Deel 12: Het Einde van de Nachtmerrie
De zon scheen door de grote ramen van onze nieuwe woning toen we de dozen uitpakten. Het was een rustig huis aan de rand van de bossen, ver weg van de stad en ver weg van de giftige invloed van Ryan en zijn familie. Elise huppelde op haar krukken door de woonkamer, haar hand stevig om de mijne geklemd, terwijl ze een tekening ophing aan de koelkast. Op de tekening stond een soldaat afgebeeld met een groot hart op haar borst en een klein meisje ernaast dat veilig in haar armen lag.
‘Is dit wij, mam?’ vroeg ze stralend.
‘Dit zijn wij, lieverd,’ antwoordde ik terwijl ik hurkte en haar een dikke kus op haar neus gaf. ‘Voor altijd.’
De telefoon op het aanrecht ging over. Ik keek ernaar, pakte hem op en zag dat het een onbekend nummer was. Ik nam op met een rustige, neutrale stem. ‘Met Nia.’
‘Majoor de Vries,’ klonk de stem van mijn commandant, kolonel Van der Meer. ‘Ik wilde even laten weten dat de administratieve afwikkeling rondom je verlof en je overplaatsing naar de staf hier officieel is goedgekeurd. Je kunt alle tijd nemen die je nodig hebt voor Elise.’
‘Dank je wel, kolonel,’ zei ik met een glimlach. ‘Maar dat is niet meer nodig. Wij hebben geen bescherming meer nodig. We zijn thuis.’
Ik hing op, legde de telefoon neer en liep naar de woonkamer waar Elise met haar blokken speelde. De nachtmerrie was voorbij. De rekening was vereffend, de schuld was ingelost, en vanaf nu bestond er alleen nog maar licht.
