De woorden van Victoria Van den Berg sloegen in als een vernietigende bom. Onderzoeksrechter De Vos is opgevangen. Mijn hele plan, de hoop dat Milan veilig de documenten overhandigde aan een eerlijke vertegenwoordiger van de wet, stortte in elkaar.
"Je liegt..." fluisterde ik, hoewel de kille superioriteit in haar stem verraadde dat ze de waarheid sprak.
Victoria bewoog het spuitje langzaam tussen haar magere, met ouderdomsvlekken bedekte vingers. "Denk je werkelijk, Nora, dat iemand in deze stad dertig jaar lang een imperium kan opbouwen zonder overal zijn mensen te hebben? De Vos was dertig jaar geleden inderdaad een eerlijke man. Maar iedereen heeft zijn prijs. De Vos werkt al meer dan tien jaar op onze loonlijst. Als Milan bij hem aankomt, geeft hij de documenten niet aan een redder... maar aan onze zakelijk partner."
Eric lachte binnensmonds, een rauw, hees geluid. De loop van zijn pistool drukte nog steeds hard tegen mijn slaap. "Je zoon heeft het bewijs rechtstreeks in de hol van de leeuw gebracht, oude meid. En jij hebt hem er zelf heen gestuurd."
Mijn maag draaide om. De afschuwelijke realiteit van de situatie overspoelde me. Milan liep rechtstreeks in de val. Hij dacht dat hij ons redden wilde, maar hij leverde het enige chantage-middel uit aan de vijand.
"Waarom?" vroeg ik met een beverige stem, terwijl ik de tranen van woede en machteloosheid vocht. "Waarom heeft u ons gezin zo kapotgemaakt? Wat hebben wij u ooit aangedaan?"
Victoria keek naar het bed waar Julian roerloos lag. Haar ogen stonden koud, als twee stukken ijs. "Jouw man, Thomas, was een briljante ingenieur. Hij ontwierp de meest geavanceerde smokkelroutes in de haven van Antwerpen. Hij maakte mijn familie schatrijk. Maar toen hij erachter kwam wat er werkelijk in die containers zat — wapens, harddrugs, mensen — kreeg hij plotseling een geweten. Hij wilde stoppen. Hij wilde naar de pers stappen."
Ze zette het spuitje dicht bij de injectiepoort van Julians infuus. "Ik kon niet toelaten dat één sentimentele man mijn familie-imperium te gronde richtte. Dus namen we zijn kinderen af. We vertelden jou dat Julian dood was. En we vertelden Thomas dat als hij één woord zou spreken, we zijn overgebleven zoon — Milan — zouden vermoorden. Zo hielden we hem dertig jaar lang stil."
"En Julian?" vroeg ik, mijn stem brekend. "Waarom heeft u hem meegenomen?"
"Omdat mijn eigen dochter geen kinderen kon krijgen," antwoordde Victoria zonder een spoor van spijt. "Julian werd opgevoed als een Van den Berg. Hij kreeg alles wat zijn hartje begeerde. Maar het bloed van zijn vader stroomde door zijn aderen. Hij was net zo nieuwsgierig, net zo eigenwijs. Hij begon vragen te stellen over zijn herkomst. Hij vond de helft van het zilveren armbandje in de kluis van mijn overleden dochter. En vanaf dat moment was hij niet langer mijn kleinzoon... maar een bedreiging."
visualisatie van de gruwelijke waarheid liet mijn hele lichaam trillen. Deze vrouw had twee generaties van mijn familie verwoest, enkel om haar eigen rijkdom en macht te beschermen.
Plotseling klonk er een zacht gepiep van de monitoren naast Julians bed. Zijn hartslag, die al die tijd rustig en regelmatig was geweest, begon snel te stijgen. Zijn oogleden trilden hevig.
Hij was aan het ontwaken uit zijn coma.
"Kijk eens aan," zei Eric koud. "Het feestvarken wordt wakker net op tijd voor zijn eigen begrafenis."
"Eric, maak er een einde aan," bevel Victoria strak. "Geef het middel aan Julian. En schiet deze vrouw daarna neer. We ruimen het kantoor van De Vos daarna zelf wel op."
Eric knikte en stapte naar het bed toe, zijn pistool nu gericht op mijn borstkas terwijl hij met zijn vrije hand het spuitje van zijn moeder overnam.
Ik wist dat dit mijn laatste kans was. Als ik nu niets deed, waren we allemaal dood.
Met een wanhopige kreet verzamelde ik al mijn kracht, negeerde de vreselijke pijn in mijn enkel en wierp me niet op Eric, maar op de rolstoel van Victoria. Ik duwde de zware rolstoel met volle kracht tegen de poot van het infuusrek en de monitoren aan.
Het zware infuusrek kantelde en viel met een luid schallende klap boven op Eric. De glazen flessen fysiologisch zout spatten uiteen op de vloer, en de apparatuur begon hard te alarmbellen. Eric struikolde over de losgeraakte kabels en viel hard achterover op de natte linoleumvloer, waarbij hij zijn pistool verloor.
"Jij vervloekte meid!" schreeuwde Victoria, die door de schok uit haar rolstoel was gegleden en op de grond lag.
Op datzelfde moment opende Julian zijn ogen volledig. Hij zag de chaos, zag zijn broers gevaar en de vreselijke situatie. Hoewel hij verzwakt was door de operatie, liet zijn instinct hem niet in de steek. Met een rauwe schreeuw graaide hij naar het pistool dat over de gladde vloer vlak naast zijn bed was gegleden.
Eric probeerde overeind te krabbelen, maar Julian klemde zijn trillende handen om het wapen, richtte het met een ijzeren wil op Eric en riep met een schorre, maar krachtige stem:
"Blijf liggen... of ik schiet!"
Eric verstijfde op de vloer, de stalen loop van zijn eigen pistool recht op zijn gezicht gericht.
In de gang buiten de kamer klonk plotseling het geluid van gehaaste voetstappen en schreeuwende stemmen. De deur van kamer 304 werd met brute kracht opengegooid.
Ik hield mijn adem in, voorbereid op het ergste.
Maar het was niet de corruptie van De Vos die binnenstapte.
Het was Milan. En achter hem stonden vier zwaarbewapende agenten van de Federale Gerechtelijke Politie van Brussel.
