De Vlucht door de Brandgang
De Vries sprong op alsof hij door een adder was gebeten. Binnen een fractie van een seconde was hij bij de achterdeur, trok deze open en stormde naar buiten. Het geren op de stenen van de achtertuin klonk luid en chaotisch. Ik hoorde Visser roepen: ‘Staan blijven! Politie! Handen in de lucht!’ en meteen daarna het doffe geluid van iemand die met grote snelheid over een houten schutting sprong.
‘Blijf hier! Niet bewegen!’ riep De Vries nog naar binnen voordat hij in het niets verdween.
Ik stond aan de grond genageld. Mijn ademhaling ging in snelle, pijnlijke stoten. Ik trok Ethan achter de zware eettafel, weg van de ramen die uitzicht gaven op de tuin. Mijn instinct gierde door mijn lijf: we moesten hier weg. Dit huis was niet langer een thuis; het was een valstrik geworden.
Maar waar moesten we naartoe? Als de politie achterdochtig was, en de daders ons in de gaten hielden via verborgen zenders, waar waren we dan nog veilig?
Terwijl ik wanhopig om me heen keek, viel mijn oog op de kapstok in de gang. Tussen de jassen hing iets wat er niet hoorde. Een zwarte rugzak van zwaar cordura-materiaal. Ik wist zeker dat die tas daar vanmorgen nog niet had gehangen. Ik had de gang grondig gestofzuigd; ik had elke jas opgetild om eronder schoon te maken. Die tas was er gekomen terwijl Ethan en ik bij de kapper waren.
Met knikkende knieën stond ik op, drukte Ethan stevig tegen me aan en liep langzaam naar de gang. De deur van de meterkast stond inmiddels helemaal open. De wirwar van draden en moderne glasvezelkabels was blootgelegd, en ergens diep in de kast knipperde een klein, rood lampje in een ritme dat angstaanjagend veel weg had van een hartslag.
Ik negeerde de meterkast en liep door naar de kapstok. Met trillende vingers greep ik de rits van de zwarte rugzak vast. De tas voelde zwaar aan, alsof er een baksteen in zat. Ik trok de rits voorzichtig open, centimeter voor centimeter, biddend dat er geen explosief of giftige stof uit zou komen.
Het licht in de gang flakkerde. De stroom leek te haperen.
Binnenin de tas lagen geen bakstenen, maar een aantal zorgvuldig geordende mappen met papieren, een laptop waarvan het scherm flikkerde, en een klein, hard plastic doosje. Bovenop lag een handgeschreven briefje op wit A4-papier. De inkt was blauw en het handschrift was scherp, puntig en volkomen onbekend.
Ik hield mijn adem in en las de eerste regels die erboven stonden:
‘Mevrouw Jansen, als u dit leest, is de eerste fase voltooid. Uw zoon draagt de ontvanger. U dacht dat uw man drie jaar geleden is verongelukt bij een auto-ongeluk. Dat klopt. Maar weet u ook waarom zijn auto van de weg raakte?’
De grond leek onder mijn voeten te verdwijnen. Ik moest me met één hand vasthouden aan de kapstok omeind te blijven staan. Mijn hart bonsde zo hard in mijn keel dat ik het suizen in mijn oren kon horen.
‘Hij wist teveel over de medische experimenten in het oude ziekenhuis aan de rand van de stad,’ stond er verder te lezen. ‘En nu bent u aan de beurt. Tenzij u doet wat we zeggen.’
Plotseling hoorde ik zware voetstappen op de stoep voor ons huis. Niet het geren van de politie, maar rustige, doelbewuste stappen van iemand die precies wist waar hij moest zijn. De voordeurbel ging. Eén lang, indringend signaal dat door het hele huis echode.
Ethan begon te huilen en sloeg zijn armen om mijn middel.
De bel ging nog een keer. En toen, voordat ik kon reageren, klonk er een luide, mechanische klik bij het slot van de voordeurbel. De deur werd van het slot gedraaid. Niet door een sleutel, maar op afstand.
In de deuropening verscheen een lange gestalte in een zwarte regenjas. Zijn gezicht was half in de schaduw gehuld, maar ik zag het litteken op zijn kin glinsteren in het schijnsel van de ganglamp.
En toen sprak hij met een kalme, ijzige stem die door merg en been ging: ‘Goedenmiddag, mevrouw Jansen. We hebben elkaar lang niet gesproken.’
