De Schaduw van het Lab
De zwarte busjes van Sarahs team reden met hoge snelheid weg van ons huis, de nacht in, richting een veilige schuilplaats diep in de bossen van de Veluwe. Agent De Vries en Visser waren inmiddels door Sarahs mensen in veiligheid gebracht en overgedragen aan een deel van het korps dat nog wel te vertrouwen was, hoewel we wisten dat we vanaf dat moment vogelvrij waren. Niemand binnen het officiële systeem kon meer met zekerheid worden vertrouwd.
In de achterbak van de bus zat ik met Ethan tegen me aan geklemd. Hij was eindelijk in een diepe, uitputtende slaap gevallen op mijn schoot. Zijn ademhaling ging rustig en regelmatig. Het kleine zwarte schijfje lag ergens in een afgesloten loden koker op de vloer van de bus, onschadelijk gemaakt, maar het bewijs van een nachtmerrie die pas net was begonnen.
Sarah zat voorin bij de bestuurder, maar draaide zich af en toe om om te controleren of alles goed ging. Haar blik was somber. Ze hield een versleutelde tablet vast waarop de gegevens van het Pandora-dossier nogmaals werden doorgelust naar verschillende onafhankelijke servers over de hele wereld.
‘Heb je het verstuurd?’ vroeg ik met schorre stem toen we een verlaten snelweg opreden.
Sarah knikte langzaam. ‘Ja. Binnen twintig minuten staat het op alle belangrijke nieuwssites en bij de internationale onderzoeksrechters. Ze kunnen het niet meer verbergen. Het net sluit zich rond de directie van het lab.’
‘En de man met het litteken?’ vroeg ik, terwijl ik dacht aan de dreigende woorden in de gang. ‘En al die anderen?’
Sarah zweeg even. Ze keek uit het raam naar de donkere bomen die aan ons voorbijflitsten in het schijnsel van de koplampen.
‘Die zijn pas echt gevaarlijk,’ antwoordde ze met een ijzige kalmte. ‘Mensen zoals hij verliezen nooit. Als ze in het nauw worden gedreven, slaan ze harder terug.’
Ze draaide zich weer om naar voren en legde haar hand op het stuur. Maar net op dat moment begon de tablet op haar schoot fel te knipperen. Het scherm toonde geen data meer van het dossier, maar een enkele, grote rode stip die met razendsnelle snelheid bewoog op de digitale kaart.
Direct achter onze bus verscheen het felle grootlicht van twee zware terreinwagens die uit het niets uit een zijweg kwamen gereden en met loeiende motoren de achtervolging inzetten.
Sarah vloekte binnensmonds en greep de radio-ontvanger vast. ‘Jongens, we hebben ze achter ons aan. Volle kracht vooruit!’
De bus schoot naar voren, de nacht in, terwijl de motoren van de achtervolgers angstaanjagend dichtbij kwamen. En toen, ergens diep in de kofferbak van onze bus, begon de afgesloten loden koker waarin het kleine zwarte schijfje lag… zachtjes, ritmisch te piepen.
