De chauffeur van de vrachtwagen liep vastberaden door de menigte heen. In zijn handen hield hij een grote, prachtig ingepakte kist van donker hout, met een rood lint eromheen. Hij liep recht op Alejandro af en hield het pakket met beide handen omhoog.
‘Ben jij Alejandro?’ vroeg de chauffeur met een brede lach.
Alejandro knikte aarzelend, nog steeds overweldigd door alle aandacht en de menigte om zich heen. ‘Ja… dat ben ik.’
‘Dit pakket is niet afkomstig van de winkel, jongen,’ zei de chauffeur luid genoeg zodat iedereen het kon horen. ‘Dit is rechtstreeks afkomstig van het hoofdkantoor van een van de grootste gitaarmerken van het land. Gisteren zagen de directieleden het virale bericht op internet. Ze waren zo diep geraakt door jouw verhaal over opoffering en vriendschap, dat ze contact met ons hebben opgenomen met een speciale missie.’
De stilte viel in de straat. Zelfs de verslaggevers hielden hun adem in en richtten hun lenzen op het pakket.
Alejandro’s ogen werden groot als schotels. ‘Een... een gitaarmerk?’ fluisterde hij.
‘Juist ja,’ antwoordde de chauffeur, terwijl hij het pakket voorzichtig op de motorkap van de politieauto neerzette en het lint losmaakte. ‘Ze wilden dat je wist dat daden van pure goedheid nooit onopgemerkt blijven. Ze lazen dat je je kostbare instrument had verkocht om iemand te helpen. Welnu... open de kist maar.’
Met bevende vingers tilde Alejandro het houten deksel op. Binnenin lag een instrument dat zo prachtig was dat het bijna onwerkelijk leek. Het was een handgemaakte akoestische gitaar van massief sparren- en palissanderhout, met parelmoeren inlegwerk rond het klankgat en een glanzende laklaag die in het zonlicht schitterde als vloeibaar goud. Op de achterkant van de kop was met de hand een kleine inscriptie gegraveerd: “Voor Alejandro – Een ware artiest van het hart.”
Alejandro sloeg zijn handen voor zijn mond. Een enkele traan rolde over zijn wang en viel op het glimmende hout van de gitaarkist. Hij kon geen woord uitbrengen. Hij pakte het instrument op alsof het van breekbaar glas was, hield it dicht tegen zijn borst aan en sloot zijn ogen.
De menigte begon spontaan te klappen. Agent Visser glimlachte breed en gaf Alejandro een bemoedigende klop op zijn schouder. Zelfs meneer Van der Linden veegde discreet een traan uit zijn ooghoek.
Maar net op het moment dat we dachten dat dit het mooiste hoogtepunt van de dag kon zijn, stapte er iemand uit de menigte naar voren die een schok door de hele groep stuurde...
