Mijn hart sloeg opnieuw een slag over. Net toen ik dacht dat de nachtmerrie voorbij was, bleek dat de corruptie en het gevaar nog veel dieper geworteld waren.
"Een buitenlands schip?" vroeg Milan, terwijl hij dicht bij het bed van Julian ging staan. "Julian, waar heb je het over? Reederij Van den Berg is toch het hoofd van de operatie?"
Julian schudde moeizaam zijn hoofd. De inspanning van het spreken kostte hem zichtbaar veel kracht. "Victoria... Victoria was alleen de lokale distributeur. De echte machthebbers zitten in Oost-Europa. Een kartel genaamd 'De Schapenkop'. Ze gebruiken de Antwerpse haven als hun hoofdingang voor heel West-Europa."
Hij greep de arm van Milan vast met een verrassende kracht. "In de geheime papieren die je ingescand hebt, zat een logistiek schema. Het vlaggenschip van het kartel, de Krasnov, meert over minder dan twee uur aan bij Dok 412. Als dat schip lost voordat de federale politie ingrijpt, verdwijnen de goederen in het netwerk en zullen de kartelleiders ontkomen."
high-tech smokkelwaar, illegale wapens en honderden miljoenen euro's aan illegaal kapitaal. Dat was wat er op de Krasnov lag.
De federale inspecteur, die nog steeds op de gang aanwezig was om de verklaringen op te nemen, stapte de kamer binnen. Hij had het gesprek opgevangen en zijn gezicht stond ernstig.
"Dok 412 behoort tot de oude, particuliere zone van de haven," zei de inspecteur. "Onze teams zijn op dit moment bezet met de invallen in Brasschaat en het hoofdkantoor van Van den Berg. We hebben niet genoeg mensen op de kade om een heel vrachtschip te onderscheppen zonder dat ze gealarmeerd worden en weer de internationale wateren op vluchten."
"Dan moeten we zorgen dat dat schip niet kan lossen," zei Milan strak.
"Ben je gek geworden, Milan?" riep ik geschokt. "Je bent een accountant! Geen politieman of soldaat! Je gaat niet naar die haven!"
Milan keek me aan met een blik die zo vol vastberadenheid zat dat ik mijn eigen man, Thomas, in hem zag. "Mama, vader heeft zijn leven gegeven om deze mensen te stoppen. Julian heeft bijna zijn leven verloren om mij te waarschuwen. Ik ga dit niet half afmaken. Als dat schip lost, komen er nieuwe mensen zoals Eric Van den Berg voor in de plaats. We moeten de keten definitief breken."
"Ik ga met je mee," zei de federale inspecteur strak. "Ik roep de Havendienst en de Douane op. Maar we hebben iemand nodig die het schip van binnenuit kent. Julian... weet jij hoe de containers op de Krasnov zijn beveiligd?"
Julian knikte zwak. "In de documenten van vader... zit de master-toegangscode voor de geautomatiseerde krandokken van Dok 412. Vader heeft het systeem dertig jaar geleden zelf ontworpen. Als je de kranen blokkeert vanaf de hoofdtoren, kan het schip niets lossen."
"Dat is mijn taak," zei Milan. "Ik ken vaders coderingssysteem uit zijn oude aantekeningen. Ik weet hoe het kranenstelsel werkt."
"Ik ga mee," zei ik resoluut.
Milan schudde fel zijn hoofd. "Nee, mama! Het is te gevaarlijk!"
"Ik laat jou niet alleen gaan, Milan!" zei ik met een stem die geen tegenspraak duldde. "Je hebt me dertig jaar lang moeten missen in de waarheid. Ik ga je nu niet meer alleen laten in de schaduwen. Bovendien... ik ken de oude havenmeester van Dok 412. Hij was een vriend van je vader."
De inspecteur keek van mij naar Milan en knikte. "Goed. We gaan met twee anonieme politieauto's. Geen sirenes, geen zwaailichten. We moeten de bemanning van de Krasnov verrassen."
Tien minuten later stapten we in een zwarte, onopvallende wagen van de federale politie. Mijn enkel was strak ingetapet door de ziekenhuisbroeder, en ik droeg een dikke jas die een van de verpleegkundigen me geleend had. Milan zat naast mij op de achterbank, zijn laptop op schoot, terwijl hij de digitale documenten van vader doornam om de toegangscodes van de krantoren te ontcijferen.
De auto raasde door de uitgestrekte, industriële zones van de Antwerpse haven. De haven was een wereld op zich — een reusachtig doolhof van gigantische containerbergen, torenhoge kranen, rokende fabrieksijzers en eindeloze waterwegen. In het eerste ochtendlicht zag de haven er woest en intimiderend uit.
We kwamen aan bij de rand van Dok 412. Het gebied was stil en verlaten. Geen gigantische drukte zoals in de moderne containerdokken; dit was het oude, verwaarloosde gedeelte van de haven waar alleen verouderde vrachtschepen aanmeerden.
In het grijze ochtendlicht zagen we het zwarte silhouet van de Krasnov langzaam naar de kade glijden. Het reusachtige vrachtschip voer zonder verlichting, als een spookschip op de Schelde.
"Ze gaan aanmeren," fluisterde de inspecteur door zijn walkietalkie. "Aan alle eenheden: positie innemen, maar nog niet ingrijpen tot het commando gegeven wordt."
We stegen uit de auto en verstopten ons achter een stapel verroeste stalen containers op vijftig meter afstand van de hoofdtoren van de krantoren. De toren was een hoge stalen constructie van waaruit de geautomatiseerde kranen over het dok werden aangestuurd.
"De ingang van de toren is daar," fluisterde Milan, wijzend naar een stalen deur onder aan de constructie.
Maar net toen we naar de toren wilden sluipen, klonk er het geluid van zware laarzen op het metaal. Uit een van de nabijgelegen loodsen stapten vier gewapende mannen in donkere uniformen. Ze droegen automatische wapens en liepen recht op de toren af.
Het waren geen gewone havensTerminal-arbeiders. Het waren de zwaarbewapende huurlingen van 'De Schapenkop'.
En aan het hoofd van de groep liep een man met een snor en een diepe snee over zijn voorhoofd.
De kapitein van de Krasnov.
hij keek op zijn horloge en zei met een rauwe, buitenlandse stem: "Zet de kranen handmatig aan. We hebben maar één uur om de lading te lossen voor de douanewissel."
Milan keek me paniekerig aan. "Mama... als zij als eerste in de besturingstoren komen, kunnen ze het handmatige protocol activeren en omzeilen ze mijn blokkade!"
