DEEL 7: Vluchten uit de rook
De dikke, zwarte rook hing inmiddels als een wurgende deken onder het plafond van de woonkamer. De hitte was verstikkend geworden en bij elke ademhaling proefde ik de bittere smaak van roet en verbrand plastic. Ik gooide de emmer water met al mijn kracht over de basis van het vuur op het vloerkleed. Er klonk een luide gesis en een enorme wolk van stoom en rook schoot omhoog, waardoor we nog minder konden zien. Gelukkig doofde het grootste gedeelte van de vlammen op de grond, maar het vuur had inmiddels overgeslagen naar het houten kastje waar de televisie op stond.
‘Mam, kom op! We moeten naar buiten!’ schreeuwde ik, terwijl ik hoestend naar de gang rende en de voordeur kermend openzwierp om frisse lucht binnen te laten. De koele nachtlucht stroomde naar binnen als een verademing. Ik greep mijn moeder bij haar arm en trok haar mee naar buiten op de stoep, weg van het brandende huis. We vielen allebei hijgend en hoestend neer op het trottoir, terwijl we zagen hoe de rook inmiddels door de ramen naar buiten begon te krullen en de eerste alarmerende geluiden van overvolle straten te horen waren. Binnen enkele seconden stonden er al bezorgde buren op de stoep, roepend of we hulp nodig hadden en of de brandweer al was gebeld.
‘De brandweer… bel de brandweer!’ kraste mijn moeder met een schorre stem, terwijl ze met trillende handen haar gezicht bedekte dat helemaal zwart zag van het roet. Ik greep direct mijn telefoon uit mijn zak, toetste met trillende vingers het noodnummer in en gaf in snelle, paniekerige beelden ons adres door aan de centrale. Binnen enkele minuten zouden de sirenes door de straat loeien. Maar mijn gedachten waren niet bij het huis, niet bij de materiële schade die Arthur had aangericht, en zelfs niet bij de rook die nog steeds uit de ramen naar buiten walmde.
Mijn gedachten waren bij Arthur Vance. Hij was weggesluisd in de duisternis, de nacht in, met al zijn valse identiteiten en zijn gevaarlijke wraakgedachten. Hij wist nu dat wij zijn ware aard kenden. Hij wist dat we niet langer blind waren voor zijn spelletjes. En dat maakte hem gevaarlijker dan ooit tevoren. Terwijl de buren handdoeken en flessen water kwamen brengen en de eerste rode brandweerwagen met loeiende sirenes de straat in kwam draaien, greep ik mijn moeder vaster vast. Ze rilde onophoudelijk, ondanks de warme nachtlucht, en haar ogen waren dof van de klap.
‘Hij komt terug, Claire,’ fluisterde ze, terwijl de rode lampen van de brandweerwagens onze gezichten verlichtten in een angstaanjagende gloed. ‘Die man… Arthur laat dit niet zomaar rusten. Hij bezit alles van ons. Hij weet waar we wonen, hij heeft onze gegevens… we zijn niet veilig.’ Ik wilde haar geruststellen, ik wilde zeggen dat de politie hem nu wel zou oppakken, maar ik wist dat ze gelijk had. De brandweerlieden sprongen uit de wagens en renden met slangen naar onze voordeur, terwijl de rookwolken zich vermengden met het neonlicht van de straatlantaarns.
Tijdens het blussen van de brand, die gelukkig snel onder controle was doordat we het grootste deel al hadden gedoofd, werden we door de ambulancemedewerkers nagekeken op rookinhalatie. We kregen allebei een thermische deken om onze schouders geslagen en moesten plaatsnemen op de achterbank van de ambulance. Terwijl een vriendelijke verpleegster onze polsslag controleerde, liet ik mijn blik over de menigte buren en hulpverleners glijden. En toen zag ik hem.
Helemaal achteraan, verscholen in de schaduw van een grote plataan aan de overkant van de straat, stond een gestalte. Hij droeg een donkere jas en had de capuchonp van zijn truip diep over zijn voorhoofd getrokken. Maar ik herkende hem onmiddellijk aan zijn houding. Het was Arthur. Hij stond daar stil, roerloos als een standbeeld, en keek recht naar onze kant van de straat. Toen hij merkte dat ik hem had gezien, stak hij langzaam zijn hand op en maakte met zijn duim een trage, dreigende beweging langs zijn keel, alsof hij wilde zeggen dat het spel nog maar net was begonnen.
