging meneer Van der Linden verder, terwijl hij zijn bril afzette en met een zakdoekje schoonmaakte. ‘Maar dat was inderdaad lang niet genoeg voor die speciale elektrische rolstoel met comfortabele vering die Elena nodig had om pijnloos door de schoolgangen te kunnen rijden. Toen Alejandro dat hoorde, wilde hij niet opgeven. Hij vertelde me dat hij een plan had. Hij vroeg of hij mocht blijven in de winkel om te werken. Niet voor geld voor zichzelf, maar om alle openstaande uren van die maand op te lossen.’
Ik staarde hem met open mond aan. ‘Werken? Maar Alejandro heeft het al zo druk met school, en hij heeft astma... wanneer zou hij in vredesnaam hebben gewerkt?’
‘Niet overdag, mam,’ sprak Alejandro eindelijk met een zwakke, breekbare stem. Zijn woorden sneden door mijn ziel. ‘Na school kwam ik niet meteen naar huis. Ik bleef tot laat in de avond in de kelder van de winkel gitaarsnaren sorteren, bladmuziek archiveren en de vloeren dweilen. En... en ik heb ook mijn oude kinderfiets en al mijn elektronische bouwsets op internet verkocht via de telefoon van een vriend.’
Agent Visser glimlachte flauwtjes en vulde aan: ‘Maar dat is nog niet alles, mevrouw. Gisteravond om elf uur kreeg onze meldkamer een melding van een verdachte situatie bij de muziekwinkel. Een voorbijganger zag licht branden en dacht aan een inbraak. Toen wij met loeiende sirenes ter plaatse kwamen, vonden we geen inbreker. We vonden uw zoon, die tot laat in de nacht doorwerkte om de laatste euro’s bij elkaar te krijgen voor de bestelling van die rolstoel, en meneer Van der Linden die hem hielp met het inpakken van de bestelling.’
De puzzelstukjes vielen op hun plek in mijn hoofd. De politie was dus niet gekomen voor een misdrijf, maar uit bezorgdheid omdat een jongen van dertien midden in de nacht in zijn eentje in de stad liep, en omdat ze wilden controleren of alles wel legitiem was. Maar toen meneer Van der Linden aan de agenten uitlegde waarom Alejandro daar was, gebeurde er iets wat niemand had kunnen voorzien. Iets dat de hele dynamiek van deze zaak volledig zou veranderen en ons leven op haar kop zou zetten.
‘Maar agent,’ vroeg ik met trillende lippen, nog steeds niet wetende waarom ze nu met z'n allen bij onze voordeur stonden. ‘Waarom zijn jullie dan nu hier bij ons thuis? Wat is er ná die nacht gebeurd?’
Meneer Van der Linden keek naar agent Visser en ze knikten naar elkaar. De echte climax van het verhaal stond op het punt te beginnen, en wat er die nacht op internet en in de stad was ontketend, tartte ieders verbeeldingskracht...
