Deel 10: Het Bezoek van de Advocaat van de Duivel
De volgende ochtend zat ik weer aan het bed van Elise in het ziekenhuis. Ze at een klein bakje yoghurt dat de verpleegkundige had gebracht, en hoewel haar gezicht nog bleek zag, zat er voor het eerst in dagen weer een heel klein sprankje licht in haar ogen. Ze glimlachte toen ik haar haar voorzichtig achter haar oortje streek.
‘Mam, is het echt waar dat tante Tessa en tante Morgan niet meer terugkomen?’ vroeg ze met een zacht stemmetje.
‘Het is heel erg waar, schat,’ zei ik glimlach, terwijl ik haar hand vasthield. ‘Ze zitten vast. Ze kunnen jou en niemand anders meer kwaad doen. Ik ben bij je, en ik ga nergens meer heen.’
Toen werd er zachtjes op de deur gekloopt. Zonder te wachten op antwoord stapte mr. Visser binnen, de gevreesde stiefmoeder van Ryan en de topadvocate die in de hele regio bekend stond als ‘de haai’. Ze droeg een duur mantelpak, haar haren zaten strak in een knot en haar blik was berekend en ijskoud. Ze keek naar Elise, daarna naar mij, en trok toen een minachtend lipje op.
‘Majoor de Vries,’ begon ze met een stem die klonk als scherpe glasdeeltjes. ‘Ik ben hier namens de familie. Dit toneelstuk moet onmiddellijk stoppen. Wat u hier aan het doen bent, is een wanhopige poging om een echtscheidingsconflict uit te vechten via het strafrecht.’
Ik stond langzaam op van mijn stoel, zorgvuldig ervoor zorgend dat Elise mijn rug niet kon zien zodat ze niet opnieuw bang zou worden. Ik liep naar de advocate toe en ging pal voor haar staan, zodat ze haar hoofd omhoog moest houden om me in de ogen te kijken.
‘Een echtscheidingsconflict?’ herhaalde ik zacht, maar met een intensiteit die haar direct deed terugdeinzen. ‘Elf gebroken botten. Een metalen staaf. Een bedreiging om een kind te vermoorden als haar moeder terugkomt. Noemt u dat een echtscheidingsconflict, mevrouw de advocaat?’
‘Dat zijn ongegronde beschuldigingen die in een vlaag van emotie door een getraumatiseerd kind zijn verdraaid,’ probeerde ze met haar juridische jargon nog recht te praten wat krom was. ‘Als u doorgaat met deze vervolging, slepen we u voor de tuchtraad, zorgen we dat je uit het leger wordt gezet wegens machtsmisbruik, en eisen we de volledige voogdij over Elise op.’
Ik glimlachte. Het was een glimlach die haar direct deed inzien dat ze haar hand over speelde. ‘U kunt eisen wat u wilt, mevrouw Visser,’ zei ik fluisterend in haar oor. ‘Maar terwijl u hier staat te pochen met uw juridische trucjes, zit uw man vast, zitten uw stiefdochters in de cel, en ligt uw hele imperium in puin. En als u ook maar één seconde denkt dat u mijn dochter nog een strobreed in de weg kunt leggen, dan zorg ik ervoor dat u als medeplichtige wordt aangehouden wegens het verdoezelen van zware mishandeling. En geloof me... ik heb het bewijs daarvoor al klaarliggen in het dossier.’
De kleur trok weg uit het gezicht van de topadvocate. Voor het eerst in haar carrière stond ze tegenover iemand die zich niet liet intimideren door dure woorden of valse dreigementen. Ze hapte naar adem, opende haar mond om iets te zeggen, maar er kwam geen geluid uit. Zonder nog één woord te wisselen draaide ze zich om en verliet met snelle, nerveuze passen de ziekenhuiskamer.
* * *
