DEEL 7 — WAT ER IN KLUIS 17 LAG
Ik las het bericht van mijn moeder drie keer.
Als je wilt weten wie je vader werkelijk heeft vermoord, neem dan de tweede sleutel mee.
Mijn vingers waren ijskoud.
Mijn vader was zes jaar geleden overleden aan een hartstilstand.
Dat was tenminste wat iedereen mij had verteld.
Een natuurlijke dood.
Een tragisch einde.
Geen misdaad.
Geen moordenaar.
Ik keek naar Erik.
“Mijn moeder zegt dat papa is vermoord.”
Erik werd doodstil.
“Zei ze dat?”
Ik draaide mijn telefoon naar hem toe.
Hij las het bericht.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
“Lotte…”
“Wat?”
“Je mag haar niet alleen ontmoeten.”
“Waarom?”
“Omdat je moeder niet liegt over kleine dingen.”
“Maar over grote dingen blijkbaar wel.”
Hij keek weg.
De politieagent nam mijn telefoon over en fotografeerde het bericht.
“U gaat nergens alleen naartoe,” zei hij.
“Ik moet weten wat er met mijn vader is gebeurd.”
“Dat gaan we uitzoeken.”
“Nee.”
Ik keek hem recht aan.
“Mijn hele familie heeft zes jaar lang tegen me gelogen. Ik wil eindelijk de waarheid horen.”
De agent wilde iets zeggen, maar Naomi belde opnieuw.
“Lotte, ik heb iets gevonden.”
“Wat?”
“De tweede sleutel.”
Ik keek naar de sleutel in de bewijszak.
“Die hebben jullie toch?”
“Nee. Dat is de sleutel van je moeder.”
“En de tweede?”
Naomi zweeg.
“Waar is die?”
“Volgens de bankdocumenten is de tweede sleutel geregistreerd op jouw naam.”
Mijn hart sloeg over.
“Maar ik heb hem nooit gehad.”
“Dat dacht ik al.”
“Waar is hij dan?”
Naomi antwoordde:
“Volgens het oude dossier is de sleutel afgegeven aan een derde persoon.”
“Wie?”
“Je vader.”
Ik keek naar Erik.
“Dus papa had beide sleutels?”
“Ja.”
“En na zijn dood?”
“Volgens de administratie moest hij ze terugbrengen.”
“Maar dat heeft hij niet gedaan.”
“Nee.”
“Dus waar is de sleutel?”
Erik keek naar mij.
“Ik weet het.”
“Waar?”
“Bij jou thuis.”
Ik keek om me heen.
“Dat kan niet.”
“Je vader heeft hem verstopt.”
“Waar?”
Erik wees naar de muur boven mijn oude bureau.
“Daar.”
Ik liep ernaartoe.
Daar had vroeger een grote familiefoto gehangen.
Ik haalde het lege frame van de muur.
Aan de achterkant zat een kleine metalen plaat.
Ik trok eraan.
Een verborgen vak kwam tevoorschijn.
Mijn adem stokte.
Binnenin lag een envelop.
Mijn naam stond erop.
Ik opende hem.
Een sleutel viel in mijn hand.
Groter dan de eerste.
Op het label stond:
17B.
Erik sloot zijn ogen.
“Dat is hem.”
Ik keek naar de sleutel.
“Waarom heeft mijn vader dit voor mij verborgen?”
“Omdat hij wist dat je moeder en Sophie naar de andere sleutel zouden zoeken.”
“En jij?”
“Ik wist dat er een kans was dat jij hem ooit zou vinden.”
“Je hebt me nooit verteld dat dit bestond.”
“Nee.”
“Waarom?”
“Omdat je vader me verbood het te vertellen zolang je veilig was.”
Ik keek hem woedend aan.
“En was ik veilig?”
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
De politieagent pakte zijn jas.
“Dan gaan we naar Rotterdam.”
* * *
Een uur later stonden we voor het gebouw waar kluis 17 zich bevond.
Het was een oud pand aan een rustige straat.
Geen grote naam op de gevel.
Geen opvallend bord.
Alleen een zware deur en een kleine camera boven de ingang.
Binnen controleerde een medewerker onze identiteiten.
Toen hij mijn naam zag, keek hij langer naar het scherm.
“Uw vader heeft hier jarenlang een dossier gehad.”
“Dat weet ik.”
Hij keek naar Erik.
“En u bent?”
“Erik de Vries.”
De medewerker werd zichtbaar gespannen.
“U mag niet naar binnen.”
Erik keek hem aan.
“Waarom niet?”
“Omdat uw toegang jaren geleden is ingetrokken.”
Ik keek naar Erik.
“Je zei dat je toegang had.”
“Die had ik.”
“Wanneer is die ingetrokken?”
De medewerker keek naar zijn computer.
“Na een schriftelijke instructie van uw broer.”
Erik werd bleek.
“Wanneer?”
“Drie dagen voor zijn overlijden.”
Ik voelde een koude rilling.
“Dus papa had je toegang ingetrokken?”
De medewerker knikte.
“Ja.”
Ik keek naar Erik.
“Waarom?”
Hij antwoordde niet.
De medewerker gaf mij een formulier.
“U bent volgens het testament de huidige begunstigde.”
Ik tekende.
Toen liepen we naar de kluisruimte.
De deur van kluis 17 stond al open.
Ik bleef staan.
“Wie heeft hem geopend?”
De medewerker keek op zijn computer.
“Vanmorgen.”
“Wie?”
Hij slikte.
“Een vrouw met uw achternaam.”
Mijn moeder.
Ze was hier geweest.
Maar waarom had ze de kluis niet meegenomen?
Waarom had ze hem open achtergelaten?
Ik liep naar binnen.
De kluis was bijna leeg.
Er lag alleen een kleine houten doos.
Ik opende hem.
Binnenin zaten drie documenten.
Een USB-stick.
En een oude foto.
De foto toonde mijn vader, mijn moeder en Sophie.
Maar er was iets vreemds.
Sophie was veel jonger.
Op de achterkant stond een datum.
Twee maanden vóór mijn geboorte.
Ik draaide de foto om.
Daaronder stond in het handschrift van mijn vader:
“Lotte moet dit weten voordat ze haar moeder ooit vertrouwt.”
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik pakte het eerste document.
Het was een bankafschrift.
Op naam van mijn moeder.
Een betaling van €80.000.
Naar een rekening die op naam stond van Sophie.
Datum: zes maanden voor de dood van mijn vader.
Het tweede document was een medisch rapport.
Ik las de eerste regels.
Mijn adem stokte.
Het ging over mijn vader.
Maar niet over een hartstilstand.
Er stond:
“Vermoeden van vergiftiging.”
Ik keek naar Erik.
“Wat is dit?”
Hij zei niets.
“Waarom staat hier dat papa mogelijk vergiftigd is?”
Erik keek naar het document.
“Ik wist het niet.”
“Je wist het niet?”
“Nee.”
“Je loog tegen hem. Je beschermde mijn moeder. Je wist van het geld. Hoe kun je dit niet weten?”
Hij antwoordde zacht:
“Omdat je vader mij het rapport nooit heeft laten zien.”
Ik pakte de USB-stick.
“En dit?”
De medewerker wees naar een computer in de kluisruimte.
“U kunt hem daar openen.”
Ik stak de USB-stick erin.
Er stond slechts één videobestand.
LOTT E_FINAL.mp4
Ik klikte.
Het beeld verscheen.
Mijn vader zat aan zijn bureau.
Hij zag er ziek uit.
Maar hij was bij bewustzijn.
Hij keek rechtstreeks in de camera.
“Lotte,” zei hij.
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Als je dit ziet, ben ik waarschijnlijk dood.”
Mijn vader keek even naar beneden.
“Je moeder zal je vertellen dat ik een hartstilstand had.”
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Dat is niet waar.”
Ik hield mijn adem in.
“Als je dit hoort, moet je niemand vertrouwen.”
Hij keek naar de deur achter zich.
“Niet je moeder.”
Een stilte.
“Niet Sophie.”
Mijn hart brak.
Toen keek hij recht in de camera.
“En zelfs Erik vertelt je niet de hele waarheid.”
Ik keek naar mijn oom.
Hij stond achter me.
Zijn gezicht was wit.
Op het scherm vervolgde mijn vader:
“Maar er is één persoon die ik nooit heb verdacht.”
Hij stopte.
Achter hem klonk plotseling een geluid.
Mijn vader keek om.
De video werd zwart.
Ik drukte opnieuw op afspelen.
Maar het bestand stopte op exact hetzelfde moment.
De medewerker keek naar de computer.
“Dat is alles.”
“Nee.”
Ik keek naar de USB-stick.
“Er moet meer zijn.”
Toen hoorde ik achter ons een stem.
“Er is meer.”
Ik draaide me om.
Mijn moeder stond in de deuropening.
Ze had geen koffer.
Geen advocaat.
Geen politie.
Alleen een donkere jas en een gezicht dat ik nog nooit eerder bij haar had gezien.
Ze keek naar de USB-stick.
Toen naar mij.
“Je vader heeft je één ding nooit verteld.”
“Wat?”
Ze keek naar Erik.
“Wie er die avond werkelijk bij hem was.”
Erik deed een stap achteruit.
Mijn moeder keek weer naar mij.
“Het was niet ik.”
Ze wees naar mijn oom.
“Het was hij.”
Ik keek naar Erik.
Hij zei niets.
En toen zag ik iets in zijn hand.
Een tweede USB-stick.
Mijn vader had blijkbaar niet één opname gemaakt.
Hij had er twee.
