"Handen omhoog! Niemand bewegen!" schreeuwde de leidinggevende federale agent, terwijl hij zijn wapen richtte op Eric Van den Berg die versuft op de vloer lag.
De andere agenten stormden de kamer binnen. Binnen een fractie van een seconde werd Eric overmeesterd en in de boeien geslagen. De bewapening werd hem afgenomen, terwijl een andere agent de wandelstok en het gevaarlijke spuitje van Victoria Van den Berg veiligstelde.
Milan rende direct naar mij toe en sloeg zijn armen om me heen. "Mama! Gaat het? Ben je gewond?"
"Milan..." stammelde ik, terwijl ik me wanhopig aan hem vasthield. Mijn benen begaven het definitief en ik zeefde neer op de stoel naast het bed. "Hoe... hoe zijn de federale agenten hier gekomen? Victoria zei dat De Vos corrupt was!"
Milan keek me aan, zijn gezicht vol roet maar zijn ogen glanzend van verlichting. "Dat klopt, mama. De Vos wás corrupt. Toen ik bij zijn kantoor aankwam, zag ik twee mannen van Van den Berg buiten op de loer staan. Ik vertrouwde het niet. In plaats van naar De Vos te gaan, heb ik het beveiligde dossier direct doorgestuurd naar de Federale Procureur in Brussel — buiten het Antwerpse netwerk om."
Hij draaide zich om naar Julian, die het pistool langzaam liet zakken op het laken van zijn bed. De broeders en dokters stormden nu ook de kamer binnen, gealarmeerd door het lawaai en het doordringende alarm van de omgevallen apparatuur.
"De federale politie luisterde meteen," ging Milan verder. "Ze hadden Reederij Van den Berg al jaren op het oog, maar misten altijd het harde bewijs. De documenten uit vaders geheime archief bevatten alle namen, rekeningen en locaties die ze nodig hadden."
Julian keek vanaf zijn kussen naar Milan. Voor het eerst sinds de crash stonden de twee tweelingbroers recht tegenover elkaar zonder angst of chaos. Het was alsof de tijd even stilstond. Twee mannen, identiek in gelaatstrekken, maar gevormd door twee totaal verschillende werelden.
"Je hebt me gered, broer," fluisterde Julian met een schorre, zwakke stem.
Milan zette een stap naar het bed toe en legde voorzichtig zijn hand op de schouder van Julian. "We hebben elkaar gered."
Victoria Van den Berg werd door twee agenten overeind gehesen en in haar rolstoel geplaatst. Zelfs in haar nederlaag probeerde de oude vrouw haar hooghartige houding te bewaren. Ze keek me aan met een blik vol pure haat.
"Denk maar niet dat dit voorbij is, Nora," sissend zei ze. "Mijn advocaten vegen de vloer aan met deze beschuldigingen. Binnen vierentwintig uur ben ik weer vrij."
Op dat moment stapte een man in een strak grijs pak de kamer binnen. Hij droeg een lederen aktetas en een insigne van de Federale Gerechtelijke Inspectie.
"Mevrouw Van den Berg," zei de man met een rustige, maar onverbiddelijke stem. "Uw advocaten zullen het erg druk krijgen. Op dit exacte moment valt de federale politie binnen in uw hoofdkantoor aan de Scheldekade, uw privé-landgoed in Brasschaat én de magazijnen in de Antwerpse haven. We hebben meer dan twintig van uw medewerkers gearresteerd. En onderzoeksrechter De Vos is zojuist in zijn eigen kantoor in de boeien geslagen."
Victoria’s gezicht trok wit weg. De ijzige arrogantie die haar dertig jaar lang had gekenmerkt, verbrokkelde in één enkel seconde. Ze besefte dat haar machtige imperium definitief was ingestort.
"Voer hen af," beval de federale inspecteur.
Eric en Victoria werden onder begeleiding van de zwaarbewapende agenten de kamer uit geleid. Het kille geluid van Victoria’s wandelstok was voorgoed verdwenen uit de gangen van het Sint-Elisabeth ziekenhuis.
De dokters begonnen direct met het herstellen van Julians infuus en het controleren van zijn vitale functies. "Hij heeft rust nodig," zei de hoofdarts dringend tegen ons. "De operatiewond is gelukkig niet gescheurd, maar hij moet opgesloten blijven op de intensive care."
"Ik ga nergens heen," zei ik vastberaden, terwijl ik Julians hand pakte.
"Mama," zei Milan zacht. "Je voet moet verzorgd worden. Je bloedt."
Pas toen keek ik naar beneden. Mijn sloffen waren doorweekt van het bloed en het vuil van de straat. De artsen hielpen me naar een behandelkamer verderop in de gang, waar mijn enkel werd verbonden en behandeld.
Een uur later zat ik samen met Milan op de gang buiten Julians kamer. De rust was eindelijk weergekeerd in het ziekenhuis. De eerste zonnestralen van de vroege ochtend begonnen door de grote ramen aan het einde van de gang te schijnen, en verlichtten de kille wanden in een zacht, warm licht.
Milan haalde het halve zilveren armbandje uit zijn zak en legde het in mijn palm.
"Waar is de andere helft, mama?" vroeg hij zacht.
Ik reikte naar de halsketting die ik al dertig jaar onder mijn kleding droeg. Ik trok het kettinkje over mijn hoofd en maakte het los. Eraan hing de andere helft van het zilveren armbandje — de helft die ik al die jaren dicht bij mijn hart had bewaard.
Ik legde de twee helften op mijn handpalm. De ruwe, gebroken randen pasten precies in elkaar. Het gegraveerde patroon van de leeuwenkop en de naam ‘Julian & Milan’ werd weer één geheel.
Plotseling ging de deur van kamer 304 weer open. Een zuster kwam haastig naar buiten gelopen.
"Mevrouw De Smet?" vroeg ze met een bezorgde blik. "Uw zoon Julian roept om u. Hij zegt dat er nog iets is... iets wat hij vergeten is te vertellen over het archief van zijn vader."
Ik keek Milan geschokt aan. "Wat bedoelt hij?"
We stonden snel op en snelden de kamer binnen. Julian lag overeind, zijn ademhaling gehaast.
"Mama... Milan..." sprak Julian krampacketig. "Eric Van den Berg... hij werkte niet alleen. Er is een tweede rederij. Een buitenlandse partner die onderweg is naar de haven van Antwerpen. Een schip dat over twee uur aanmeert met een lading die nooit ontdekt mag worden..."
