DEEL 9: De lege kluis
De woorden van mijn moeder hingen als een dreigend oordeel in de kleine woonkamer van mevrouw Jansen. Alles is weg. Agent De Jong deed een stap naar voren, zijn gezicht betrok onmiddellijk. ‘Weet u dat zeker, mevrouw? Liggen die documenten niet ergens anders in huis, onder de puinhoop of in een andere la?’ Mijn moeder schudde heftig haar hoofd, tranen stroomden nu ongehinderd over haar wangen. ‘Nee… nee, ik bewaarde al die belangrijke papieren altijd in die map in de kast. En die kast… die stond vlak bij de plek waar hij binnenkwam.’
Het kwartje viel met een verschrikkelijke hardheid. Toen Arthur de woonkamer binnenkwam onder het voorwendsel dat hij zijn autosleutels was vergeten, had hij geen seconde gezocht naar sleutels. Dat was nooit zijn doel geweest. Hij wist precies waar de waardevolle spullen lagen. Hij had geweten dat we die avond daarvoor de documenten over zijn Londense verleden hadden doorgenomen, en waarschijnlijk had hij vanaf het begin al plannen gehad om niet alleen de bewijzen te vernietigen, maar ook om onze financiële zekerheid te kapen. Hij had ons leeggehaald onder onze neus, terwijl wij nog dachten dat we hem te slim af waren.
‘Hij heeft alles,’ fluisterde mijn moeder met een stem die nauwelijks meer te verstaan was. ‘Mijn spaargeld voor mijn oude dag… de papieren van het huis dat ik na de dood van mijn ouders heb geërfd… Als hij hiermee naar een notaris of een bank gaat, kan hij… hij kan alles overdragen.’ Agent De Jong trok zijn wenkbrauwen diep op en greep onmiddellijk naar zijn portofoon. ‘Dit verandert de zaak volledig,’ zei hij strak. ‘Dit is niet meer alleen huisvredebreuk en brandstichting; dit is gerichte identiteitsfraude en diefstal met voorbedachten rade. Ik ga direct een landelijk arrestatiebevel uitvaardigen en de banken waarschuwen.’
Maar terwijl de agent naar buiten liep om zijn collega’s te instrueren, voelde ik een koude rassenangst door mijn lijf trekken. Een landelijk arrestatiebevel? Banken waarschuwen? Voor een man als Arthur Vance, die al jarenlang onder valse namen door Europa reist en miljoenen heeft losgeklopt van rijke vrouwen, waren banken en grenzen slechts papieren hindernissen. Hij had allang een netwerk van stromanrekeningen, valse paspoorten en schuilplaatsen klaarstaan. Als we wilden dat hij werd gestopt, konden we niet wachten tot de bureaucratie zijn werk deed. We moesten zelf actie ondernemen.
‘Mam,’ zei ik beslist, terwijl ik me naar haar toe boog en haar vastpakte bij haar trillende schouders. ‘Kijk me aan.’ Ze tilde haar tranenvolle ogen op en keek me aan. ‘We gaan niet wachten tot de politie hem ergens in een ver land vindt. We weten wie hij is. We weten hoe hij te werk gaat. We gaan hem zelf vinden.’ Mijn moeder schrok van mijn woorden. ‘Zelf vinden? Ben je gek geworden, Claire? Die man is gevaarlijk! Hij heeft ons huis in brand gestoken!’
‘Precies daarom,’ antwoordde ik met een vastberadenheid die ik zelf nauwelijks herkende. ‘Omdat hij denkt dat hij gewonnen heeft. Omdat hij denkt dat we nu in paniek in een hoekje gaan zitten huilen en alles over ons heen laten komen.’ Ik stond op en begon door de kamer te ijsberen, mijn hersenen draaiden op volle toeren. ‘Toen we die papieren in Londen zagen, stond er in dat tijdschriftartikel niet alleen over zijn misdrijven. Er stond ook iets over een oude vriend en handlanger met wie hij vroeger werkte, iemand die ergens in het zuiden van Frankrijk een vastgoedbedrijf runt dat als dekmantel dient.’
Mijn moeder keek me met grote ogen aan. ‘In Frankrijk? Hoe… hoe weet jij dat allemaal nog?’ ‘Omdat ik dat hele dossier uit mijn hoofd ken, mam,’ loog ik een klein beetje om bestwil, want in werkelijkheid had ik die specifieke pagina wel gelezen maar niet goed opgeslagen. Maar ik wist dat het artikel online te vinden moest zijn als we de juiste digitale archieven konden openen. En gelukkig had ik mijn laptop nog in mijn tas zitten, onaangetakt door de brand omdat ik hem die avond bij me had gedragen.
Binnen vijf minuten zat ik aan de keukentafel van mevrouw Jansen met mijn laptop opengeklapt. De ventilator zoemde luid terwijl ik inlogde op de beveiligde servers van mijn oude advocatenkantoor waar ik nog toegang toe had via een speciale gastenlogin. Mijn vingers vlogen over het toetsenbord, zoekend naar de naam Arthur Vance en alle gerelateerde financiële transacties uit het verleden.
Mijn moeder stond achter me, haar adem inhouden bij elke klik die ik deed. Plotseling, op het moment dat ik op een versleuteld politiedossier uit 2021 klikde, verscheen er een pop-up op het scherm. Er was geen document te vinden. In plaats daarvan verscheen er een enkele, knipperende tekstregel op een verder lege achtergrond: ‘Je zoekt naar de verkeerde persoon, Claire.’
