Deel 6: De Oproep van de Generaal
Voordat Ryan kon antwoorden, ging de vaste telefoon in de hal over. Een luide, indringende gil die door het hele huis echode. Niemand bewoog. Tessa zat ineengedoken op de bank, strak naar de grond te staren, terwijl Morgan haar lippen stijf op elkaar hield en rilde van woede en angst. ‘Neem op, Ryan,’ zei ik met een gebiedende knik naar de hal. ‘Het is je vader zeker. Hij wil vast even controleren of jullie het leugenachtige verhaaltje nog wel overeind kunnen houden.’
Met trillende stappen liep Ryan naar het antwoordapparaat in de gang en pakte de hoorn op. ‘H-hallo?’ stotterde hij. Ik stond vlak achter hem, mijn blik scherp op hem gericht, terwijl De Jong en Bakker de wacht hielden bij de ingang.
Aan de andere kant van de lijn klonk een zware, bevelende stem die zelfs door de hoorn heen te horen was. Het was generaal buiten dienst Hendrik, de vader van Ryan. ‘Ryan! Wat is er in vredesnaam aan de hand? De procureur-generaal belt me net dat er een gecodeerd dossier is binnengekomen met een geluidsopname over dat kleine meisje van Nia! Weet jij hier iets van? Wie heeft die rotzooi gelekt?’
Ryan keek me aan met een blik van pure wanhoop. Hij zag in dat elke leugen nutteloos was geworden. ‘Vader… het is… het is mis,’ bracht hij uit. ‘Nia is hier… met haar mensen. Ze hebben het bewijs. Ze hebben alles.’
Er viel een doodse stilte aan de andere kant van de lijn. Je kon de raderen in het hoofd van de oude generaal horen draaien, de man die zijn hele leven dacht dat hij met geld en rang elk probleem kon wegpoetsen. Toen werd zijn stem plotseling snerpend en dreigend. ‘Geef me die vrouw aan de lijn! Direct!’
Ik pakte de hoorn uit Ryans trillende hand en hield hem bij mijn oor. ‘Ik luister, generaal,’ zei ik met een koele, gelijkmatige stem.
‘Luister eens heel goed naar mij, soldaat,’ bulderde de oude man door de lijn. ‘Je beseft kennelijk niet met wie je te maken hebt. Mijn familie is onaantastbaar. Als jij dit dossier doorzet, zorg ik ervoor dat je oneervol wordt ontslagen, dat je militaire pensioen wordt ingetrokken en dat je je dochter nooit meer zult terugzien. Laat mijn dochters met rust en wis dat bestand per direct uit!’
Ik glimlachte bitter in de telefoon. Dit was de typische arrogantie van de elite die dacht dat de wet er alleen was voor de gewone stervelingen. ‘Generaal,’ zei ik zacht maar snoeihard, ‘toen uw dochters met een metalen staaf elf botten van een achtjarig kind braken, vergat u één ding. Ik ben geen gewone burger die jullie kunnen intimideren. Ik ben een moeder die niets meer te verliezen heeft. Het dossier ligt inmiddels bij de hoofdofficier, en de persdienst van het ministerie heeft de kopie al ontvangen. Uw imperium is op dit moment verleden tijd.’
Ik hing de hoorn op de haak met een besliste klap. De stilte in het huis was nu tastbaar.
* * *
