Deel 7: De confrontatie in de gang
Terwijl ik naar de voordeur liep om in mijn wachten taxi te stappen, hoorde ik snelle voetstappen achter me. Het was Layla. Haar mascara was uitgelopen door de tranen en haar haar zat in de war, maar de blik in haar ogen was nog even giftig als altijd. ‘Denk je echt dat je hiermee wegkomt?’ sssste ze, terwijl ze me bij mijn arm greep en me hardhandig probeerde tegen te houden.
‘Denk je dat papa dit zomaar laat gebeuren? Er zijn mensen die dit niet pikken. Mensen die heel andere methoden gebruiken dan advocaten en contracten!’ Ik rukte mijn arm rustig maar beslist uit haar grip en keek haar aan met een ijzige kalmte die haar direct deed terugdeinzen. ‘Bedreigingen, Layla? Is dat het niveau waarop je bent beland?’ vroeg ik met een lichte spot in mijn stem.
‘Wees voorzichtig met wie je probeert te bedreigen. De mensen met wie ik dagelijks aan tafel zit bij Vanguard Equity lachen om de soort vriendjes die jij opdoet in de nachtclubs van Amsterdam. Als er ook maar één iemand probeert om illegale spelletjes te spelen om deze overname tegen te gaan, dan zorg ik ervoor dat niet alleen papa zijn landhuis verliest, maar dat jij de komende tien jaar vanuit een cel in Scheveningen naar je designerjurken kunt kijken.’ Zedekte haar mond af met haar hand, haar ogen groot van schrik.
Ze zag voor het eerst in haar leven dat ik niet meer het bange zusje was dat zich liet terroriseren door haar pesterijen. Ik draaide me om, opende de zware voordeur zelf en stapte naar buiten in de frisse avondlucht. De zwarte Mercedes van de taxi stond al op me te wachten bij de oprijlaan. Terwijl ik instapte en de deur achter me dichttrok, keek ik nog één keer om naar het majestueuze landhuis dat er van buiten nog net zo indrukwekkend uitzag als altijd, maar waarvan de fundering inmiddels definitief was weggevaagd.
Ik gaf de chauffeur het adres van mijn penthouse in het centrum van Amsterdam en sloot mijn ogen voor een moment van rust. Maar die rust zou niet lang duren, want de echte verrassing van deze avond lag niet in het landhuis, maar wachtte op me in mijn eigen inbox.
