DEEL 11: DE VAL VAN MARGARET HARRISON
Terwijl de rechtszaak in het stadhuis tot een vernietigend einde kwam, speelde zich in het krappe motelkamer een minstens zo dramatisch toneel af. Margaret Harrison, de vrouw die haar hele leven had gedreven op status, adellijke pretenties en sociale dominantie, kon de klap niet meer verwerken. Ze lag al twee dagen rillend op het bed, weigerend om te eten of te spreken.
Natalie probeerde haar moeder wanhopig toe te spreken, maar Margaret staarde slechts met lege ogen naar het plafond. De arts die in alle haast was opgeroepen, schudde somber zijn hoofd toen hij haar hartslag controleerde. "De stress en de plotselinge ineenstorting van haar levensstijl hebben haar gezondheid te zwaar belast," zei de arts met zachte stem tegen Natalie.
"Ze moet per direct naar het ziekenhuis voor observatie." Natalie voelde een koude ranseling over haar rug lopen. Ze besefte pas nu dat hun status nooit op echte kracht was gebouwd, maar op drijfzand van geld en macht dat door Claire was weggeveegd. Toen Natalie het ziekenhuis belde voor een ambulance, realiseerde ze zich dat zelfs de zorgkosten niet meer uit hun eigen middelen konden worden betaald, omdat alle bankrekeningen door de banken waren bevroren.
In paniek probeerde ze Daniel te bereiken, maar zijn telefoon stond uit. De familie die ooit neerkeken op iedereen die niet tot hun elitekring behoorde, was nu volledig afhankelijk geworden van de welwillendheid van de instanties die ze vroeger minachtten. Het was de ultieme ironie van het lot: Margaret, die decennialang anderen op een kleine plastic stoel had willen zetten, lag nu zelf op de harde bodem van de maatschappij, zonder waardigheid en zonder uitweg.
