DEEL 8: DE STILTE IN DE FAMILIEKRING
Terug in het motel heerste er een verstikkende stilte toen Daniel het nieuws aan Margaret en Natalie vertelde. Margaret was na de klap van gisteren nauwelijks in staat om overeind te blijven; ze lag op het smalle bed naar het plafond te staren, terwijl de tranen geruisloos over haar ingevallen wangen rolden. Natalie daarbuiten kon haar woede niet meer bedwingen en begon luid te schreeuwen, tierend tegen alles en iedereen die verantwoordelijk was voor hun ondergang.
"Het is haar schuld! Die ondankbare trut heeft alles van ons afgepakt! We moeten haar aanklagen, we moeten ervoor zorgen dat ze kapotgaat!" gilde Natalie terwijl ze met haar vuisten tegen de dunne wand van de motelkamer sloeg. Daniel reageerde niet eens meer. Hij zat op de rand van het tweede bed, zijn handen slap in zijn schoot, starend naar een vlek op het tapijt.
Het drong nu pas echt tot hem door dat de arrogantie van zijn familie niet alleen Claire had weggejaagd, maar ook hun eigen beschaving had vernietigd. Ze hadden te lang geleefd in de waan dat geld en status hen onaantastbaar maakten. Ze waren vergeten dat echte macht ligt bij degene die de fundamenten bouwt, niet bij degene die op de troon zit te pronken.
Buiten begon de avondschemering in te vallen en de lichten van de stad gingen aan. In de verte zag Daniel de contouren van het gebouw waar Claire nu verbleef, ver weg van hun verstikkende wereld. Margaret mompelde iets onverstaanbaars op het bed; haar macht en haar reputatie, waar ze haar hele leven op had gebouwd, waren in luttele uren verdwenen als sneeuw voor de zon. De familie Harrison was niet meer dan een lege huls geworden, achtergelaten op een kleine plastic stoel in de marge van de maatschappij.
