DEEL 14: DE SCHADUW VAN HET VERLEDEN
Terwijl Daniel in de trein stapte op weg naar een ongewisse toekomst in een andere stad, zat Margaret in het ziekenhuisbed met Natalie aan haar zijde. De artsen hadden haar medegestuurd naar een revalidatiekliniek voor langdurige zorg, aangezien haar fysieke gesteldheid door de extreme stress onherstelbaar was verslechterd. Natalie was inmiddels ingetrokken bij een verre kennis in een buitenwijk, omdat ze de huur van haar eigen appartement niet meer kon betalen.
De grandeur van de familie Harrison was als een zeepbel uit elkaar spatten; niemand in de stad wilde nog iets met hen te maken hebben. De naam die ooit synoniem stond voor macht en aanzien, werd nu gefluisterd als een waarschuwing over de gevaren van hoogmoed en minachting. Natalie keek uit het raam van de bus die haar naar haar nieuwe, krappe onderkomen bracht, en zag toevallig op een groot reclamebord in het stadscentrum het gezicht van Claire verschijnen.
Claire was uitgeroepen tot ondernemen van het jaar vanwege haar grootschalige investeringen in sociale woningbouw en duurzame projecten. De vrouw die ze ooit op een klein plastic klapstoeltje wilden verbannen, regeerde nu over een imperium van respect en integriteit. Natalie voelde een bittere steek van jaloersheid, maar die werd al snel overstemd door een kille, holle leegte. Ze realiseerde zich dat ze de architecten van hun eigen val waren geweest.
