Het Geheim van de Meterkast
Agent De Vries trok zijn pistool half uit de holster. Het geluid van het metaal dat over het leer gleden klonk angstaanjagend luid in de krappe gang. Agent Visser greep direct in en legde haar hand op de zijne.
‘Niet nu, Mark,’ siste ze. ‘Als ze meeluisteren, weten ze dat we ze doorhebben. Als we nu te agressief handelen, vernietigen ze misschien op afstand de gegevens of brengen ze de jongen in gevaar.’
De Vries staarde haar een seconde lang aan, ademde diep door zijn neus en duwde het wapen toen met een klik weer terug in de foedraal. Hij keek me aan, zijn gezicht strak van professionele concentratie.
‘Mevrouw Jansen, we gaan nu heel rustig naar de woonkamer lopen. Geen plotselinge bewegingen. Pak uw zoon bij de hand.’
Ik knikte werktuiglijk, boog me voorover en pakte Ethans trillende hand vast. Samen schuifelden we achteruit naar de bank, terwijl De Vries zijn ogen geen moment van de meterkast afwendde. De deur van de meterkast stond op een kier van misschien wel een centimeter. Ik wist zeker dat ik die vanmorgen nog netjes had dichtgedaan toen ik de stofzuiger eruit haalde.
‘Visser,’ zei De Vries zachtjes tegen zijn collega. ‘Controleer de achtertuin. Als er iemand via de schutting is gevlucht, wil ik het weten. Ik vertrouw het niet. Dit is geen huisbreuk voor wat sieraden. Dit is doelbewust.’
Agent Visser liep met getrokken zaklamp naar de achterdeur, ontgrendelde de grendel met een vloeiende beweging en verdween in de grauwe herfstmiddag. Buiten hoorde ik het grind knarsen onder haar schoenen, gevolgd door een diepe stilte.
In de woonkamer leek de tijd stil te staan. De tikkende klok aan de muur klonk als een dreigende metronoom. Ik keek naar Ethan. Zijn gezicht was bleek, zijn lippen trilden. Hij probeerde dapper te zijn, maar ik zag de paniek in zijn ogen glinsteren.
‘Ethan,’ fluisterde ik zo zacht mogelijk, om te voorkomen dat de verborgen microfoon in de gang ons zou verstaan. ‘Kijk naar mama. Die man van school… Hoe zag hij eruit?’
Ethan slikte moeizaam. Hij keek naar de grond en deed toen zijn ogen dicht, alsof hij de scène opnieuw beleefde.
‘Hij… hij had een blauwe jas aan,’ fluisterde hij terug, zijn stem nauwelijks luider dan een zucht. ‘En een litteken hier.’ Hijwees naar zijn eigen kin. ‘Hij gaf me een lolly. Hij zei dat papa een vriend van hem was en dat we een geheime missie hadden. Hij zei dat ik het aan niemand mocht vertellen, anders zou mama in de problemen komen.’
De grond leek onder mijn voeten weg te zakken. Ethans vader, Mark, was drie jaar geleden omgekomen bij een tragisch auto-ongeluk op de A12. Ik had zijn uitvaart geregeld, ik had zijn as uitgestrooid over de duinen bij Zandvoort, ik had zijn kleding weggegeven aan het goede doel. Hij was dood. Begraven. Uit het leven geschrapt.
Hoe kon in vredesnaam iemand tegen mijn negenjarige zoontje hebben gezegd dat hij een vriend van papa was? En waarom wist die vreemde man dingen over Mark die niemand kon weten?
‘Wat zei hij nog meer, schat?’ vroeg ik smekend, terwijl ik mijn armen strak om zijn kleine schouders sloeg.
‘Hij zei dat ik een speciaal spelletje speelde,’ antwoordde Ethan, terwijl er een dikke traan over zijn wang rolde. ‘Hij zei dat ik de chip moest dragen zodat papa kon horen hoe het met me ging als hij op reis was.’
Mijn maag keerde zich om. Een ijskoude rilling trok over mijn ruggengraat. Ze hadden misbruik gemaakt van het diepste verdriet van een kind. Ze hadden een negenjarige jongen wijsgemaakt dat zijn dode vader op een geheime reis was en via een microfoon achter zijn oor kon meeluisteren. Dat was geen gewone inbraak. Dat was een psychologische marteling, berekend tot in de kleinste details.
Op dat moment klonk er een scherpe kreet vanuit de achtertuin. Gevolgd door het gerinkel van brekend glas en de stem van agente Visser die door de walkie-talkie schreeuwde: ‘Mark! Achterom! Hij vlucht!’
